رفتار جنسي در ايران: انبوهي از نمي دانم ها، مجيد محمدي

تبليغات خبرنامه گويا	advertisement@gooya.com

اول. اگر دولت و اكثريت جامعهء ايران در اموري مثل چگونگي ادارهء جامعه، چگونگي هزينه كردن بودجه هاي عمومي، روابط با ديگر كشورها، نقش و كاركردهاي دين در جامعه و نقش دولت و نهادهاي دولتي در اقتصاد، فرهنگ و امور اجتماعي در دو جهت كاملا متفاوت حركت مي كنند در حوزهء مواجهه با امور جنسي بسيار شبيه همديگر عمل كرده اند و از اين جهت انتقادات متوجه به دولت در ادبيات منتقدان در حوزهء پرداختن به امور و رفتارهاي جنسي بسيار نحيف و لاغر است. روحانيت و ديگر اقشار جامعهء ايران در لاپوشاني و پنهان كردن آنچه در عالم رفتارهاي جنسي مي گذرد تفاوت چنداني نداشته اند و اين يكي از رموز پذيرش اقتدار روحانيت در جامعهء ايران است. از همين جهت نهادهاي دولتي و غير دولتي تحقيقاتي و شخصيتهاي مستقل و دست اندركار امور دولتي، هر دو از پرداختن به اين امور سرباز زده اند. تحقيقات انجام شده در مورد رفتار جنسي شهروندان ايراني تقريبا - تا آنجا كه من مطلع هستم- نزديك به صفر است. مسائل مربوط به جنسيت و تابو هاي مربوط به آن آنقدر به پستو ها، اندروني ها و تاريكخانه هاي ذهني رانده شده اند كه تفاوت زيادي ميان دولت و جامعه از حيث مواجههء غير شفاف و بسته با آنها به چشم نمي آيد. از اين لحاظ به دليل غير عملي بودن تحقيق در اين زمينه ها تنها مي توان انبوهي از نمي دانمها را بر شمرد.

دوم. به دليل بسته بودن پنجرهء حوزهء عمومي بر بحثها و تحقيقات مربوط به رفتار جنسي شهروندان ايراني، بايد به همهء آمارها و اطلاعاتي كه در اين مورد منتشر مي شود به ديدهء ظن و گمان نگريست. برخي از اين آمارها و اطلاعات كه گاه از سوي مقامات انتظامي يا دست اندر كاران امور بهداشتي و گاه از سوي روزنامه نگاران وتحليلگران امور اجتماعي منتشر مي شوند هيچ مبنايي ندارند بجز مشاهدات شخصي عرضه كنندگان آن اطلاعات، آن هم صرفا بر اساس آنچه به نحو غير روشمند و تصادفي از جامعهء پيرامون كسب كرده اند. اگر به فهرست عناوين تحقيقات انجام شده در سازمانهاي مختلف دولتي و موسسات تحقيقات خصوصي در ايران مراجعه كنيد اثري از اين گونه تحقيقات نخواهيد يافت. مسائل مربوط به رفتار جنسي در حوزهء امور محرمانه قرار نمي گيرند كه اين نهادها مجبور باشند آنها را در ميان عناوين تحقيقات خود جاي ندهند يا نتايج مطالعات خود را منتشر نسازند.

سوم. اما فهرستي از نمي دانمها؛ ما نمي دانيم كه
● چند در صد از دختران و پسران ايراني داخل كشور قبل از ازدواج رابطهء جنسي (چه در حد بوسه و در آغوش گرفتن و لمس اجزاي بدن همديگر و چه در حد دخول و ارضاي جنسي) با ديگري بر قرار كرده اند؛
● سالانه چه تعداد سقط جنين در ايران انجام مي شود و چند در صد آنها مربوط به افرادي است كه ازدواج نكرده اند؛
● چند در صد پسران (و اخيرا) دختران ايراني قبل يا بعد از ازدواج استمناء مي كنند و اين عمل را با چه تناوبي انجام مي دهند؛
● چند در صد از زنان و شوهران ايراني به طور شفاف با يكديگر در مورد خواسته ها و مشكلات جنسي خود به گفتگو مي نشينند؛
● چه تعدادي از مردان ايراني به زنان خود اجازه مي دهند كه پيش از آنها به حد نهايي ارضاي جنسي دست يابند؛
● چه حجمي از شهروندان ايراني از انواع روشهاي همخوابگي (كه در برخي از فرهنگها صدها نوع آن بر شمرده شده اند) مطلع هستند و از اين افراد چند در صد آنها را به كار مي بندند؛
● چند در صد از كودكان ايراني به نحوي از انحاء شاهد همخوابگي والدين خود بوده اند؛
● چند درصد از دختران و پسران ايراني به هنگام ازدواج باكره هستند و از ميان آن دختراني كه باكره نيستند چند در صد پيش از ازدواج به پزشكان مربوطه براي دوختن پردهء بكارت مراجعه كرده اند؛
● چه تعداد از دختران ايراني در مناطق جنوبي كشور ختنه مي شوند؛
● چه تعدادي از شهروندان ايراني همجنسگرا، دوجنسگرا، و فرا جنسيتي هستند؛
● چه تعدادي از شهروندان ايراني (عموما خانمها) مورد هتاكي و متلك جنسي واقع شده اند؛
● به چه تعدادي از زنان ايراني هر ساله تجاوز جنسي مي شود و چه تعداد از اين تجاوزها در چارچوب نهاد خانواده (تجاوز شوهر به زن يا همخابگي بدون رضايت زن كه البته در شريعت اسلامي تجاوز به حساب نمي آيد. اين مورد اتفاقا بخوبي نمايانگر اين نكته است كه شريعت نيز همانند پاره فرهنگي از فرهنگ امروز غربي به زن نگاهي كالايي دارد و زن را شيئي در خدمت مرد تلقي مي كند) صورت مي گيرد؛
● چه تعدادي از دختران توسط اعضاي خانوادهء خود به نحوي مورد آزارجنسي قرار گرفته اند و اين افراد معمولا چه سرنوشتي پيدا مي كنند؛
● چه تعداد از زنان ايراني به دليل عدم تمكين به خواسته هاي جنسي مديران بالاتر از خود گرفتار تبعيض در محيط كاري خويش مي شوند؛
● چه تعدادي از كودكان ايراني مورد آزار و خشونت جنسي واقع مي شوند؛
● چند در صد از شهروندان ايراني كه به تلويزيونهاي ماهواره اي و اينتر نت دسترسي دارند از كانالها و سايتهاي پورنوگرافيك استفاده مي كنند؛
● چند در صد از شهروندان ايراني به نشريات پورنو دسترسي دارند؛
● چه تعدادي از شهروندان ايراني سالانه به بيماريهاي مقاربتي و غير مقاربتي جنسي دچار مي شوند؛ به كداميك و چه عوارضي بر انها تحميل مي شود؛
● چه تعداد از زنان ايراني از طريق تن فروشي ارتزاق مي كنند و چند نفر به شغل دلالي در اين حوزه مشغولند؛
● چه تعداد از مردان ايراني براي يك يا چند بار - و اگر دائمي است با چه تناوبي- براي ارضاي جنسي به بازار تن فروشي مراجعه كرده اند؛
● چه تعداد از شهروندان ايراني با دوستان خود در مورد اعمال جنسي خود به گفتگو مي نشينند؟
● چه تعداد از ايرانيان تجربهء جنسي جمعي داشته اند (با چند نفر: چند دختر و چند پسر)؛
● چند ايراني داراي همسر ارتباط جنسي با يك يا چند نفر ديگر را تجربه كرده اند؛
● چند در صد از ايرانيان از آموزش جنسي (توسط خانواده، دوستان يا رسانه ها) برخوردار شده اند؛
● هر ايراني بالاي شانزده سال به طور متوسط سالانه چقدر هزينهء كالاهاي اختصاصا جنسي (كاندوم، قرص ضد بارداري، نوسان كننده، قرص واياگرا، لباس زير هاي مربوط به تحريك جنسي و غيره) مي كند؛
● چه تعدادي از زنان و مردان ايراني از چگونگي ارضاي جنسي طرف مقابل خود (مثل تحريك اعضاي خاص بدن وي) مطلع هستند؛
● چند در صد از زنان ايراني در بيان نيازهاي جنسي خود به همسرانشان باز و آشكار عمل مي كنند؛
● آيا رفتار جنسي اقشار مختلف (بازاران، روحانيان، كارمندان، تكنوكراتها، كارگران، و ...) با يكديگر تفاوت ماهوي و جدي دارد؛
● چند درصد از ايرانيان به هنگام رابطهء جنسي با يك نفر در عالم خيال با كس ديگري به هماغوشي مشغول مي شوند؛
● چند درصد از زنان و مردان ايراني از وسايل پيشگيري استفاده مي كنند و كدام يك از آنها (كاندوم، قرص، آي يو دي، كپسولهاي زير پوستي، ...)؛
● چند در از مردان براي زنان يا دوستان دختر خود اين امكان را فراهم مي آورند كه به هنگام همخوابگي نقش فعال تري (مثل قرار گرفتن بر روي طرف ديگر يا ارضاي جنسي از طريق لمس آلت تناسلي ديگري) بر عهده گيرند.

چهارم. شما مي توانيد صدها سوال بي پاسخ ديگر را نيز به فهرست فوق بيفزاييد. اين سوالات همچنان بي پاسخ خواهند ماند چون نه تنها حكومت و محققان ، بلكه عموم شهروندان در اين زمينه ها بسته عمل مي كنند وحاضر نيستند در اين صندوقچه را بگشايند. حتي اگر روزي موانع دولتي از سر راه تحقيق برداشته شوند و نيروي انساني و بودجهء لازم فراهم شود به دليل عدم همكاري شهروندان و عدم پاسخگويي به سوالات بسياري از پرسشهاي فوق بي پاسخ خواهند ماند.