Friday, Aug 25, 2017

صفحه نخست » آنکه روشنی گردید، ع. اروند

دکتر مصدق .jpg

به مصدق بزرگ

به مناسبت سالگرد ۲۸ مرداد

مردی که در آیینه‌ای آینده را می دید

چشمی که بر لوح زمان ننوشته را می‌خواند

آزرده جان بر نعره‌ی مستانه‌ی بی ریشگان خندید

و‌از محنت ملت

ازدیده اشک خون به دامن راند

پروانه‌وش گر شعله داد و روشنی گردید

زآن بود کاندر تیره‌نای شب من ِخود را

در آتش افکند و به پاس ِروشنی سوزاند !

او در زمين مي زیست اما دل ‌زجان‌کنده

افشانده‌دست از سرد و گرم عالم خاکی

با جان مینویی ز مهر مردم آکنده

با آز و با آزار و با بیداد بیگانه !

تنها سرِ خدمتگزاری داشت

در جانْش اگر انبوهی از اندوه پنهان بود

در هر سخن یا هر قدم با ملتی دیرین

زنهارِ بیداری ! پیـام پایداری داشت

دلهای خونین از جفای روزگاران را

در کارزارِ صعبِ مرگ و زندگی امّید می‌بخشید

درفصل سرما بذر عشق و زندگانی را

بر سنگلاخ خاک سختی سرد می پاشید

در یورشِ پاییز ماتم ‌خیز

صد گونه نجوای امید‌انگیز و مهرآمیز

با نونهالان شکوفان بهاری داشت

با کهکشان های همه کیهان

تا آن سوی افلاکِ بی پايان

با اختران مهر و داد و راستی

پیوند یاری داشت

*

مردی که در آیینه‌ای آینده را می دید

آیینه‌ی دل‌ها

چشمی که بر لوح زمان ننوشته را می خواند

ننوشته‌ی فردا

آزُرده جان بر نعره ی مستانه‌ی بی‌ریشگان خندید

و‌از محنت ملت

ازدیده اشک خون به دامن راند

از قلب تاریکی برون آمد

تا مهر و داد و روشنی آرد

دلهای پاک مردمان گفتند

کاری خدایی شد !

پروانه‌وش

افکند خود را در دل آتش

تا چشمه سارِ روشنایی شد !

پاریس، خرداد ماه ۱۳۹۰

*«اینجانب به ملی بودن صنعت نفت و جنبه ی

اخلاقی آن بیشتر از جنبه ی اقتصادی معتقدم(...)

چنانچه صنعت نفت ملی شود شرکتی وجود نخواهد داشت

که برای پیشرفت کار خود در امور داخلی ما

اعمال نفوذ کند و اشخاص فاسد را قائم مقام اشخاص صالح و

وطن دوست نماید.

سظح اخلاقی امروز ما با سطح اخلاقی سال 1933 بسیار

فرق کرده و کار تدُنّی (سقوط) اخلاقی بجایی رسیده که

باعث ننگ هر ایرانی شده است.»

دکتر مصدق، نامه ی مورخ 4 آذرماه 1329 به کمیسیون

نفت مجلس شانزدهم.

**«تاریخ انحطاط اخلاقی ملت ایران از زمانی شروع

می شود که انگلیسی ها مسلط می شوند بر هندوستان و

از آنجا پایشان به خاک ما باز شده است...»

دکتر شایگان، سخنرانی در جلسه ی ۲۸ آذرماه مجلس

شانزدهم.»

***« دشمن من که ديو فساد است در اين خانه مسکن دارد.

من با او بسيار کوشيده‌ام. همه خوشي‌هاي زندگي‌ام

بر سر اين پيکار رفته است. او بارها از
در آشتي در آمده و لبخندزنان در گوشم گفته است،

بيا، بيا که در اين سفره آنچه خواهي هست. اما من چگونه

مي‌توانستم دل از کين او خالي کنم؟ چگونه مي‌توانستم

دعوتش را بپذيرم؟ آنچه مي‌خواستم آن بود که او نباشد.
اين که تو را به دياري ديگر نبرده‌ام از آن جهت بود که

از تو چشم اميدي داشتم. مي‌خواستم که کين مرا از اين

دشمن بخواهي. کين من کين همه بستگان من و هموطنان

من است. کين ايران است(...)
« مي‌داني که کشور ما روزگاري قدرتي و شوکتي داشت.

امروز از آن قدرت و شوکت نشاني نيست. ملتي کوچکيم

و در سرزميني پهناور پراکنده‌ايم.»

«... کسب اين قدرت مجالي مي‌خواهد و معلوم نيست که

زمانه ی آشفته چنين مجالي به ما بدهد. پس اگر

نمي‌خواهيم يک‌باره نابود شويم بايد در پي آن باشيم که

براي خود شاًن و اعتباري جز از راه قدرت مادي

به دست بياوريم که ديگران به ملاحظه آن ما را به چشم

اعتنا بنگرند و جانب ما را مراعات کنند و اگر

انقلاب زمانه ما را به ورطه نابودي کشيد، باري، آيندگان

نگويند که اين مردم لايق و سزاوار چنين سرنوشتي بودند.

اين شأن و اعتبار را جز از راه دانش و ادب حاصل

نمي‌توان کرد. ملتي که رو به انقراض مي‌رود نخست به

دانش و فضيلت بي‌اعتنا مي‌شود. به اين سبب براي مردم

امروز بايد دليل و شاهد آورد تا بدانند که ارزش ادب و

دانش چيست. اما پدران ما اين نکته [را] خوب مي‌دانستند

و تو مي‌داني که اگر ايران در کشاکش روزگار تاکنون بجا

مانده و قدر و آبرويي دارد، سببش جز قدر ادب و هنر آن

نبوده است.»

از نامه ی پرویز ناتل خانلری به فرزندی

که از دست داده بو.د




پر بیننده ترین ها



Copyright© 1998 - 2017 Gooya.com - Contact: info@gooya.com Ads: advertisement@gooya.com