ممنوعيت اعطاي گذرنامه و گواهينامه رانندگي به دراويش با شارب بلند

سيماي جمهوري اسلامي ايران در هفته دوم نوروز سال 1382 با پخش مكرر برنامه‌هاي تمسخرآميزي شارب يا سبيل بلند را مورد اهانت قرار داد. اينگونه اهانتها در پي اقدامات بسياري از متحجرين و متعصبين مذهبي رخ ميدهد كه در دستگاهاي مختلف در سمتهاي مديريتي قرار دارند و به هر طريق قصد بر ايجاد مزاحمت براي دراويش و نفي حقوق فردي و اجتماعي آنان دارند.

چندين سال است كه اداره اطلاعات نيروي انتظامي دستورالعملي به كليه فرماندهان نواحي انتظامي و واحدهاي صدور گذرنامه، صدور گواهينامه رانندگي و صدور دفترچه اتوبوس بين شهري ارسال و آنها را ملزم نموده كه از اعطاي گذرنامه يا گواهينامه رانندگي يا دفترچه اتوبوس براي رانندگان بين شهري به افرادي كه داراي شارب بلند ميباشند خودداري نمايند. اين ادارات نيز با عدم قبول مدارك از افرادي كه داراي شارب بلند هستند آنها را مجبور مينمايند تا شارب خود را كوتاه كنند و چنانچه متقاضي حاضر به اين كار نباشد حق دريافت گذرنامه يا گواهينامه يا دفترچه اتوبوس و مشابه آن را ندارد.

اين بخشنامه و بخشنامه‌هاي مشابه به دراويش سلسله‌هاي مختلف كه علاقه مند به داشتن شارب بلند ميباشند فشار اجتماعي خاصي را وارد كرده است. دراويش به تأسي از انبياء سلف و ائمه معصومين عليهم السلام كه همگي شارب بلند مي‌گذاشتند غالباً شارب خود را كوتاه نميكنند. اين رويه در مورد برخي پيامبران چون عيسي عليه السلام به حدي بود كه حضرت نه تنها شارب بلكه هيچ موئي را از بدن جدا نميكردند.

 بررسيهاي تاريخي حاكي از آن است كه ائمه همگي شارب بلند داشتند و سنت زدن شارب از ابداعات معاويه بود كه دستور داد تا مسلمين شارب خود را كوتاه كنند كه ياران حضرت  اميرالمؤمنين شناخته شوند زيرا شيعيان علي عليه السلام به تبعيت از مولاي خود شاربشان را كوتاه نميكردند. هيچگونه آيه يا حديث يا روايت يا قولي نيز وجود ندارد كه اشاره‌اي به حرمت يا كراهت شارب داشته باشد بلكه روايات و احاديث و اقوال زيادي ميتوان يافت كه گذاشتن شارب را تأييد نيز ميكنند. هيچيك از علماي اعلام نيز تا به حال فتوائي دال بر حرمت شارب نداده‌اند و آراء ذكر شده فقط از باب نظر صرف فردي و احوط است.

در اوائل انقلاب سال 1357 كه عده‌اي فرصت طلب به نام دين موضوع شارب را مستمسك خود قرار دادند و دراويش منتسب به اهل حق را مورد ضرب و شتم زيادي قرار دادند و با حمل سبيل بر كفر به دراويش اهل حق حمله نموده و به زور سبيل آنها را مي‌تراشند و چنانچه درويشي مقاومت مي‌كرد وي را شديداً كتك ميزدند. اين رويه در چندين قريه به شدت تام صورت گرفت و باعث نزاعهاي محلي شديدي نيز شد. در پي اين واقعه با شكايت جمعي از منتسبين به دراويش اهل حق نظير سيد احمد حسيني و محمدباقر تيموريان و سيد مقصود عباسي از تهران، مراد فلاح، سيد حسن حسيني و غضنفر ناصر زارع و سيد فياض موسوي از هشتگرد كرج، كربلائي علي و سيد جمشيد و سيد افضل از قزوين، عباس فرهنگ و مهندس پيرداوري از تبريز، سيد حبيب موسوي و سيد ميرزا موسوي و مهندس محمدي از همدان به آيت الله خميني پاسخ زير را دريافت كردند: 

بسمه تعالي

مسلمانان بايد از اينگونه اعمال و رفتاري كه برخلاف موازين شرع مقدس ميباشد خودداري كرده و جلوگيري كنند و با اينگونه كارها كه ايجاد اختلاف و تفرقه ميكند معارضه كرده و بهانه بدست دشمنان ندهند و متوجه باشند كه جان و مال اينگونه افراد محترم است و به صرف اتهام كسي حق تعرض به آنها را ندارد.                    مهر روح الله موسوي خميني

قانون اساسي جمهوري اسلامي ايران نيز به صراحت مشخص ميكند كه: “هيچ مقامي حق ندارد آزاديهاي مشروع را هرچند با وضع قوانين و مقررات سلب كند (اصل 9)” و “كليه مذاهب اسلامي در انجام مراسم مذهبي طبق فقه خودشان آزادند (اصل 12)”.

ماده 570 قانون مجازات اسلامي تصريح مينمايد كه: “هر يك از مقامات و مأمورين دولتي كه برخلاف قانون، آزادي شخصي افراد ملت را سلب كند يا آنان را از حقوق مقرر در قانون اساسي محروم نمايد علاوه بر انفصال از خدمت و محروميت 3 تا 5 سال از مشاغل دولتي به حبس از 6 ماه تا 3 سال محكوم خواهد شد”.

با تطبيق موارد قانون اساسي و قانون مجازات اسلامي صدور بخشنامه‌هاي مزبور از طرف نيروي انتظامي مبني بر عدم اعطاي گواهينامه يا گذرنامه به افراد داراي شارب بلند غيرقانوني ميباشد و صادركننده آن كه اطلاعات نيروي انتظامي است خاطي و قابل پيگرد در محاكم قضائي است.