جمهوري اسلامي ايران بايد هم پياز را بخورد و هم چوب را 

بهمن احمدی امويی

  amouee@yahoo.com 

يكي از مهمترين فاكتورهايي كه تحليل گران و كارشناسان مختلف در مورد پذيرفتن يا عدم پذيرفتن نظر شوراي حکام آژانس انرژي اتمي از سوي ايران ناديده گرفته اند نقش كلاسيك عراق به عنوان عامل بازدارنده و تعادل‌كننده جمهوري اسلامي در "استراتژی مهار دوگانه" در 25 سال گذشته است.

عراق از فرداي‌ پيروزي انقلاب ايران در 1357 نقش ويژه‌اي در مناسبات آمريكا با ايران بازی كرد و آن نقش عامل بازدارندگي جمهوري اسلامي و پس از آن ايجاد تعادل در خاورميانه بوده است.

اگرچه در سال 1991 آمريكاي‌ها رژيم صدام ياغي شده را پس از اشتغال كويت بر سر جاي خود نشاندند اما فراموش نكردند  كه آن رژيم را تا آنجايي تضعيف كنند كه بتواند نقش  مهارکنندگی‌ خود را در برابر ايران بازی كند. آنها با وجود اينكه اجماع جهاني را براي برخورد با عراق داشتند ترجيح دادند فرصت برخورد با عراق را به زمان ديگري موكول كنند.

اينك اگرچه عراق به وسيله آمريكا اشغال شده و وجود نيروهاي آمريكايي در مرزهاي غربي ايران تا حدودي مي‌تواند نقش تهديد كننده و متعادل‌كننده و بازدارنده نيروهاي سابق عراق را براي جمهوري اسلامي بازی كند اما به دليل احتمال موقتي بودن حضور اين نيروها و در عين حال پرهيزينه بودن آنها در اين وضعيت جنگي براي اقتصاد و جامعه آمريكا به نظر مي‌رسد راه ديگري براي ايجاد تعادل وجود داشته باشد و آن راه ايجاد شرايطي براي نزول توانايی و موقعيت اقتصادی و اجتماعی ايران است. مدخل ورود به اين فاز هم عدم امضای پروتکل الحاقی توسط ايران است.

واقعيت اين است آمريكا و بيش از او اسرائيل ترجيح مي‌دهد ايران را به نقطه برخورد نهايي و تضعيف كامل بكشاند . پس بهترين راه ترويج خارج شدن  از NTP  و عدم امضاي آن و تن ندادن به شرايط پروتكل است.

همانطور كه عراق پس از جنگ دوم با آمريكا به مرزهای پيش از تمدن جهان امروز برگشته، ناامني به شدت افزايش يافته و زير ساخت های آن در تمامی زمينه ها تقريباً نابود شده‌اند از نگاه آنها ايران هم براي حفظ تعادل نسبي موجود در استراتژي "مهار دوگانه" بايد به همان نقطه عراق امروزي برسد. تخريب كامل زير ساخت‌هاي اجتماعي اقتصادي و سياسي.

از همين رو برخي از تحليل‌گران نزديك به محافل خاص آمريكايي‌ و اسرائيلی در خارج از كشور و همچنين در داخل، پذيرش و امضاي آن را براي بخش‌هاي مهمي از حاكميت ايران عبور از خط قرمز و حيثيتي قلمداد كردن آن مي‌دادند. اقدامي كه در نزد مقامات ارشد تصميم‌ساز واقعي جمهوري اسلامي تعبير به ضعف خواهد شد و نتيجه‌اي جز عدم امضاي پروتكل در مراحل اوليه را  در پی نخواهد داشت.

درست پس از پايان زمان مقرر و عدم همكاري ايران با آژانس بين‌المللي انرژي اتمي شرايط مورد نظر اسرائيل و آمريكا براي هدف قرار دادن ايران به دست خواهد آمد. آنها يقيناً در اين  مرحله با  فشارهای شديد اقتصادي که از تحريم خريد نفت كه در حال رايزني براي عملياتي كردن آن هستند شروع و به وارد كردن ضربه‌هاي اساسي بر ساختار اقتصاد –اجتماع و فرهنگ ايران  ادامه خواهد يافت . در نهايت در يك زمان مناسب  با چند حمله محدود و نظامي به مراكز حساس اقتصادي - نظامي ايران از جمله چندين سد،نيروگاه برق، پالايشگاه و نيروگاه اتمي بوشهر ، ايران را در وضعيت برابر در نابودی همه امکانات  با جامعه كنوني عراق خواهند داد.

احتمالاً پس از اين و در حين رسيدن به اين مرحله مقامات تصميم‌ساز جمهوري اسلامي راضی به پذيرش نظرات غرب خواهند شد. راهي كه سرنوشت آن فردي را خواهد داشت كه از ميان خوردن يك گوني پياز و يا چند ضربه چوب ، خوردن گوني پياز را انتخاب كرد و پس از آن در نيمة راه به ناچار ترجيح مي‌دهد چوب‌ها را هم  نوش جان كند.