نگران‌کننده‌تر اینکه این نتایج در شرایطی رقم می‌خورد که بحث تغییر نسل در تیم ملی همچنان بی‌پاسخ مانده است. قلعه‌نویی سال‌هاست هسته اصلی تیم را بر پایه بازیکنان باتجربه شکل داده و ورود چهره‌های جوان‌تر هنوز به یک تغییر واقعی و گسترده در ترکیب منجر نشده است. در نتیجه تیم ملی اکنون نه از ثمرات یک جوان‌گرایی جدی برخوردار است و نه نتایج، ادامه اتکا به نسل قبلی را توجیه می‌کند.

مقایسه مسیر ایران و روسیه نیز قابل توجه است. نخستین دیدار دو تیم در دوره جدید قلعه‌نویی در فروردین ۱۴۰۲ با تساوی یک بر یک پایان یافت، دیدار بعدی را روسیه ۲ بر یک برد و این بار نتیجه ۲ بر صفر شد. روس‌ها، با وجود سال‌ها دوری از مسابقات رسمی بزرگ، تیمی جوان‌تر و منسجم‌تر ساخته‌اند؛ در مقابل، فاصله ایران با آنها در سه دیدار پیاپی نه کمتر، بلکه بیشتر شده است.

شکست برابر روسیه در ادامه حذف ایران از مرحله گروهی جام جهانی ۲۰۲۶ و باخت ۳ بر یک مقابل ازبکستان رقم خورده است. به همین دلیل دیگر دشوار است همه چیز را با عنوان «بازی تدارکاتی» کنار گذاشت. دو شکست پیاپی شاید به‌تنهایی برای قضاوت نهایی کافی نباشد، اما وقتی نتیجه ضعیف با نمایش کم‌رمق، مشکلات دفاعی و تأخیر در تغییر نسل همراه می‌شود، پرسش درباره مسیر فنی تیم ملی جدی‌تر از گذشته مطرح خواهد شد.

حدود صد روز تا جام ملت‌های آسیا باقی مانده و قلعه‌نویی زمانی وعده قهرمانی در این مسابقات را داده بود. اکنون اما تیمی که قرار است برای قهرمانی وارد آسیا شود، در دو دیدار متوالی برابر ازبکستان و روسیه پنج گل خورده و بدون نشانه‌ای روشن از تحول فنی یا جوان‌گرایی جدی زمین را ترک کرده است. مسئله دیگر فقط شکست نیست؛ مسئله این است که تیم ملی با این ترکیب و این روند دقیقاً قرار است به کجا برسد؟