یورونیوز - شهر پورتلند با مصوبهای که تبعیض علیه «روابط عاطفی چندنفره» را ممنوع میکند، گامی در مسیر بازتعریف حقوق خانواده در آمریکا برداشته است.
«ایمی نَش-کیل» به خوبی میداند که همه افراد، خانوادهای مانند او را انتخاب نمیکنند، اما او زندگی در کنار دو شریک عاطفی مرد را «بزرگترین برکت» زندگی خود مینامد.
او ۱۷ سال است که در رابطهای متعهدانه با دو مرد، هزینهها و مسئولیتهای بزرگ کردن چهار فرزندشان را تقسیم کرده است. با این حال، او تا به امروز مجبور بود این چیدمان خانوادگی را از همکاران و حتی آرایشگر خود مخفی نگه دارد.
اکنون اما با تصویب مصوبه جدید در شهر پورتلند، ایمی و شرکای زندگیاش میگویند احساس امنیت بیشتری میکنند.
پورتلند با این اقدام، به بزرگترین شهر ایالات متحده تبدیل شده است که تبعیض علیه افراد در روابط چندنفره و خانوارهایی با بیش از دو شریک عاطفی را در بخشهای مسکن، شغل و اماکن عمومی ممنوع کرده است.
تغییر پارادایم از «خانواده دونفره» به «خانوادههای چند نفره»
اقدام پورتلند بخشی از یک موج گستردهتر در شهرهایی نظیر وستهالیوود در کالیفرنیا و المپیا در ایالت واشنگتن است که حقوق مدنی را به ترتیبات عاطفی غیرسنتی تسری دادهاند.
در حال حاضر، هشت شهر در سراسر ماساچوست و سواحل غربی آمریکا به نوعی روابط «پلیآموری» یا عشقهای چندنفره را به رسمیت میشناسند.
آمارهای مرکز تحقیقاتی پیو نشان میدهد که ساختار خانواده سنتی در آمریکا دیگر یک قاعده فراگیر نیست. در سال ۱۹۷۰ حدود دوسوم آمریکاییهای ۲۵ تا ۴۹ ساله با همسر و حداقل یک فرزند زندگی میکردند، اما این رقم در پنج دهه اخیر به ۳۷٪ سقوط کرده است.
دیانا آدامز، وکیل و مدیر مرکز حقوقی «خانواده برگزیده» که در تدوین این قوانین نقش داشته، میگوید: «هدف ما لزوما ازدواج برای این افراد نیست، بلکه هدف اصلی "تفکیک حقوق" از نهادهای سنتی است. حقوقی مانند بیمه سلامت، وراثت، مالیات و حق ملاقات در بیمارستان نباید فقط منحصر به زوجهای تکهمسر باشد.»
فراتر از یک «عجیبالخلقه بودن»؛ سازماندهی یک جنبش سیاسی
برت چمبرلین، مدیر اجرایی سازمان پلیآموری و غیرتکهمسری اخلاقی، معتقد است که افراد دارای روابط عاطفی چندنفره از نگاه «عجیبالخلقه بودن» فرار کرده و در حال تبدیل شدن به یک جنبش مدنی سازمانیافته هستند.
تلاشها برای تصویب قوانین مشابه در شهرهایی چون سیاتل، یوجین و حتی شهرهای کوچکی در نزدیکی دیترویت ادامه دارد.
با وجود این، دیدهشدن بیشتر همیشه به معنای پذیرش بیشتر نیست. نظرسنجی سال ۲۰۲۴ نشان داد که ۶۰٪ از افرادی که در روابط غیرتکهمسری هستند، در حوزههای بهداشت، حضانت فرزندان و یا در میان خانوادههای خود با تبعیض و پیشداوری روبرو شدهاند.
دکتر الیزابت شف، جامعهشناس، به «تعصبات قضایی شدید» علیه والدین پلیآمور در پروندههای حضانت اشاره میکند.
تضادهای سیاسی و سایه جنگهای فرهنگی
در حالی که پورتلند و المپیا این قوانین را تصویب کردهاند، فعالان مدنی میگویند که مسیر پیشرو با موانع جدی روبروست.
برخی از اعضای شورای شهر در شهرهای بزرگتر ابراز نگرانی کردهاند که افزودن حمایت از پلیآموری به قوانین شهری، ممکن است خشم دولت فدرال تحت مدیریت ترامپ را برانگیزد و آنها را وارد یک «جنگ فرهنگی» جدید کند.
با این حال جسا دیویس، فعال مدنی، این نگرانیها را نادیده میگیرد و میگوید: «اکثر مردم به تدریج متوجه میشوند که پلیآموری به کسی آسیب نمیزند.»
حتی چمبرلین اشاره میکند که بسیاری از ساکنان ایالتهای محافظهکار و مذهبی نیز به نوعی در روابط غیرتکهمسری هستند و این موضوع فقط منحصر به «نخبگان لیبرال سواحل غربی» در آمریکا نیست.
آیندهای برای خانوادههای «برگزیده»
تلاشهای فعلی به دنبال آن است که قوانینی مانند «قانون ایندیگو» در واشینگتن را به تصویب برسانند؛ قانونی که اجازه میدهد افراد مجرد کنترل مراسم تدفین و امور پس از مرگ خود را به جای خانوادههای خونی که شاید با آنها رابطه ندارند، به «خانوادههای برگزیده» خود بسپارند.
برای «اسکایلر کروز»، برنامهنویس ۳۳ سالهای که در پورتلند زندگی میکند، این قانون جدید به معنای پایانی بر مخفیکاری است.
او که به همراه دو شریک عاطفیاش به دنبال خانهای بزرگتر برای زندگی مشترک است، میگوید: «ما در یک دوراهی سیاسی در آمریکا هستیم. باید تصمیم بگیریم که آیا ارزشش را دارد از آدمهایی که "متفاوت" هستند محافظت کنیم یا نه. من به عنوان کسی که متفاوت است، نمیتوانم انتخاب کنم که نباشم.»
