نقد عقل قورباغه اي، فرهاد سلمانيان

آن روز همه ي قورباغه هاي بركه دور هم جمع شده بودند تا از بين خودشان يكي را انتخاب كنند. نمي دانستند چطور بايد اين كار را بكنند. هيچكس هم از خودش نمي پرسيد كه اصلا ً چرا بايد رئيسي وجود داشته باشد؟! اول فكر كردند بهتر است هركس كه رنگ پوستش سبزتر است؛ رياست را به عهده بگيرد. بعد ديدند همه تقريباً به يك اندازه سبز رنگ اند و اين نمي توانست معيار خوبي براي رياست باشد و تازه بعضي ها هم پوست شان گلي شده بود و نمي شد درست تشخيص داد كه كدام يك از آن ها سبزتراست. كمي بعد قرار شد هركس كه زبان درازتري داشت، رياست را به عهده بگيرد و البته روزهاي متوالي وقت قورباغه ها صرف اين شد كه ببينند زبان كدام يك از آن ها درازتر از بقيه است. اما اين هم امكان پذير نبود؛ چون آن ها حس مي كردند كه زبان هاي شان هم اندازه است. بناچار تصميم گرفتند از روي صداي شان رئيس را انتخاب كنند. با هم شروع به قورقور كردند و قرار شده بود هر كس بعد از همه از نفس افتاد، رياست را به عهده بگيرد. تمام بركه را صداي قور قور پر كرده بود. اين صدا هنوز هم در كنار بسياري از بركه ها شنيده مي شود؛ اما قورباغه ها هنوز موفق نشده اند رئيس شان را پيدا كنند؛ چون هيچ يك از آن ها دست از خواندن برنمي داشت و پس از مكث كوتاهي در بين قورقور ديگران دوباره شروع به خواندن مي كرد و اگر كسي حرفي به نشانه ي اعتراض مي زد، در واقع دست از خواندن برداشته و اين به معناي عقب ماندن از قافله ی انتخاب رئيس بود. آن ها هنوز كه هنوز است مي خوانند به اميد آن كه روزي قورباغه ي مورد نظر را پيدا كنند و صد البته هيچ قورباغه اي از خودش نمي پرسد كه رئيس واقعاً بايد چه ويژگي خاصي داشته باشد؟!

تبليغات خبرنامه گويا	advertisement@gooya.com