کرباسچی اکنون استدلال می‌کند که پزشکیان باید در صورت امکان برای حل بحران مستقیماً با دونالد ترامپ گفت‌وگو کند و حتی هزینه سیاسی چنین اقدامی را بپذیرد. به گفته او، اگر یک دیدار بتواند بخشی از مشکلات مردم را کاهش دهد، احتمال حملات سیاسی یا حتی استیضاح نباید مانع آن شود. او خطاب به حامیان ادامه رویارویی نیز پرسیده است: «برویم بجنگیم، بعد چه بشود؟»

او با اشاره به فشارهای اقتصادی و خسارت‌های جنگ می‌گوید یک مقام مسئول ممکن است شخصاً آماده «شهادت» باشد، اما نمی‌تواند چنین انتخابی را برای یک ملت انجام دهد. از نگاه کرباسچی، ادامه مقاومت بدون تعریف یک نقطه پایان و بدون در نظر گرفتن هزینه آن برای زندگی مردم نمی‌تواند به‌تنهایی یک راهبرد سیاسی باشد.

کرباسچی همچنین روایت کرده که پیش‌تر در جلسه‌ای از علی لاریجانی خواسته بود نزد رهبر جمهوری اسلامی برود و «نقش هاشمی» را ایفا کند، اما به گفته او، لاریجانی پاسخ داده بود: «این کارها از من برنمی‌آید.» کرباسچی نتیجه می‌گیرد که ایران امروز نیز در برابر همان پرسش اساسی قرار گرفته است: چه کسی حاضر است هزینه سیاسی تغییر مسیر را بر عهده بگیرد؟

بازگشت دوباره بحث «قطعنامه ۵۹۸» در سخنان یکی از چهره‌های باسابقه جمهوری اسلامی، در شرایط کنونی معنایی فراتر از یک خاطره تاریخی پیدا کرده است. کرباسچی عملاً استدلال می‌کند که در برخی بزنگاه‌ها، ادامه مسیر موجود نیز خود یک تصمیم است و هزینه دارد؛ و پرسش اصلی این است که آیا در ساختار قدرت امروز کسی حاضر است مسئولیت یک تغییر بزرگ در مسیر سیاست خارجی را بپذیرد.