در فرودگاه «خمینی» تهران پاسپورتش ضبط شد و بعد از دو بار احضار به یک خانه امن و بازجویی چند ساعته، نهایتا ۱۹اسفند۱۴۰۴ در خیابان توسط نیروهای بسیج بازداشت شد. از او به‌مدت دو روز هیچ خبری نبود و وقتی به خانه برگشت «گوش و بینی‌اش شکسته بود، بینایی سمت راستش در اثر ضربه مشکل پیدا کرده و فک سمت راستش نیز آسیب دیده» بود.

پوست کمرش نیز در اثر ضربات متعدد شوکر و کابل برق کامل قرمز و ملتهب بوده و مدام از فیلم «اعتراف اجباری» خود حرف می‌زده. احسان ناراحت و نگران بوده و می‌گفته تهدیدش کرده‌اند که آن فیلم را پخش می‌کنند.

او سرانجام، نهم فروردین بعد از دریافت یک تماس از سوی «اطلاعات» و احضار برای سومین‌بار، «بنزین تهیه می‌کند» و عصر همان‌روز خود را به آتش می‌کشد. بر اساس گواهی فوت که ایران‌وایر آن را رویت کرده، او ۱۷فروردین‌ماه، به‌علت «سوختگی» جان داده است.