خبرنامه گویا - انتشار ویدئویی از بالی باگایوکو، شهردار سن‌دنی در حومه پاریس، که میان دانش‌آموزان معترض و نیروهای پلیس ضدشورش ایستاده و از مأموران می‌خواهد به جوانان حمله نکنند، در شبکه‌های اجتماعی بازتاب گسترده‌ای داشته است. صحنه‌ای که پرسشی کنایه‌آمیز را برای مخاطبان ایرانی مطرح می‌کند: اگر دانش‌آموزان تهران به خیابان بیایند، علیرضا زاکانی کدام طرف خواهد ایستاد؟
باگایوکو، عضو حزب چپ‌گرای «فرانسه تسلیم‌ناپذیر»، به خبرگزاری رویترز گفته است برای جلوگیری از برخورد پلیس با دانش‌آموزانی به محل اعتراض رفته که بسیاری از آنها رفتار خشونت‌آمیزی نداشتند. او که پدر چهار فرزند است، گفته: «دانش‌آموزان دبیرستانی که در خیابان بودند، می‌توانستند فرزندان خودم باشند... مسئولیت من است که در کنار آنها بایستم.»
Police tear-gas out-of-hand rioters as French Mayor Bally Bagayoko tries to block officers restoring order. https://t.co/MNlySs3FnO
-- Chris Ripa (@CHRISsW0RLD) October 7, 2026
با این حال، حضور شهردار مانع برخورد پلیس نشد و مأموران به سوی جمعیت، از جمله خود او، گاز اشک‌آور شلیک کردند. اعتراضات دانش‌آموزی فرانسه از اواخر سپتامبر در واکنش به کمبود معلم، کلاس‌های پرجمعیت، فرسودگی مدارس و نابرابری آموزشی آغاز شده و به شهرهای مختلف گسترش یافته است.
در این میان، جمهوری اسلامی نیز به جمع مدافعان حقوق دانش‌آموزان فرانسوی پیوسته است. وزارت خارجه جمهوری اسلامی سفیر فرانسه در تهران را در اعتراض به برخورد پلیس با معترضان احضار کرد و اسماعیل بقایی، سخنگوی این وزارتخانه، دولت فرانسه را به برخورد دوگانه با حقوق بشر متهم کرد. پاریس نیز در واکنش، سفیر جمهوری اسلامی را احضار و تهران را به انتشار اطلاعات نادرست درباره اعتراضات متهم کرد.
اما نکته قابل‌توجه، تفاوت میان دفاع مقام‌های جمهوری اسلامی از معترضان فرانسوی و نحوه برخورد حکومت با اعتراضات در ایران است. بنا بر آمار رسمی نقل‌شده در گزارش، ۲۸ درصد بازداشت‌شدگان اعتراضات دی‌ماه زیر ۲۰ سال بوده‌اند؛ آماری که بار دیگر موضوع برخورد با نوجوانان معترض در ایران را مطرح می‌کند.
حالا کافی است صحنه سن‌دنی را در تهران تصور کنیم؛ دانش‌آموزانی که به کمبود امکانات آموزشی، هزینه‌های تحصیل یا وضعیت مدارس اعتراض کرده‌اند و پلیسی که برای متفرق‌کردن آنها وارد عمل می‌شود. آیا می‌توان تصور کرد علیرضا زاکانی، شهردار تهران، مانند همتای فرانسوی خود میان مأموران و دانش‌آموزان بایستد و بگوید این نوجوانان می‌توانستند فرزندان خودش باشند؟
پرسش دیگری هم مطرح است: آیا رسانه‌های حکومتی که امروز از اقدام شهردار فرانسوی استقبال می‌کنند، حاضرند همین رفتار را از یک شهردار ایرانی نیز تحسین کنند؟ یا دفاع از حق اعتراض فقط زمانی فضیلت محسوب می‌شود که معترضان در خیابان‌های پاریس باشند، نه تهران؟
در نهایت، شاید تفاوت اصلی در همان چند ثانیه ویدئو خلاصه شود: شهرداری که تصمیم گرفت میان پلیس و دانش‌آموزان معترض بایستد، نه پشت صف مأموران.
