من نامه نمی خوانم
( طنز نيمه موزيکال)
عجب دوره و زمونه
ای شده, همه چي از اعتبار افتاده, حتی نوشتن
نامه و عريضه که روزی - روزگاری قدر و منزلتی
داشت. وقتی که جعفر قلی را به خدمت مقدس می
بردند, هر از چند ماهی دست به دامن يکی می شد
که برای ننه اش نامه ای بنويسه و اونو به
آدرس حسينعلی, بقال شهر نزديک محلشان می فرستاد
که هر وقت اهل ولايتش به شهر رفتند آن را
تحويل بگيرند و به دست گيرنده برسانند و مادر
هم بالاخره به سراغ معلم يا سپاهی دانش
محل مي رفت که نامه را برايش بخواند , خيلی
وقتها هم ميشد که نامه را برای برنامه
راديويی ارتش می فرستادند که همه مردم می
توانستند به آن گوش کنند, خدا ميداند که در آن
نامه ها به چند نفر سلام رسانده می شد, از
کدخدا و حکيم باشی و ميراب گرفته تا همسايه های
طرف چپ و راست .
عريضه نويس های
مقابل عدليه هم, که جای خودشان را داشتن. تا
صغرا خانوم چای دارچين دومش را سر می کشيد,
آقا ميرزا آن چنان شکواييه ای عليه شوهر و
هوي جديد شاکی می نوشت که دل سنگ هم از
خواندن آن کباب می شد, از خرجی ندادن گرفته تا
کتک زدن و باقی قضايا .
البته تا يادم
نرفته يادی هم از نامه های سوزناک بکنم که اون
طرف می گفت نرسيده و اين طرف هم ادعا می کرد
که همه اشکهاش روی نامه چکيده.
من که نفهميدم
چطور شد که سر گذشت نامه نويسی به اينجا
کشيده شد , حتی با کمک نظريه تکامل داروين هم
به جوابی نمی رسم. متوجه منظورم که هستين؟
همين نامه هايی را ميگم که برای مقامات بالا
بالا مينويسند, اصلا مثل اينکه مد شده, چيزی
نمومونده بود که من هم برای عقب نماندن از
قافله دست به قلم ببرم, اما هر چی زور
زدم عقلم به جايی نرسيد, راستش را بخواهيد
اوضاع بحدی شير تو شير شده که تشخيص دادن
سر قافله از ته آن هم کار هر کسی نيست.
آن يکی نامه می
نويسد که ظلم و جور از حد گذشته, ديگری از
گرانی و بيکاری شکوه ميکند, کسان ديگری از
نابسامانی و هرج و مرج دلخونند, بعضی ها از
تبعيض و بيعدالتی شکايت می کنند, و چه و چه ....
بنظرم اين داستان
از وقتی رايج تر شد که جناب علی اصغر خان نامه
ای به سايه خدا نوشت و سر گله را باز کرد,
حالا ديگه کار بجايی رسيده که حتی علمدار
انقلاب فرهنگی هم شکواييه ای شاعرانه می
نويسد.
خوبی قضيه اينجاست
که والا حضرات ها , اصولا اين جور نامه ها را
به سطل اشغال پرتاب می کنن و گرنه اگه
ميخواستن بخونن و جواب بدن مبالغ هنگفتی از
بيت المال هزينه پاکت و تمبرپست می شد. از طرف
ديگه ممکن بود حواس مقام معظم پرت بشه و
خدای ناکرده امور مهم ولايی از قبيل حساب و
کتاب اتومبيل هايی که مونتاژ ميشه و يا جواز
برجهايی که صادر ميشه از دستش در بره و
خلاصه کلی زيان به دستگاه مقدس بخوره.
اين نامه نويسی ها
و واکنش حضرات و يا به عبارتی عدم واکنش آنها
مرا به ياد يکی از تصنيف های قديمی کورس می
اندازد ( البته با کمی دستکاری)
مقامات بالا بالا
می خوانند:
" من نامه نمی
خوانم , از شکوه گريزانم, .... از
طايفه بی خبرانم.."
گروه کر مردم هم
می خواند:
" من از هر چه
افشا کند دام رهبر نترسم"
بچه محل - مرداد
همين امسال
1998-2003