مرد گمشده (5)، هوشنگ اسدی

« سالی گذ شت
و طعم شراب
زهر شد»

مرد گمشده می گفت
و پله های نفس گیر سال را
می رفت:

ـ به قله
یا غرقاب؟

تبليغات خبرنامه گويا	advertisement@gooya.com

« زائران عشق بودیم

ناگاه
گدایان نان شدیم...
چه فصل تلخ دلگیری..»

مرد گمشده
لختی درنگ کرد
سیاه و چینی وهندی
مسافران گریه وویرانی
مهاجران ایرانی
همشهری ستار
یادگار اشکهای حیدر

خمیده
و ژ نده
و گرسنه
از غارهای قدیمی تاریخ
می آمدند

وکارتهای اعانه
ارباب
رابا نان
و برنج
تاخت می زدند

«آه ای رنج های رفته بر باد
کجاییم ما؟
که جهان را سبز می خواستیم
وعشق را
عشق را
صدا می کردیم
کجائیم ما؟»

کسی در باد چیز ی گفت
وبی خانمانی
به رود تیره پیر
تف کرد

مرد گمشده را دیدم
می گریست و می رفت
مرغان دریایی
اندهش راتاب نیاورد ند
وبه فصل دیگر تاریخ
کوچ کردند

28مرداد 1383

پاریس
hooasadi@yahoo.fr