موشک‌های جمهوری اسلامی از نظر برد قادرند بخش‌هایی از اروپا را هدف قرار دهند، اما کارشناسان درباره فایده راهبردی چنین اقدامی تردید دارند. حمله به بلغارستان می‌تواند کشوری را که تاکنون مستقیماً وارد جنگ نشده است به یکی از طرف‌های درگیری تبدیل کند، انزوای تهران را افزایش دهد و تشکیل ائتلاف گسترده‌تری در اروپا علیه جمهوری اسلامی را برای آمریکا آسان‌تر سازد.

بلغارستان هم‌زمان با جنگ اوکراین، تهدیدهای روسیه و فشارهای واشینگتن روبه‌رو است. جنگ ایران در افکار عمومی این کشور موضوعی دورتر و کم‌اهمیت‌تر از جنگ اوکراین تلقی می‌شود. تهران ممکن است امیدوار باشد که تهدید پایگاه بزمر، هزینه همکاری صوفیه با آمریکا را بالا ببرد و میان دو کشور شکاف ایجاد کند؛ با این حال، حمله واقعی احتمالاً نتیجه معکوس خواهد داشت.

هدف تهران ظاهراً واداشتن دولت‌های اروپایی به فاصله گرفتن از عملیات آمریکا است. تهدید نظامی، بدون اجرای آن، می‌تواند افکار عمومی اروپا را نگران کند و حمایت دولت‌ها از واشینگتن را کاهش دهد. اما شلیک موشک به خاک بلغارستان احتمالاً به درخواست مشورت‌های فوری در چارچوب ماده چهار پیمان ناتو منجر خواهد شد و در صورت تشخیص «حمله مسلحانه»، حتی امکان بررسی سازوکار دفاع جمعی ماده پنج را نیز مطرح می‌کند.

ریسک حمله با این حال کاملاً منتفی نیست. جمهوری اسلامی اعلام کرده است هر پایگاهی که برای حمله به ایران مورد استفاده قرار گیرد، «هدف مشروع» محسوب می‌شود. عقب‌نشینی کامل از این تهدید می‌تواند اعتبار بازدارندگی تهران را تضعیف کند. جمهوری اسلامی همچنین ممکن است ادعا کند که هدف آن نه یک کشور اروپایی، بلکه تجهیزات آمریکا مستقر در خاک آن کشور بوده است؛ استدلالی که پیش‌تر درباره حملات به کشورهای منطقه نیز مطرح کرده بود.

عامل دیگر، انسجام ساختار فرماندهی در جمهوری اسلامی است. اگر تصمیم‌گیری نظامی از محاسبات سیاسی جدا شود، احتمال واکنش‌های پیش‌بینی‌ناپذیر و حمله به اهدافی که «نقطه‌ضعف» آمریکا تلقی می‌شوند افزایش می‌یابد. با این همه، خطر اصلی برای اروپا شاید نه اصابت موشک‌های ایران، بلکه طولانی‌شدن جنگ، افزایش هزینه‌های انرژی و کاهش منابع و توجه اختصاص‌یافته به اوکراین باشد.