دو کلمه حرف حساب از حسين شريعتمداری! محمود فرجامی

اين سخن که "معرفی شهردار شهامت می‌خواهد" و تشويق و ترغيب گروه‌ها به معرفی شهردار آينده تهران در صورت برنده‌شدن آنها، گام مهمی‌ست برای تعين بخشيدن به شعارها و چالشی‌جدی برای هوادارن احمدی‌نژاد که در اين انتخابات با نام "رايحه خوش خدمت" وارد کارزار شده‌اند را به وجود خواهد آورد

تبليغات خبرنامه گويا	advertisement@gooya.com

مي‌گويند حرف حق را بايد شنيد حتي اگر حسين شريعتمداري گفته‌باشد و حسين شريعتمداري در كيهان گفته:

معرفي شهردار شهامت مي‌خواهد

اين بهترين و حسابي‌ترين انتقادي‌ست كه مي‌توان كه مشتركاً به اصولگرايان و اصلاح‌طلبان در انتخابات شوراي شهر تهران وارد كرد.

احزاب در ايران پيشينه زياد و به خصوص واضح و شفافي ندارند و اين يعني شعارسالاري، به خصوص بعد از دوم خرداد كه هر گروهي با تقليد و دستچين كردن شعارهاي مردم‌پسند در انتخابات وارد مي‌شود. بطوريكه اكنون همه در نظر و شعار طرفدار كارآمدي، جوانگراي، تحول، خدمت صادقانه... و مخالف ركود، بريز وبپاش، آشنابازي،... هستند اما در عمل به شدت متضاد و متباعد با يكديگر ظاهر مي شوند.

اما حتي با فرض راستگويي احزاب و اشخاص، در انتخابات شوراي شهر كه مهمترين وظيفه‌شان و بزرگترين نمود اجرايي‌شان در انتخاب شهردار است، جز با معرفيِ پيشاپيشِ شهردار، نمي‌توان فهميد هر گروهي منظورش از اين شاخص‌ها چيست.

مثلا گروهي كه بخواهد قاليباف را شهردار كند(مثل اصولگرايان اصلاح‌طلب)، منظورش از كارآمدي، جوانگرايي، تحول‌گرايي، صرفه‌جويي و اين‌قبيل در منظومه‌اي قرار دارد و گروهي كه بخواهد علي‌آبادي يا محصولي يا بذرپاش را شهردار كند(مثل اصولگرايان حامي رييس جمهور)، منظورش از كارآمدي، جوانگرايي، تحول‌گرايي، صرفه‌جويي و اين طور چيزها در منظومه‌اي كاملا متفاوت معنا مي‌شود.

اين مطلب به‌خصوص در مورد گروه‌ها و احزابي با پيشينه اندك و بعضا خلق‌الساعه، بيشتر صدق مي‌كند. چرا كه در مورد اين گروه‌ها به خاطر كمي سابقه و همچنين اجراي انواع بندبازي‌هاي سياسي در همين مدت اندك (يعني كارهايي كه اصلا با شعارهاي خودشان هم نمي خواند مثل ماجراي دستور احمدي‌نژاد در مورد ورود زنان به ورزشگاه‌ها يا بريزو بپاش‌هاي حيرت‌آور در ايام انتخابات رياست‌جمهوري دور قبل توسط آبادگران و با بودجه شهرداري) نمي‌توان برداشت واضحي از شعارهاي ايشان در مقام عمل متصور شد.

به عبارت ديگر هرچند كه عدم معرفي شهردار مورد نظر از سوي كانديداها و يا گروه هاي سياسي، شعارهاي انتخاباتي آن‌ها را مبهم و تاويل‌پذير مي كند، اما اين مشكل در مورد كانديداهاي جوان و گمنام از ليست اصولگراها بيشتر صدق مي كند تا ليست اصلاح‌طلبان كه اكثر آنها پر سابقه و شناخته‌شده‌اند.

در اين رابطه شايد اگر مهرداد بذرپاش كه يكي از شناخته‌شده‌ترين كانديداهاي اين طيف است، با معصومه ابتكار از ليست اصلاح‌طلبان مقايسه شود، خود به اندازه كافي گويا باشد: در حالي كه مهرداد بذرپاش (احتمالا سرليست فهرست اصولگرايان حامي رييس جمهور(رايحه خوش خدمت)) متولد 1359 است و جز مشاور جوان احمدي‌نژاد بودن، هيچ سابقه و سليقه ديگري از او در دست نيست، معصومه ابتكار دست كم از زمان سخنگويي دانشجويان خط امام (اشغال سفارت امريكا- پيش از تولد بذرپاش) در سطح ملي و حتي جهاني شناخته شده بود و بجاي شغل سيال مشاورت، سال‌ها معاون رييس جمهور در امور محيط زيست بوده است.

از اين‌رو اين سخن كه "معرفي شهردار شهامت مي‌خواهد" و تشويق و ترغيب گروه‌ها به معرفي شهردار آينده تهران در صورت برنده‌شدن آنها، گام مهمي‌ست براي تعين بخشيدن به شعارها و چالشي‌جدي براي هوادارن احمدي‌نژاد كه در اين انتخابات با نام "رايحه خوش خدمت" وارد كارزار شده‌اند را به وجود خواهد آورد.

مي‌گويند حرف حق را بايد شنيد حتي اگر حسين شريعتمداري گفته‌باشد بخصوص اگر تاكتيك هوشمندانه‌اي را براي پرهيز از يك فاجعه ديگر، نشان داده‌باشد!

لطفا براي گذاشتن پيام در مورد اين مطلب اينجا را كليك كنيد.