اما «عملگراها» چه شدند؟

محمدباقر قالیباف، رئیس مجلس، اخیراً با انتشار پیامی صوتی بر حمایت کامل خود از رهبر تأکید کرده و خواستار «وحدت» در شرایط حساس فعلی شده است؛ نشانه‌ای روشن از عقب‌نشینی او در برابر تندروها و ناامیدی از هرگونه گشایش دیپلماتیک. در همین حال، مسعود پزشکیان، رئیس‌جمهور، که جسارت کرده بود اولویت مذاکرات را بر اقتصاد بگذارد، عملاً از مراکز واقعی قدرت کنار گذاشته شده است.

این به آن معنا نیست که حکومت نسبت به وضعیت اقتصادی بی‌تفاوت است. برعکس، تهران خود را برای ناآرامی‌های گسترده ناشی از فشار اقتصادی آماده می‌کند. گزارش‌ها حاکی از آن است که شورای عالی امنیت ملی برای تدوین تدابیر پیشگیرانه امنیتی تشکیل جلسه داده اقداماتی که می‌توان آن را آمادگی برای سرکوب‌های احتمالی آینده دانست. اکنون یکی از متغیرهای مهم، واکنش دونالد ترامپ خواهد بود؛ به‌ویژه اگر حکومت به سرکوب خونین معترضان در خیابان‌ها روی آورد.

جمع‌بندی: حتی اگر ایران به دنبال مسیرهای جایگزین از جمله مسیرهای «دریایی» یا دور زدن از طریق خزر برود، بازسازی کامل شبکه لجستیکی یک کشور کار ساده‌ای نیست، چه برسد به اقتصادی که بخش زیادی از زیرساخت‌هایش آسیب دیده است. در نهایت، زمان به نفع آمریکا حرکت می‌کند.

از سوی دیگر، مهلت قانونی «قانون اختیارات جنگی» در آمریکا نزدیک می‌شود و دولت باید برای ادامه درگیری، مجوز کنگره را بگیرد. اما تداوم سیاست‌های تند و تقابل‌جویانه از سوی جمهوری اسلامی، احتمال جلب حمایت کنگره برای کاهش فشار را بسیار کم می‌کند.