اکسیوس همچنین گزارش داده این دو رویکرد تنها به مذاکرات هسته‌ای محدود نیست و در پرونده لبنان نیز به شکل دو مسیر دیپلماتیک موازی خود را نشان داده است؛ موضوعی که حتی باعث سردرگمی مذاکره‌کنندگان اسرائیلی و لبنانی شده است.

به نوشته این رسانه، در مسیری که روبیو هدایت کرده، هدف اصلی محدود کردن نفوذ جمهوری اسلامی در لبنان و فراهم کردن زمینه اجرای توافق صلح میان اسرائیل و لبنان بوده است. در مقابل، تفاهم‌نامه‌ای که ونس با جمهوری اسلامی درباره لبنان دنبال کرده، برای تهران نقشی در روند آتش‌بس میان اسرائیل و حزب‌الله در نظر گرفته است.

این تفاوت‌ها به اندازه‌ای محسوس بوده که مذاکره‌کنندگان اسرائیلی و لبنانی هفته گذشته از میانجی‌های آمریکایی خواسته‌اند روشن کنند کدام یک از این دو مسیر، سیاست رسمی دولت ترامپ محسوب می‌شود.

بر اساس گزارش اکسیوس، تفاهم‌نامه ۲۷ خرداد میان واشینگتن و تهران، به‌طور ضمنی خروج نیروهای اسرائیلی از لبنان را بخشی از توافق نهایی تلقی می‌کند. این در حالی است که توافق صلحی که پنجم تیر میان اسرائیل و لبنان امضا شد، خروج اسرائیل را تدریجی و مشروط به خلع سلاح حزب‌الله می‌داند.

اکسیوس می‌نویسد حزب‌الله و متحدانش توافق اسرائیل و لبنان را رد کرده و خواستار اجرای تفاهم‌نامه میان آمریکا و جمهوری اسلامی شده‌اند. با این حال، مقام‌های دولت آمریکا به این رسانه گفته‌اند این دو توافق را متناقض نمی‌دانند.

به گفته این مقام‌ها، تفاهم‌نامه با جمهوری اسلامی بر اصل حاکمیت لبنان تاکید دارد و توافق میان اسرائیل و لبنان نیز با امضای دولت لبنان، در چارچوب همان اصل قابل تفسیر است. آنها همچنین هرگونه اختلاف میان ونس و روبیو را رد کرده و تاکید کرده‌اند هر دو در حال اجرای راهبردی هستند که از سوی دونالد ترامپ تعیین شده است.

گزارش اکسیوس تصویری از شیوه مدیریت مذاکرات در دولت ترامپ ارائه می‌دهد؛ مدلی که در آن کاخ سفید با استفاده هم‌زمان از دو لحن متفاوت--یکی مبتنی بر انعطاف در مذاکره و دیگری بر حفظ فشار--تلاش می‌کند قدرت چانه‌زنی خود را در برابر جمهوری اسلامی و دیگر بازیگران منطقه حفظ کند، بی‌آنکه این تفاوت در روش، به معنای اختلاف در هدف نهایی دولت آمریکا باشد.