سلام. حرف های دردناک شما را شنیدم. حقیقت این که به عنوان یک ایرانی که حرف های شما را دقیقا و با تمام وجود می فهمد نمی دانم چه باید بکنم. من این تحمل گرمای طاقت فرسا بدون وسیله ی خنک کننده و بی آبی و بی غذایی به همراه باران خمپاره که بر سرمان فرود می آمد را در زمان جنگ ایران و عراق و بعدا در دوران قطعی های برق و آب در خودِ تهران تجربه کرده ام و الان هم که در خارج هستم و هیچکدام از این مشکلات و مصائب در اینجا نیست، حرف شما را دقیقا می فهمم. اما ما اینجا چه باید بکنیم که اولا دردی به درد های شما اضافه نکنیم و ثانیا از دردهای شما کمی بکاهیم؟

این مدت ترجیح داده ام سکوت کنم چون با حرف های ما، سرِ لجن پراکنی مخالفان ما یعنی طرفداران پیدا و پنهان جمهوری نکبت اسلامی که عامل اصلی تمام این بدبختی هاست باز می شود و بر زخم شما عزیزان نمک می پاشند که اگر ماها حرف نزنیم آن ها هم به طور خودکار خفقون می گیرند و دنبال کیف و حال و زندگی شان می روند ولی به محض این که دهان باز کنیم شروع می کنند بابا ننه ی مصدق و کودتای ۳۲ و زندان های زمان شاه و گود و حلبی آبادهای نیم قرن پیش را جلوی چشم مان می آورند و با ترکیب متعفن «شیخ و شاه» مثلا جلوی استقرار دیکتاتوری جدید را می گیرند.

دقت کردید که این بار که شاهزاده در باره ی اعتراضات مردمی و خیابانی و در باره ی حملات نظامی امریکا کمتر سخن گفته، این تیپ آدم ها هم مزخرفات و یاوه گویی هاشان کمتر شده و انگار نه انگار که امریکا دارد راست و چپ «زیرساخت ها»ی مرده شور برده ی جمهوری اسلامی را می زند و ویران می کند؟