جوانان ما چه می خواهند

حسن ملازاده

مطلب حاضر پاسخی کوتاه است به مقالات اخير آقای داريوش سجادی[1].

من مطالبات نسل جوان را از ديد خودم بيان می کنم و آنها را در پی گيری اين مطالبات به حق می دانم هر چند که بر سر راهکارها بحث وجود دارد.

اول اين که خواسته های جوانان و هم چنين پيران را می توان در درجه اول اهميت خواسته های فردی دانست. اين خواسته ها شامل انواع وجوه آزادی هستند: آزادی بيان، آزادی عقيده، دين، آزادی در لباس پوشيدن، نوع آرايش، آزادی در غذاخوردن (در ماه رمضان)، دوستی و مجالست با جنس مخالف، آزادی جنسی و .... هم چنين برخی خواسته های اجتماعی تر: داشتن شغل مناسب، درآمد کافی، تحصيلات ، امنيت و ....

به نظر من داشتن اين آزادی ها حق مشروع هر انسانی است و کسی را نبايد برای چنين خواسته هايی ملامت کرد. البته راه رسيدن به اين خواسته ها مهم است ضمن اين که آزادی محدوديت هم دارد اما نه اينقدر زياد!

حال سوال من از آقای سجادی اين است که در جامعه ای که راه برای رسيدن به اين  درخواستهای ابتدايی باز نيست چه بايد کرد؟  کم کم همه به اين نتيجه می رسند که اصلاحاتی بسيار عميق لازم است تا به کف مطالبات مردم برسيم. رسيدن به خواسته های فردی و اجتماعی نيازمند دستيابی به اصلاحات فرهنگی، اجتماعی و اقتصادی است. تجربه سالهای اخير نشان داده که اينها بدون اصلاحات عميق سياسی(شايد زيرورو شدن) امکانپذير نيست.

بنابر اين اگرچه ممکن است خواسته اصلی جوانان سکس باشد اما اولا اين خواسته مشروع است ثانيا فقط يکی از خواسته های مشروع آنهاست و ثالثا  فرياد زدن در خيابانها برخی اوقات واقعا تنها راهی است که باقی می ماند. متاسفانه روند وقايع به گونه ای بوده که به سمت يک انقلاب ديگر هل داده شده ايم. اگر راه حل بهتری پيدا نشود وقوع يک انقلاب محتمل است و بر انقلابيون جديد هيچ حرجی نيست.

با احترام