نا آرامي هاي دو شب گذشته و ممنوعيت ورود خبرنگاران به  داخل كوي دانشگاه
در گفتگوي گويا با پيام فضلي نژاد ، روزنامه نگار

 

پيام فضلي نژاد ، روزنامه نگار ، كه پنجشنبه و جمعه شب را در مجتمع اصلي خوابگاههاي كوي دانشگاه تهران سپري كرده است ،  گفت : «  پنجشنبه از ساعت 5 عصر تعدادي از خبرنگاران با كارت هاي معتبر  انتظار ورود به كوي دانشكاه را مي كشيدند كه با ممانعت جدي مسدولان انتظامات و حراست كوي مواجه شدند . پيگيري هاي فراواني براي كسب مجوز ورود به كوي انجام شد كه متاسفانه هيچ كدام از آنها موثر نبود . از سوي ديگر تا ساعت 8 شب روز پنجشنبه هيچكدام از مسئولان دانشگاه تهران و مقامات انتظامي استدلالي براي ممنوعيت ورود ارائه نكردند. در ساعت هشت و نيم آن شب مقامات نيروي انتظامي اظهار داشتند هيچ گونه محدوديتي براي نمايندگان رسانه ها و روزنامه نگاران براي ورود به مجتمع اصلي كوي وجود ندارد ، اما عملا اجازه ورود توسط حراست دانشگاه تهران صادر نشد. »

اين روزنامه نگار مستقل در ادامه افزود :« پس از حضور دكتر ابوالفضل فاتح ، مدير عامل خبرگزاري ايسنا ، به همراه تيم عكاسان اين رسانه مقامات حراست دانشگاه گفتند مطابق بخشنامه شوراي عالي امنيت ملي هيچ خبرنگاري اجازه ورود به كوي دانشگاه را ندارد. واكنش دكتر فاتح اين بود كه اولا شوراي امنيت ملي مستقيما به حراست دانشگاه تهران يا هيچ نهاد انتظامي ديگر بخشنامه نمي كند و اگر بخشنامه اي در كار باشد بايد از مجراي وزارت فرهنگ به رسانه ها ابلاغ گردد. من هم چنين عقيده اي را داشتم و خواستار رويت اين بخشنامه شدم كه مورد موافقت قرار نگرفت. البته در مكالمه اي با يكي از نزديكان سردار طلايي ، فرمانده نيروي انتظامي تهران بزرگ ، دريافتم فرماندهي نيرو مخالفتي با حضور خبرنگاران ندارد. ساعت نه ونيم پنجشنبه شب دكتر علي اصغر خداياري ، معاون دانشجويي دانشگاه تهران با حضور در درب اصلي كوي خواهان ورود دكتر فاتح به همراه تيم عكاسانش به كوي مي شود كه ابتدا مدير عامل ايسنا با اين استدلال كه شايد اين شكل ورود براي معاون دانشگاه تهران مشكل ساز شود ، وارد كوي نمي شود ؛ اما نهايتا ورود با همراهي دكتر خداياري براي تيم خبرنگاران ايسنا و من ميسر مي گردد و خوشبختانه مشكلي هم ايجاد نمي شود. لذا اساسا ورود ما به هيچ عنوان با موافقت شوراي انيت ملي نبوده است.»

پيام فضلي نژاد پيرامون مصوبه شوراي عالي امنيت ملي مبني بر عدم ورود خبرنگاران به كوي تصريح كرد :« نه تنها هيچ گونه مصوبه اي به رسانه ها از مجاري رسمي ابلاغ نشد ، بلكه طي صحبتي كه ساعت يك بامداد شنبه با دكتر خداياري داشتم ايشان هم از وجود اين مصوبه ابراز بي اطلاعي كرد. كويا نام بردن از اين مصوبه حربه استدلالي حراست كوي براي عدم ورود خبرنگاران بوده است و محمل قانوني ديگري چه به صورت شفاهي و چه به صورت كتبي ندارد.»

وي درباره كيفيت حضور خبرنگاران در حوادث جمعه شب كوي گفت : « در مجتمع اصلي خوابگاهاي گوي گويا تنها من و خبرنگار ايسنا حضور داشتيم . من از ساعت 8 شب با ارائه كارت انجمن صنفي روزنامه نگاران ايران و كارت IFJ  به كوي وارد شدم ، اما فعاليت خبري چشمگيري از سوي رسانه هاي ديگر به صورت رسمي ديده نمي شد ، عليرغم اينكه مسئولان حراست از كوي هرگونه ايجاد ممنوعيت براي فعاليت رسانه اي را رد  مي كردند. البته به دليل اينكه پست نگهباني كوي به محل گروگانهاي دانشجويان بدل شده بود از آغاز بامداد شنبه ورود و خروج به كوي بسيار مشكل و گاه غير ممكن بود. »

پيام فضلي نژاد در باره خواسته هاي دانشجويان در تجمع جمعه شب داخل كوي دانشگاه اظهار داشت : « من هم پنجشبه شب و هم جمعه شب را تا نزديك ساعت 3 بامداد در مجتمع اصلي كوي سپري كردم. هيچ حركت يكپارچه اي با خواسته مشترك در ميان اين اعتراضات ديده نمي شود. يعني ما با جنبشي پيوسته كه در اهدافشان به يك اجماع در انديشه و روش رسيده باشند روبرو نيستيم. اين را به عنوان يك ناظر مستقل مي گويم. متاسفانه حركتي آغاز شده كه نشان مي دهد به هر دليل پاره اي از دانشجويان حساسيت هاي ذهني / رواني شان آستانه تحمل را از سر گذرانده و در اين وضعيت هر گونه پيشامدي ممكن است. در درگيري هاي داخل كوي ( پنجشنبه شب ) حتي به رييس دانشگاه تهران اجازه داده نمي شد تا پاسخ سوالات دانشجويان معترض را جواب دهد. تا ايشان شروع به صحبت مي كرد عده اي مانع مي شدند و هو مي كشيدند. ناگهان در ساعت نزديك يازده شب حلقه بزرگي كه دور رييس دانشگاه تشكيل شده بود با فرياد كشيدن چند دانشجو به سمت درب اصلي كوي هجوم آورد و با خواندن شعر« يار دبستاني من» به حركت ادامه داد. ساعت يازده و نيم ده ها دانشجو با شمارش معكوس به نيرو هاي انتظامات كوي حمله كردند كه فشار تا شكستن درب اصلي پيش رفت ، اما نهايتا مهار شد. حضور مردم در پشت درب اصلي كوي و پشت ميله ها منجر به سر دادن شعار هاي مشترك شد كه تجمع مردم با دخالت پليس ضد شورش به انتهاي خيابان رانده شد. آرايش نيروي پليس ضد شورش به نظر من كمي صبغه مانور قدرت داشت و همين سبب تحريك دانشجويان شد و سنگ پراني ها از بامداد جمعه آغاز شد كه ظاهرا در مجموع اين سنگ پراني هاي آن هنگامه 30 پليس مجروح و به بيمارستان شريعتي انتقال داده شدند. متاسفانه آنقدر آستانه تحمل رواني دانشجويان در سه شب گذشته پايين آمده است كه گاه ناظران شاهد حضور كنشهاي شبه لمپن مي شوند. اگر اين برداشت تقويت شود قطعا ضريب شكنندگي هر گونه اعتراض مدني/ عقلاني به شدت نزول مي يابد و اين براي بدنه جنبشي پيشرو امتيازي منفي است.»

اين روزنامه نگار پيرامون حوادث جمعه شب كوي دانشگاه گفت :« از ساعت 8 شب جمعه تمام رفت و آمد ها از ابتداي خيابان كارگر به كوي شديدا كنترل مي شد و ترافيك بسيار سنگيني از همان ساعت تا حوال ميدان فاطمي مشاهده مي گشت. صد ها پليس ضد شورش در حوال كوي مستقر شده بودند . من ساعت هشت و نيم شب وارد مجتمع اصلي كوي شدم و در اولين صحبتم با يكي از مقامات فرماندهي ناجا ( مستقر در كوي ) وي گفت ما تعهد داده ايم امشب كه امنيت كوي به ما سپرده شده است يك مو از سر هيچ دانشجويي كم نشود. ماموران نيروي انتظامي كه وظيفه حراست از كوي را داشتند عموما با دانشجويان صحبت مي كردند و در ابتدا بين برخي دانشجويان معترض با ماموران ناجا ارتباط صميمانه اي برقرار بود. دانشجويان عموما معترض بودند كه چرا برخي لباس شخصي ها كه كارت سكونت كوي دانشگاه را ندارند در داخل محوطه هستند. البته اين اعتراض منطقي بود و نيروي انتظامي هم پذيرفت كه اگر دانشجويان فردي را معرفي كردند كه از ساكنين رسمي كوي نيست سريعا آن شخص را از كوي اخراج كنند. تا ساعت ده و نيم جمعه شب سه نفر كه كارت كوي نداشتند توسط دانشجويان با شعار هاي تند سياسي از كوي بيرون رانده شدند و نيروي انتظامي هم هيچ واكنشي به اقدامات اين چنين دانشجويان نشان نمي داد. در حقيقت استراتژي امنيتي داخل كوي اين بود كه تا جايي كه امكان خشونت و آسيب جسماني وجود ندارد ، مديريت بحران هاي كوچك به معترضين واگذار گردد. پس از آنكه قرار شد در ساعت يازده شب بيانيه دانشجويان مستقل خوانده شود برخي از دانشجويان منتقد تجمعات اين چنيني در كوي دست به مقاومت در برابر خوانده شدن اين بيانيه زدند كه پس از ده دقيقه تنش فضا به حالت عادي برگشت و بيانيه خوانده شد . خواسته هاي اين بيانيه چيز جديدي غير از شعار هاي پيشين در بر نداشت . اصل آن بر روي بحث رفراندوم ، آزادي دانشجويان بازداشت شده و اجازه راهپيمايي در سالروز حادثه 18 تير متمركز بود. از ساعت  حدودا يازده و نيم شب يه شدت جو داخل كوي ملتهب بود. چند لباس شخصي داراي گاز اشك آور توسط دانشجويان بازداشت شدند و ابتدا در پست انتظامان كنار درب اصلي كوي نگهداري شدند. جمعيت دور ساختمان انتظامات حلقه زده بودند . چند نفر ديگر از اين جماعن هم بازداشت شدند و به داخل اين ساختمان آورده شدند و دانشجويان حتي به نيروي انتظامي هم اجازه دخالت در دستگيري لباس شخصي ها را نمي داند. متاسفانه هنگامي كه به داخل ساختمان 15 غربي كوي رفته بوديم چند دانشجو با برخورد بسيار تندي 2 سرهنگ ناجا را به بيرون هل دادند كه در يك مورد منجر به آسيب ديدن سرهنگ ناجا از ناحيه كمر شد. اين برخورد هاي تند البته سبب شد كه عده اي دانشجويان در صدد تلطيف جو حاكم برآيند. اين كوشش ها چندان موثر نبود چون حساسيت معترضين نسبت به حضور گروه موسوم به انصار شديدا بالا رفته بود . در همين هنگامه چندين نفر با سر دادن شعار « ميكشم آنكه برادرم كشت‌» به محل نگهداري گروگانها حمله كردند و به شدت يكي از آنها را مضروب كردند كه اين حركت با دخالت نيروي انتظامي و انتظامات دانشگاه مهار شد. فضاي شايعه از ساعت 12 شب به بعد در كوي بسيار مسلط بود. ابتدا گفته شد كه چند تن از بالاي ساختمانهاي كوي در حال فيلم برداري از دانشجويان هستند . دانشجويان سريعا به بالاي پشت بام ها رفتند ، اما كسي ظاهرا آنجا نبود. پس از آن گفته شد كه مخزن خوابگاه هفتاد آتش گرفته است و بعد شنيده شد كه در خوابگاه دخترانه كوي چند دانشجو به شدت مجروح شده اند. خبر آخر سبب شد تا دانشجويان با شمارش معكوس به سمت درب اصلي كوي هجوم برند و در براي لحظاتي با فشار دانشجويان باز شد ، ولي با دخالت نيروي انتظامي مجددا در بسته شد. »

پيام فضلي نژاد اضافه كرد : « ساعت دو و نيم بامداد شنبه كاملا خيابان كارگر مسدود بود و اكثر خيابان هاي منتهي به امير آباد و مجتمع هاي كوي تحت تدابير شديد امنيتي قرار داشت. من به دليل آنكه تا ميدان فاطمي تقريبا همه راههاي رفت و برگشت غير قابل رفت و آمد شده بود از كوي دانشگاه  تا ميدان فاطمي ( دفتر كارم ) را پياده آمدم . در طول اين مسير دسته هاي ده تايي موتور در حركت بودند و همصدا  شعار مرگ بر منافق ميداند . ميدان فاطمي هم كاملا تحت كنترل بسيج و نيروي انتظامي قرار داشت و در كل مسير كوي تا فاطمي آرايش نيرو به نحو محسوسي قابل مشاهده بود .»

وي در خاتمه هشدار داد : « اگر حركت معترضان چنين پيش رود كه شعار ها به سمت ادبيات لمپن سوق يابد ، هيچ نتيجه اي حاصل نخواهد شد. گفتمان زور در اين هنگامه پهلو زدن به رمانتيسم سياسي اي است كه شايسته جنبش پيشروي دانشجويان نيست. از آنجايي كه اجماعي بر سر كنش و منش اين خيزش هاي اعتراضي وجود ندارد ، عرصه بسيار خطر خيزي در داخل كوي رقم خورده كه بايد با عقلانيت همه جانبه اي كنترل شود. تنها راه رسيدن به اين عقلانيت در خيزش ، مديريت بحران توسط لايه هايي از دانشجويان است كه آستانه تحمل بالاتري دارند و در ميان دانشجويان ديگر نيز از مقبوليت برخوردارند. آنچه كه من تا نزديك ساعت دو و نيم نيمه شب در داخل كوي شاهد بودم اعتراض هايي بي شكل است كه منتظر دريافت نكته حساسيت برانگيزي است تا آن را بهانه اي براي بروز كنش هاي خشونت آميز سازد.»