در همین دوره، برخی فرزندان و نزدیکان مقام‌های جمهوری اسلامی توانستند در آمریکا زندگی، تحصیل یا فعالیت کنند؛ اتفاقی که برای بسیاری از ایرانیان عادی، با توجه به سختگیری‌های گسترده ویزایی علیه شهروندان ایران، عجیب و سوال‌برانگیز بود.

منتقدان می‌گویند بخشی از این فضا به جمهوری اسلامی کمک کرد تا چهره‌ای «قابل تعامل» از خود در غرب ارائه دهد.

برای بسیاری از آمریکایی‌هایی که بحران گروگان‌گیری سفارت آمریکا را به خاطر دارند، دیدن بازداشت اخیر و انتقال اعضای خانواده معصومه ابتکار به بازداشتگاه‌های مهاجرتی، صحنه‌ای طعنه‌آمیز و تحقیرکننده به نظر می‌رسد.

نمونه شناخته‌شده دیگر، حسین موسویان است؛ دیپلمات پیشین جمهوری اسلامی که سال‌ها در دانشگاه پرینستون فعالیت می‌کرد. موسویان هنگام ترور مخالفان جمهوری اسلامی در رستوران میکونوس برلین سفیر ایران در آلمان بود؛ پرونده‌ای که دادگاه آلمان اعلام کرد مستقیما با دستور رهبر جمهوری اسلامی انجام شده است. با این حال، او بعدها در آمریکا به چهره‌ای دانشگاهی تبدیل شد و حتی در دوران مذاکرات برجام چندین بار به کاخ سفید دعوت شد.

هم‌زمان، طی سال‌های پس از برجام، شماری از چهره‌هایی که به‌عنوان حامی یا مدافع سیاست تعامل با جمهوری اسلامی شناخته می‌شدند، در دانشگاه‌ها، اندیشکده‌ها و محافل سیاست‌گذاری آمریکا حضور پررنگ‌تری پیدا کردند؛ افرادی مانند تریتا پارسی، علی واعظ، آریان طباطبایی و دینا اسفندیاری که منتقدان می‌گویند در جهت کاهش فشار واشنگتن بر تهران و عادی‌سازی روابط با جمهوری اسلامی نقش داشتند.

فعالان مخالف جمهوری اسلامی در آمریکا سال‌ها هشدار داده‌اند که برخی وابستگان حکومت ایران از آزادی‌ها، امکانات اقتصادی و امنیت غرب استفاده می‌کنند، در حالی که همان حکومت در داخل ایران معترضان را سرکوب می‌کند و مخالفانش را زندانی یا اعدام می‌کند.

توضیح پایانی نویسنده: تا کنون هیچ سند رسمی منتشر نشده که نشان دهد دولت اوباما به‌طور مستقیم برنامه‌ای سازمان‌یافته برای اعطای اقامت به وابستگان جمهوری اسلامی داشته است.