با سلام و عرض ارادت خدمت همه دست اندركاران

 يونس رستگار

ايران كشور با قدمت طولاني و مهد تمدن است. توانائي هاي بالقوه اين سرزمين و استعدادهاي  درخشان ملت بر كسي پوشيده نيست. هر چه در اين باره گفته شود كم است. آثار اين فرهنگ و هنر چنان در دل و جان اين ملت نقش بسته  علي رغم بضاعت مالي  عده زياد مردم باز دست از ادامه تحصيل و فرهنگ دوستي دست بر نمي دارند. سخن از عنوان مطلب نگارنده اين است تا مخاطبين را به جرياني كه در كشور شكل گرفته و ادامه دارد  مطلع نموده تا خودشان  آن را قضاوت نمايند.   

همه مي دانند كه طبق قانون اساسي آموزش در كشور در سطوح مختلف تحصيلي ( قبل از دانشگاه)  رايگان مي باشد.  در كنار آنها  مدارسي وجود دارد كه به صورت غير انتفاعي ( همان خصوصي)  فعاليت مي نمايند. اگر از مسوولين محترم نظام آموزشي سوال شود اين چگونه كار است در پاسخ مي فرمايند براي ايجاد مدارس غير انتفاعي در قانون اساسي منعي  وجود ندارد. البته صحيح هم است. سوال من اين است در شرايطي كه  تعداد مدارس غير انتفاعي  زياد است و همه خانواده ها  داراي توانائي مالي يكسان ندارند و قبول داريم كه مدارس دولتي در كشور دو شيفتي و يا حتي بعضي مناطق سه شيفت فعاليت مي كنند و قبول داريم تعداد مساجد نسبت به مدارس روز بروز افزايش مي يابد و قبول داريم اكثر مردم حتي يك بار هم  در روز يا هفته و….به مساجد نمي روند مگر براي قضاي حاجت. دولت بر اساس كدام  معيارهاي علمي و اخلاقي به توسعه مساجد تبليغ مي نمايد ولي براي توسعه مدارس آن طور كه بايد توجه نمي شود.