هر کوشش را نقبی به زندان است، ساسان آقايی

زندان رفتن "باقی" و بازداشت "رزاقی" نه چيز تازه ای است و نه چيزی شگفت انگيز.می شود نوشت که حقوق بشر به سياست مربوط نيست و کوشش مدنی،کار سياسی که تاوانی چون زندان و بازداشت به اتهام هايی چونان در پی داشته باشد اما دست بر قضا بازداشت دو اين پاسخ خوبی به آن هايی می دهد که گمان می کنند؛با دوری از سياست در امان و امنيت هستند."حکومت های توتاليتر" در سراسر دنيا و در طول تاريخ تفاوت ها و شباهت هايی با يک ديگر داشته اند اما همه ی آن ها در يک نکته مشترک بوده و هستند و خواهند بود؛"احساس خطر" اعصاب حاکميت تماميت خواه را تحريک می کند و وقتی اين اعصاب تحريک و تضعيف شد،دست به اقدام های غيرانسانی می زند.اين احساس خطر هم می شود،به هر دليل با ربط و بی ربطی به وجود آيد.تنها کافی است که يک حکومت احساس کند،فردی،جمعی،کوششی يا چيزی خوشايند نيست و همين احساس برای برخورد با فاعل کفايت می کند.روزگاری در اين سرزمين،ويدئو حس ناخوشايندی به حاکمان انتقال می داد،پس از دوران خاتمی روزنامه ها در نقش خطرآفرين متبلور شدند،اندکی نوبت به ماهواره رسيد،اينک کوشش های حقوق بشری و مدنی و صنفی و آزادی های شهروندی است که به تحريک اعصاب حاکميت ايران می انجامد و کسی نمی داند اما شايد روزی هم فرا رسد که ورزشی چون فوتبال به دليل پتانسيل اجتماعی آن مورد سو ظن قرار بگيرد!
باقی می کوشيد حقوق بشر را از سياست جدا کند و رزاقی اعتقاد داشت که کاری مدنی و اجتماعی می کند که ربطی به سياست ندارد اما برخورد حاکميت با اين دو نشان می دهد که هر دو اشتباه می کردند.در مملکتی که اندازه مانتوی زنان و چاک دار بودن و نبودنش يا سايز فاق شلوار پسران هم توجه حاکميت را به خود جلب می کند يا برای يک اعتصاب چند صدنفری صنفی کارگران،چند هزار نيروی ضد شورش به هفت تپه گسيل می کنند،انتظار اين که کوشش برای تجلی حقوق بشر و اعاده جامعه ی مدنی به حساسيت نيروهای امنيتی منتهی نشود،انتظاری غير حقيقی و بيهوده است به ويژه که هر دوی اين حوزه ها به سختی با تحديد قدرت مطلقه حاکميت گره خورده اند و تلاش در هر دو حوزه،نگرانی دارندگان قدرت را به شدت برمی انگيزاند.برخوردهايی که اين روزها با کوشش هايی فرهنگی چون کافه کتاب ها،حوزه حقوق بشر،جنبش دانشجويی،فعاليت های مدنی،سنديکاها،آزادی های شهروندی و بخش هايی مجازی چون وبلاگ ها و سايت ها انجام می شود،بيش از هر چيز ديگر ما را بايد به سمت "حل مسئله ی قدرت سياسی از هر راه ممکن" و تلاش برای رودرو شدن با اصل موضوع جلب کند.

آن ها نشان داده اند که هر کوششی،تاوانی و هر تلاشی برای بهبود شرايط،زندانی در پی دارد و به اين ترتيب نمی توان برای اصلاح شئون کشور تلاش کرد و سياست را از نظر دور نگه داشت."سياست گريزی" مصلحان سياسی و اجتماعی و فرهنگی کشور آشکارا نه تنها به کاهش هزينه ها منتهی نشده که پيامد بارزش،جزيره جزيره شدن کوشش های جمعی بوده است.اين جزيره ها در برابر قدرتی چنين قاهر با انگشت اشاره ای نابود می شوند بنا براين ما امروز بيش از هر چيز ديگری به مجمع الجزايری نيازمنديم که بر پرچم آن نقش سياست نگاريده شود.