برژيت باردو و مولوی، عباس احمدی

در سايت بی بی سی آمده است که بريژيت باردو، بازيگر فرانسوی، روز سه شنبه 28 سپتامبر 2004 ميلادی هفتاد ساله شد. بريژيت باردو، در روزگار جوانی، يکی از زيباترين و سکسی ترين هنرپيشه های سينما بود. لعبتی بود که در سراسر دنيا عاشقان فراوان داشت و بر دل و جان ميليون ها نفر فرمانروايی می کرد.

بی بی سی عکسی هم از اين لعبت هفتاد ساله چاپ کرده است که نشان می دهد چگونه دست بی رحم زمانه، رخساره ی لطيف تر از گلبرگ نسرين او را پر از چين و چروک کرده است.

تبليغات خبرنامه گويا	advertisement@gooya.com

با ديدن عکس بريژيت باردو، بی اختيار به ياد شعر معرف مولوی در مورد بيوفایی دنيا افتادم. مولوی می گويد نبايد با ديدن تن و بدن زيبارويان، فريفته ی أن ها شد. زيرا بدن سيمين تنان ، بر اثر پيری، چروکيده می شود و چشمان زِيبای آن ها کم نور و زشت می شود و گيسوان پرجعد شان سرانجام مانند دم خر زشت می گردد. پهلوانانی که شير را از پا در می آوردند سرانجام مغلوب موشی می شوند:

گر تن سيمين تنان کردت شکار / بعد پيری بين تنی چون پنبه زار
نرگس چشم خمار همچو جان / آخر اعمش بين و آب از وی چکان
زلف جعد و مشکبار و عقل بر / أخرا چون دم زشت خنگ خر
حيدری کاندر صف شيری رود / آخر آن مغلوب موشی می شود

گويی مولوی هم معبود دوره ی جوانی خود را در روزگار پيری است که اين چنين از بيوفايی دنيا به فغان آمده است. شايد او هم در جام جهان بين خود ديده است که چگونه نرگس چشم خمار بريژيت باردو، بر اثر گذر زمان، بی نور می شود و چگونه زلف جعد و مشکبار آن بت افسونگر، با گذشت سال و ماه، به رنگ سپيد درمی آيد.

دنيا چون گل زيبا، اما زود گذر است. بهار با همه ی زيبايی اش خزان می شود و خورشيد با همه ی شکوه و جلال اش، غروب می کند. خورشيد بريژيت باردو نير سرانجام غروب کرد. بت افسونگری که در فيلم "و خدا زن را آفريد"، با تن سيمين و چشم خمار و زلف مشکبار خود، عالم و آدم را به آتش کشيده بود، سرانجام در برابر آسمان غدار و فلک کجمدار، طعم بيوفايی دنيا را چشيد و نامه ی جوانی اش طی شد و تازه بهار زندگانی اش دی شد و مرغ طرب و شادمانی اش در چنگال ماه و سال، تباه شد:

همچنين دنيا، اگر چه خوش شکفت / بانگ زد هم بيوفايی خويش گفت
ای زخوبی بهاران لب گزان / بنگر آن سردی و زردی خزان
روز ديدی طلعت خورشيد خوب / مرگ او را ياد کن وقت غروب

اين هم عکسی از دوره ی جوانی بريژيت باردو، الهه ی عشق و جوانی. اين عکس را مقايسه بکنيد با عکس روزگار پيری اين لعبت افسونگر تا به عمق بيوفايی دنيا پی ببريد.

جامی ست که عقل آفرين می زندش / صد بوسه ی مهر، بر جبين می زندش
اين کوزه گر دهر، چنين جام لطيف / می سازد و باز بر زمين می زندش
***

http://AbbasAhmadi.Tropod.Com
Abbas.Ahmadi@MailCity.com