روح الله رحیم پور

عبارت‌های سخیف و توهین‌های خانوادگی، جنسی و جنسیتی مجری این برنامهٔ تلویزیونی (آقای محمد منظرپور) به یک چهرهٔ رسانه‌ای (خانم سالومه سیدنیا) بابت ابراز شادمانی از حذف تیم ملی از جام جهانی، آنقدر آزاردهنده بود که چاره‌ای غیر از واکنش به آن وجود ندارد.

خوشحالی آن چهره با توجه به نفرت و مخالفتش نسبت به حکومت جمهوری اسلامی کاملا قابل درک و حتی می‌تواند واجد منطق هم باشد. واژگانش هم که طعنه‌آمیز و تمسخر‌آمیز است و در ادبیات ما تعبیر به توهین می‌شود، می‌تواند از نگاه عده‌ای نادرست یا درست باشد اما هر چه هست نمی‌تواند مجوزی برای ادبیات زن‌ستیزانه، توهین به خانواده و ساکنان یک منطقهٔ شهری در تهران و واژگان جنسی و جنسیتی برای تحقیر او توسط مجری یک برنامهٔ تلویزیونی باشد.

پرسش اساسی از این مجری و روزنامه‌نگار باسابقه این است که شما اگر به ادعای خودتان دربارهٔ حکومت هم که آن بلاها را سرتان آورده حاضر به فحاشی به حاکمان نیستید، چگونه خود را برای این‌گونه از توهین‌های سخیف و پلید به یک شهروند مخالف حکومت (و حتی شاید مخالف سیاسی خودتان) محق و مجاز می‌دانید؟ چگونه به عنوان یک روزنامه‌نگار از صفحهٔ تلویزیون برای استفاده کردن از این عبارت‌های شرم‌آور استفاده می‌کنید؟

میهمان برنامه (آقای مکس فخرایی) هم با تلاش برای رعایت ادب رسانه‌ای و احتمالاً برای کاهش تنش یا پرهیز از تقابل، نه‌تنها به دفاع از حق شهروندی آن خانم نپرداخت بلکه در نهایت تعجب، حتی به واژگان سخیف و توهین‌های زشت مجری هم هیچ واکنشی نشان نداد.

حواسمان باشد که محکوم نکردن و عدم واکنش اعتراضی به چنین رفتارهایی، به عادی شدن توهین‌های جنسی، جنسیتی، خانوادگی و زن‌ستیزانه منجر می‌شود و از بی‌شرمی‌های رسانه‌ای قبح‌زدایی می‌کند.