مردی از قبیله گمشده، هوشنگ اسدی

تبليغات خبرنامه گويا	advertisement@gooya.com

hooasadi@yahoo.fr

پیچیده در پرچم بی وطن، بر آواز جاری ام کلثوم، اورامی بردند، و مردمانش می گریستند، کودکان خود را به،هیئت او در می آوردند و برای فردا بوسه می فرستادند. نامی از میان نام ها، ستاره ای از آخرین ستاره ها، غولی از پایان عصر غول ها، از آخرین یادگارهای قرن انقلاب و آرمان به خاک رفت و "اوباش" از شادی لبخند می زدند.

O

قرن بیستم که نسل ما در میانه آن برآمد ، آسمانی از ستاره ـ به اشاره سیاوش کسرایی ـ و قبیله ای ازغول های زیبا ـ به تعبیر احمدشاملو ـ داشت. زنان و مردانی از ایران تا روسیه، از کوبا تا کنگو، از شیلی تا آمریکا، از یونان تا مصر، از ایرلند تا نیکاراگوئه، از چین تا فلسطین.
نخستین انقلاب قرن از سرزمین زخمی من ـ فلات عشق و رنج، ایران ـ سر برآورد و با ستارخان و حیدرعمواوغلو و خیابانی و...مردانی که درخون خفتند، زیر پرچم بیگانه. سر فرود نیاوردند و بذری را پاشیدند که از آن هدایت و نیما، علوی و چوبک، شاملو و فروغ و کسرایی... سر برآوردند. اندکی دورتر لنین و تروتسکی و رزالوکزامبورگ، دنیای بهتری را نوید دادند. در کوبا مردان کاسترو از کوه ها فرودآمدند و پرچم چه گوارا را برافراشتند. لومومبا درنیمه شبی به پای چوبه اعدام رفت و آزادی افریقای سیاه را فریاد زد. درشیلی سالوادور آلنده مقابل تانک های کودتا ایستاد و به پیشانی خودشلیک کرد و ویکتور خارا فریاد او را با زخمه های ساز خود به همه جهان برد.
مارتین لوترکینگ در آمریکا پرچم برزمین افتاده تام پین را به دست گرفت و میلیون ها سیاه پوست را به میهمانی فردا دعوت کرد. دریونان سرود مقاومت را تئودوراکیس سرود و تاپایان عصر سرهنگ ها رفت. درعصر انقلاب، ناصرتوده های عرب را به حرکت درآورد و آواز ابدی ام کلثوم آن ها را به هم پیوند زد. در ایرلند بابی ساندز مرگ را به سرود پیروزی تبدیل کرد و همرزمانش درنیکاراگوئه چریکی را از زندان به کاخ ریاست جمهوری بردند.
مردمان سرزمین پهناور چین بزرگ ترین پیاده روی قرن را به دنبال مائو ترتیب دادند و ازفلسطین که میهن مردمانش را ربوده بودند، فریادی برخاست که جهان رافتح کرد. "ابوعمار" پشت سکوی سازمان ملل ایستاد، در دستش شاخه زیتون به نشانه صلح و در دستی اسلحه ای برای نبرد و فریاد زد:
ما با زیتون صلح آمده ایم، اگر از ما دریغ شود، سلاح برخواهیم گرفت . ...
و چنین شد. لیلا خالد با دو چشم جادویی که از پشت نقاب پیدا بود، جهان را به حیرت واداشت. چریک های فلسطینی افسانه شدند، شعر مقاومت در فلسطین شکفت و یک مشت خاک برای مردمانی دربه در را از جهان زور و زر طلب کرد. در قلب این خیزش مردی ایستاده بود کوتاه قامت، زشت چهره و زیبا.غولی ازغول های قرن. ستاره ای ازستارگان آسمان. آسمانی چندان پر ستاره که سیاوش به سرودش آورد وبه شعار مقاومت بدلش ساخت: ـ هرشب ستاره ای به زمین می کشند و باز
ـ این آسمان غمزده غرق ستاره هاست

0

آخرین غول ها، خاموش می شوند. ستاره ها یکایک فرود می آیند. قبیله زنان و مردان آرمانی رفته رفته گم می شوند و قرن "آرمان" به قرن "اوباش" تحویل می شود.
او بر آواز ام کلثوم به خاک می رود و آخرین غول های قرن "آرمان" به او لبخند می زنند. کاسترو و ماندلا در "آستانه"اند و دیگر کسی از نسل افسانه ای که جهان را دیگر می خواست، باقی نمی ماند.
قرن شاعران بزرگ، آراگون و ریتسوس و نرودا، قرن غول های صحنه، براندو و سوفیالورن و پل نیومن، قرن رهبران فرهیخته، قرنی که درهند ایندیراگاندی بود و در آمریکا جان کندی. قرنی که حتی معروف ترین تروریست آن "کارلوس" هم آرمانی داشت و دنیا را بهتر می خواست.
و جهان می ماند با مامور دست هشتم ک .گ .ب که برجای لنین نشسته، عربده کشی که جانشین آبراهام لینکن است، و... از این دست بسیارند بر این خاک پهناور... و ما مردمانی که جهار دهه پیش رهایی جهان را نزدیک می دیدیم و امروز به رفتن او می نگریم.

O

اوباش او را "عرب تروریست" می خوانند، هفت تیرکش کاخ سفید از رفتنش لبخند شادی می زند و مردمان بی وطنش درخیابان ها با نام او می گریند.
او می رود . نامی از نام ها. ستاره ای ازستارگان. غولی ازغول ها، مردی از قبیله گمشده:
ـ یاسرعرفات
و ما "همچنان می شماریم شب را و روز را. هنوز را..."