هنر را - باز- تعطيل مي كنند؟ ناصر صفاريان

چون اين جا ايران است، و چون شهردار جديد تهران بسيار مومن و معتقد و متعهد و غيره تشريف دارند، ... و چون طبق معمول، اسلام و انقلاب به خطر افتاده، تنها راه چاره، تعطيلي خانه هنرمندان است

تبليغات خبرنامه گويا	advertisement@gooya.com

دو سال قبل ، بعدازظهر يكي از روزهاي گرفته و ابري زمستان ، محمد علي زم- موفق ترين مدير فرهنگي حكومت جمهوري اسلامي- با چهره اي كه از لبخند هميشگي اش خالي بود ، به نقطه اي از آسمان كه از پنجره دفترش پيدا بود ، نگاه مي كرد. اندكي به سكوت گذشت ، وبعد به تلخي گفت: " در اين مملكت ، با كسي كه كارش را انجام ندهد كاري ندارند ، با كسي كه كارش را انجام بدهد كار دارند ." اين جمله- كه شايد براي خارجي ها فقط يك طنز بامزه باشد- چند روز بعد از اين كه زم را كنار گذاشته بودند به زبان مي آمد . و اين زماني بود كه از حوزه هنري به سازمان فرهنگي هنري شهرداري آمده بود . نمي دانم وقتي از آن جا هم حذف شد ، چه حالي داشت وچه مي گفت . به هر حال تشخيص داده شده بود كه يك مدير موفق به درد نمي خورد. مملكت اسلامي است, شهر هرت كه نيست. امت اسلام حق ندارند از يك جايي به بعد , فرهنگي باشند و از هنر و فرهنگ و اين جور چيزها - كه لابد از كفرستان آمده - حرف بزنند. پس هر كسي كه براي اعتلاي فرهنگ مي كوشد, بايد در نظر داشته باشد كه اين جا كجاست, و ازيك حدي نبايد بالاتر برود - چرا كه اگر برود، فرياد " وا اسلاما " و " وا اماما " و " وا انقلابا " بلند مي شود و مشتي كفن پوش به خيابان ريخته مي شوند و بازاريان مومن و متعهد، حجره ها را تعطيل مي كنند و... .

×××

اولين تشكل جدي و اولين هنرمنداني كه دور هم جمع شدند و اولين جايي كه در اين سال ها شكل گرفت... خانه سينما بود. حضور اوليه اش بسيار موفق بود. آن قدر كه همه انتظار داشتند جشن ساليانه خانه سينما ، جاي جشنواره حكومتي فجر را بگيرد.
اما به مرور همه اختيارات و امتيازات را از آن جا گرفتند - تا جايي كه فقط محلي شد براي جمع شدن چند وقت يك بار اعضا براي انتخابات صنفي، و يا تشكيل جلسات شوراي مركزي انجمن هاي عضو ( كه البته آن هم به مرور زمان كم رنگ شد ) و بعد هم تبديل شد به جايي براي نشستن و چاي و كيك خوردن و صحبت كردن، و هفته اي يك فيلم روز سينماي جهان را روي پرده ديدن. فشار ها, اول كافي شاپ خانه سينما را تعطيل كرد، و حالا هم مانع جلسات نمايش فيلم مي شود. ... و در واقع خانه سينما چيزي نيست جز يك ساختمان با چند كارمند... همين!
خانه موسيقي و خانه تئاتر هم كه هنوز اول راهند، خانه ترانه هم كه از اول راه هم عقب تر است، اجازه بدهيد كمي راه بيفتند. اگر موفق نباشند و محض خالي نبودن عريضه از زمين سبز شده باشند، كسي چيزي نخواهد گفت. اما اگر حضورشان موفق باشد، آن وقت فشارها شروع مي شود. همان طور كه پاتوق فرهنگي تهران را نتوانستند تحمل كنند.
در اين ميان، خانه هنرمندان، تنها نقطه ثقل رويدادهاي كنوني هنر ايران است- طوري كه خلا نمايش فيلم هاي خاص در خانه سينما، و محدوديت هاي نمايشگاه برگزار كردن در مراكز دولتي را هم پر كرده، و حتي زير مجموعه هايي از خانه سينما را جذب كرده. ضمن اين كه محل بسياري از قرار و مدارها در اين دوران بي پاتوقي اغلب هنرمندان است: قهوه اي و گپي و ديداري. كنسرت هاي موسيقي را هم فراموش نكنيد، به علاوه همايش ها و سمينارهاي مختلف. ... و چون موفق است، زمزمه تعطيلي اش را آغاز كرده اند.
و حالا... چون اين جا ايران است، و چون شهردار جديد تهران بسيار مومن و معتقد و متعهد و غيره تشريف دارند، و چون تمام شهرداران مناطق را هم از همكاران جناحي خودشان انتخاب كرده اند، ... و چون طبق معمول، اسلام و انقلاب به خطر افتاده, تنها راه چاره، تعطيلي خانه هنرمندان است. آن وقت همه آرام مي گيرند و همه چيز آرام مي شود و خطر رفع مي شود و ... گور پدر فرهنگ و هنر و مردم!
www.saffarian.ws