به پيش دات اُرگ، مجيد محمدي

تبليغات خبرنامه گويا	advertisement@gooya.com

اول. ليست سرو سياسي ” به پيش دات اُرگ “ ( org.MoveOn) كه از حدود دو سال پيش كار خود را با هدف بسيج سياسي شهروندان امريكايي عليه نو محاقظه كاران و پيشبرد آزادي، دمكراسي و حقوق مدني آغاز كرد به تنهايي به يك پديدهء قابل توجه در عرصهء فعاليت سياسي و بسيج سياسي الكترونيك تبديل شده است. اين ليست سرو اكنون دو ميليون و چهار صد هزار عضو دارد و جلسات عمومي اعضا در دنياي غير مجازي گاه به گاه (مثل جلسات بحث در مورد فيلم فارنهايت 9/11 مايكل مور) در چهار هزار خانه در سراسر ايالات متحده بر گزار مي شود. اين گروه كه عمدتا تنها از طريق ارتباط اعضا از طريق اينترنت در عرصهء عمومي حضور دارد به آن حدي از قدرت اجتماعي و رسانه اي دست يافته كه گاه موجب مي شود چهار صد هزار نفر در يك موضوع خاص به نمايندگان كنگره زنگ زنند و با يك طرح قانوني مخالفت كنند يا در جريان مبارزات رياست جمهوري 2004 تا به حال ده ميليون دلار براي حمايت از نامزد دمكراتها، جان كري، از بيش از صد و شصت هزار عضو خود جمع آوري كرده است. همچنين هقت ميليون دلار ديگر از طرق ديگر به اين گروه براي تبليغات انتخاباتي عليه بوش كمك شده است. اين گروه تا به حال دهها تبليغ تلويزيوني سياسي در نقد سياستهاي بوش توليد كرده و از شبكه هاي عمومي تلويزيوني يا وب سايت خود پخش كرده است. اگرچه هنوز با انتخابات و مبارزات الكترونيكي تمام عيار بسيار فاصله داريم (به دليل عدم دسترسي همهء شهروندان به اينتر نت و امكان تقلب در انتخابات توسط هكر ها) ليست سرو به پيش دات اُرگ گامهاي بلندي را در جهت مبارزات سياسي الكترونيكي در حجم وسيع برداشته است.

دوم. تبليغات، پيامها و بيانه هاي سياسي اين گروهِ دو زيستِ مجازي – فيزيكي عمدتا در سه حوزه متمركز بوده است: جنگ عليه عراق، بهداشت و درمان عمومي، و اموري كه براي جامعهء امريكا تقدم و اهميت دارد. اولين مورد اين تبليغات با عنوان” 87 بيليون در عراق“ توسط بيست ميليون نفر، هر كدام 11 بار در پنج ايالت اوهايو، فلوريدا، ميسوري، نوادا و ويرجينياي غربي (پنج ايالتي كه راي دمكراتها و جمهوريخواهان در انتخابات رياست جمهوري بسيار نزديك بوده است) تماشا شد (رقم ذكر شده از سوي اين گروه مربوط به سال 2003 است و هزينه هاي جنگ تا پايان سال 2004 به بيش از 200 بيليون دلار خواهد رسيد). اين تبليغات همچنين نقش موثري در خنثي كردن تبليغات سياسي دولت بوش در ماههاي مارس و آوريل به ميزان شصت ميليون دلار داشت.
گرچه هستهء اصلي اين گروه، افرادي با نام و نشان و شناخته شده براي اعضا هستند (و نه مثل اداره كنندگان سايتهاي سياسي فارسي كه هيچ كس آنها را نمي شناسد: يا از ترس حكومت يا از ترس مردم مجبورند ناشناخته بمانند) و نقش قابل توجهي در تهيه و ارسال بيانه ها و گزارشها دارند اما اعضا نيز در اين ميان صرفا منقعلانه عمل نمي كنند و در تهيهء مواد ارسالي نفش دارند. در يك اقدام بسيار انگيزاننده، اين گروه از اعضا خواست كه خود به توليد تبليغات سياسي گراقيكي يا تصويري (متحرك يا ساكن) سي ثانيه اي اقدام كرده و آنها را از طريق اينتر نت براي گروه اداره كننده ارسال كنند تا در جريان يك رقابت حرفه اي بهترين آنها براي پخش در تلويزيون يا از طريق اينترنت انتخاب شوند. 1500 تبليغ در اين مسابقه توسط اعضا توليد شده و بر روي سايت اين گروه قرار گرفت. دو تبليغي كه در نهايت انتخاب شدند، پلي گراف و پرداخت كودك، به ترتيب در مورد دروغهاي بوش به مردم امريكا در جريان تمهيد مقدمات سياسي براي حمله به عراق و كاهش مالياتها كه عمدتا به نفع ثروتمندان جامعهء امريكاست، در كاهش آراي متصور براي بوش بسيار موثر بوده اند. ( تفاوت جامعهء امريكا و ايران آن نيست كه رهبرانشان به آنها دروغ يا راست مي گويند – هر دو، خامنه اي و بوش، مرتبا دروغ مي گويند – بلكه در آنجاست كه در اينجا اگر افراد يا گروهها دروغهاي رييس جمهور را بازگو كنند به زندان نمي روند و رسانه شان تعطيل نمي شود اما در ايران اگر ماهي چند روزنامه تعطيل نشود آب خوش از گلوي خامنه اي و دوستان پايين نمي رود.) تبليغ ديگر اين گروه، يعني كارگر، نيز در حوزهء كاهش درآمد كارگران امريكايي در مقايسه با رشد قيمتها سياستهاي دولت بوش در ثروتمند تر كردن هر چه بيشتر ثروتمندان را هدف قرار داده است.

سوم. سايتهاي خبري قارسي زبان اكنون هم تنوع دارند، هم حوزه هاي مختلف سياسي، ورزشي، اجتماعي، قرهنگي، ادبي و هنري را پوشش مي دهند و هم انواع صدا ها را منعكس مي كنند و بخوبي فضاي تك صداي راديويي، تلويزيوني و مطبوعاتي (كه صداهايي مثل جمهوريت و وقايع اتفاقيه در آن چندي بيش نپايند) را به چالش مي كشند. اما سياسيون داخل و خارج كشور در استفاده از اينترنت براي شكستن غلبهء اقتدارگرايان در ارتباطات سياسي از مجراي محافلي كه در نهادهاي انتصابي اعم از نظامي، امنيتي، انتظامي و قضايي و حقوقي شكل داده اند كاملا ناموفق بوده اند. من در اينجا دو پيشنهاد مشخص براي منتقدان حكومت فعلي جمهوري اسلامي با هر گرايش و دسته بندي سياسي دارم:

نخست: شكل دادن به يك ليست سرو باز و آزاد كه تعامل قعالان سياسي را در يك تريبون آزاد با اعضايي در حدود دو هزار نقر امكان پذير سازد. اين تريبون سياسي مجازي ديدگاههاي قعالان سياسي و تحليلگران مسائل ايران را به زبان قارسي در موضوعات مورد توجه در جامعهء سياسي منعكس خواهد كرد. مدل موفق براي اين كار، ليست سرو گلف 2000 است كه در حوزهء مسائل خليج فارس همين كار را به زبان انگليسي دنبال مي كند.

و دوم. راه اندازي يك گروه مجازي سياسي متشكل از اصلاح طلبان داخلي و خارجي كه فعاليت سياسي خود را در جهت اطلاع رساني عليه حكومت خامنه اي به طور خاص و حكومت جمهوري اسلامي به نحو عام با هدف جمهوري نا مقيد و دمكراسي نا مقيد دنبال كند و از اينتر نت در جهت پايان بخشيدن به حكومت انحصاري و انتصابي روحانيون با روشهاي غير خشونت آميز استقاده كند. اين گروه مي تواند با هدف قرار دادن مخاطباني در حدود 100000 در پايان شش ماه اول كار خود آغاز كند و در پايان سال دوم پيامهاي خود را براي حدود 500000 ايراني داخل و خارج كشور ارسال كند. اين گروه نبايد از حيث اقتصادي و سياسي به هيچ دولتي وابسته باشد و هزينه هاي خود را از طريق پرداختهاي اعضا يا كمك سازمانهاي غير دولتي در سراسر جهان تامين كند. ارسال اي ميل به اعضا به عنوان اقدام پايهء اين گروه متضمن هزينهء چنداني نيست. از ظرقيتهاي بالقوهء اين گروه در پنج سال آينده مي توان براي اقداماتي كه حكومت را به چالش عمومي فراخواند استفاده كرد مثل دعوت زنان غير محجبه به حضور يك ميليوني در يك روز در خيابانهاي تهران (هيچ حكومتي نمي تواند يك ميليون نفر را در يك روز بازداشت يا سركوب كند). اين گروه مي تواند در دوره هاي انتخابات با نظارت استصوابي محيط عمومي و حوزه هاي راي گيري را خالي نگاه دارد. هيچ حكومتي نمي تواند آدرس اي ميل صد ها هزار نفر را مسدود كند يا با استفاده از انصار حزب الله و نيروهاي نظامي و انتظامي ميليونها نفر را به حوزه هاي بفرستد. سقوط نظام جبار حاكم بر ايران تنها با اقدامات فعالانه و غير خشونت آميز كه اصلاح طلبان سالها از آن سخن گفتند و هيچ اقدامي نكردند ممكن است. اصلاح طلبان با داشتن مجلس و دولت توان بسيج چند ده هزار نقر را در دوران بست نشيني بي خاصيت نمايندگان در مجلس در اعتراض به نظارت استصوابي نداشتند، بست نشيني بي خاصيتي كه ختي اقتدارگرايان انگيزهء برخورد با آن را پيدا نكردند. در برابر نظام جباري كه همهء حوزه هاي عمومي غير مجازي را با اقدامات قهريه به انحصار منصوبان خود در آورده است چاره اي نيست بجز استفاده از قلمروهايي كه در انحصار حكومت نيست و حكومت نيز نمي تواند آنها را تعطيل كند. رسانهء شايعه در داخل كشور بر اساس همين امكان سنجي عمل مي كند.