فرزانه روستایی - چند سال پیش که محسن رضایی گفته بود هزار سرباز آمریکایی را گروگان میگیریم و در ازای آزادی هر کدام یک میلیون دلار از دولت آمریکا غرامت دریافت خواهیم کرد کسی او را برای این اباطیل توبیخ نکرد. چند روز پیش هم که گفت ما منطقه ممنوعه در اطراف تنگه هرمز ایجاد خواهیم کرد و پاسخ ما به آمریکا دردناکتر و چند برابر خواهد بود همه فکر کردند که او عا دت به گفتن حرف های گنده دارد. اما او امروز دبیر شورای عالی امنیت ملی است و هر اظهار نظر او عواقب مالی و نظامی سنگین با خود می آورد. به همین دلیل و عواقب، می شود او را غضنفر نیروهای مسلح جمهوری اسلامی نامید که هر چه می گوید خسارت به بار می آورد.
دیشب پنج نفت کش بزرگ به تلافی حمله به ناوهای آمریکایی هدف قرار گرفتند و چند روز پیش هم سه نفتکش به علت مشابهی از سوی ارتش آمریکا از کار افتادند. پدیده محسن رضایی که آمریکا را تهدید می کند ادامه پدیده ریاست صدا و سیماست که هر دو جزائرجدا افتاده ای هستد که برای خود کار می کنند نه برای سیستم و دغدغه اینکه این سیاست ها چه هزینه هایی را ایجاد می کند هیچ بخشی از ذهن آنها را درگیر نمی کند.
آوریل سال ۱۹۸۸ تنگه هرمز از سوی آمریکا مین روبی شد تا نفتکش ها با پرچم کویت اسکورت شوند. سپاه تصمیم گرفت سه روز بعد دوباره تنگه را مین گذاری کنند و در آن زمان محسن رضایی رئیس سپاه بود. تصمیم سپاه برای مین گذاری و برخورد یک ناو آمریکایی با مین باعث بزرگترین عملیات دریایی آمریکا علیه ایران بعد از جنگ جهانی دوم شد. دو سکوی نفتی و سه ناو جنگی در جریان عملیاتی که آمریکا آن را آخوندک نمازگذار نام گذاری کرد نابود و ۵۶ نفر کشته شدند.
با موشک هایی که سپاه به سوی ناوهای آمریکایی شلیک می کند بعد از ۳۶ سال ظاهرا دارند خود را آماده عملیات آخوندک دو می کنند.گویی اشغال تاسیسات علی الطاهر در جنوب لبنان از سوی اسراییل که با پول مردم ایران ساخته شد و نیز نابودی همه تاسیسات هسته ای و غنی سازی بدون اینکه نفعی برای ملت داشته باشد کافی نبود. این همه پروژه شکست خورده در واقع نماد سیاست گذاری های بی عاقبت با مدل ساختار ذهنی امثال محسن رضایی است. یعنی صرف میلیاردها دلار بودجه برای هیچ و نیز کشاندن کشور به ورطه هایی که ثمری در بر ندارد.
جنگ ۸ ساله ایران و عراق را می شد پس از تصرف خرمشهر به پایان رساند، اما تا چند سال بعد و ویران شدن همه استان های غرب کشور جنگ ادامه یافت و در نهایت به قطعنامه ۵۹۸ ختم شد. فاجعه کربلای ۴ با ۱۶ هزار کشته و زخمی و مفقود در جریان این جنگ به حساب محسن رضایی گذاشته می شود. کاش این جنگ نیز به سرنوشت جنگ ۸ ساله ایران و عراق ختم می شد، اما علی الظاهر با هدف قرار گرفتن ۵ نفتکش در چند ساعت و به تلافی شلیک موشک به سوی ناوهای آمریکا نشان می دهد که پایانی که محسن رضایی این بار برای جنگ در نظر گرفته است به هیج وجه شبیه جنگ ۸ ساله نخواهد بود و بیشتر همان تبدیل شدن ایران به سرزمین سوخته و کربلای آخوندهاست.
هر انسانی با فکر و هوش متوسط و نیز هر سیاستمداری با حداقل عرق میهنی، وقتی در مقام اجرایی قرار میگیرد از روندها و سیاست هایی اجتناب می کند که ممکن است کشور را در دراز مدت به سرزمینی سوخته و بدون تاسیسات برق و نفت و پالایشگاهی و پتروشیمی و نفتکش تبدیل کند . اتفاقا این همان چیزی است که بخش اعظم سیستم جمهوری اسلامی توانایی ادراک آن را ندارد و همین می تواند واقعا کشور را به ویرانه ای برگشت ناپذیر تبدیل کند.
۳۶ سال پیش که عملیات آخوندک از سوی آمریکا به تلافی برخورد ناو موشک انداز ساموئل رابرتز با مین انجام شد حجم خسارت قابل تحمل و قابل جبران بود. اما امروز اگر قرار باشد عملیات آخوندک دیگری اجرا شود همه تاسیسات زیر بنایی کشور به تلافی هذیان های امثال محسن رضایی هدف قرار خواهند گرفت نه فقط شناورهای نظامی یا تجاری.
ظاهرا محسن رضایی و باند سرداران آتش بی اختیار روسوفیل در این فکر هستند تا برای بازسازی حیثیت خود حتما یک ناو جنگی آمریکا را بزنند. اصلا بعید نیست که با کمک فنی روسها یا چینی ها امثال محسن رضایی به هدف خود برای زدن یک یا چند ناو آمریکایی برسند. اما چنین رخدادی فقط منجر به قدرت گرفتن جناح ضد جنگ در آمریکا نخواهد شد.
بلکه آنچه اهمیت دارد آن ضریب هندسی است که در حمله به انواع تاسیسات زیر بنایی کشور لحاظ می شود. تا حدی که، حتی اگر جمهوری اسلامی ساقط شود زندگی در این کشور به علت نابوی همه تاسیسات زیر بنایی تقریبا غیر ممکن گردد.
کاش امثال محسن رضایی اندکی از حس میهن دوستی امپراتور ژاپن برای حفظ کشور یا عرق میهنی پادشاه نشین های آلمان قدیم را داشته و کوتاه می آمدند و مدیریت وضع اسف بار امروز را به رای مردم وا می گذاشتند. اما چه کنیم که غضنفرها و دراکولاهای جمهوری اسلامی سرنوشت صدام حسین و ژنرال های بشار اسد را انتخاب کرده اند.
***
