عیدعلی کریمی، دبیر اجرایی خانه کارگر قزوین، می‌گوید تولی‌پرس حدود ۷۰ میلیارد تومان به تامین اجتماعی بدهکار است و یک ماه پیش نیز آخرین ۱۰۰ تا ۱۱۰ کارگر کارخانه به بیمه بیکاری فرستاده شدند. اکنون نه کارگری بر سر خط تولید مانده و نه صدای تولید از کارخانه‌ای شنیده می‌شود که زمانی محصولاتش در خانه میلیون‌ها ایرانی بود.

کریمی عامل مستقیم این وضعیت را «سوءمدیریت و فقدان اهلیت مالک» می‌داند و تاکید می‌کند مشکل تولی‌پرس نه نبود بازار بود و نه ناتوانی در تولید. با این حال، ماجرا تنها به یک مالک خصوصی ختم نمی‌شود؛ این کارخانه در چارچوب سیاست‌های جمهوری اسلامی واگذار شد و بیش از دو دهه، در برابر چشم نهادهای دولتی، نظارتی و قضایی به سوی تعطیلی رفت.

کریمی نیز می‌پرسد چرا با وجود سال‌ها حمایت و ارائه تسهیلات، برخورد موثری با مالک صورت نگرفته است. اکنون علاوه بر ماشین‌آلات، سرنوشت زمین ۲۷ هکتاری کارخانه نیز نامعلوم است و با فروش تجهیزات، امید به احیای تولی‌پرس و بازگشت کارگران تقریباً از میان می‌رود.

داستان تولی‌پرس فقط داستان شکست یک مالک خصوصی نیست؛ کارخانه‌ای با دهه‌ها سابقه، برند، بازار و صدها کارگر را واگذار کردند، سال‌ها نظاره‌گر فرسوده شدنش ماندند، کارگرانش را به خانه فرستادند و حالا ماشین‌آلاتش را هم به حراج گذاشته‌اند. این همان پایان تلخی است که سیاست‌های جمهوری اسلامی برای یکی دیگر از نام‌های قدیمی صنعت ایران رقم زده است.