اساسا کشورهای جهان سوم وقتی درگیر مدیریت نظامیان می شوند یا مانند ایران اسیر باندهای مافیایی خودسر، سرنوشت مشابهی دارند. آرژآنتین، ترکیه، مکزیک، و مسلمانان بوسنی همگی تجربیات تقریبا یکسانی را پشت سر گذاشته اند. در این کشورها به غیر از ویرانی و فقر و وحشت، فراوانی زن های بیوه و کودکان یتیم و مادران سیاهپوش است که نشانه های زخم های کهنه و التیام ناپذیرند.

قبلا مادران خاوران صدها بار اعتراض کردند تا ردی از عزیزان اعدام شده خود در دهه شصت بیابند و هر بار به جای پاسخگویی سرکوب شدند. اکنون اعتراض مادران داغدار کشته های دی ماه نیز به آنها اضافه شده است. اما این پایان عزادار شدن مادران ایرانی نیست. اگر قرار است جنگ جدیدی آغاز شود و سلاح های جدیدی برای از کار انداختن نیروهای نظامی به کار رود که حتی خودشان نمی دانند برای چه مقاومت می کنند، بزودی کشور با موج جدید و بزرگی از عزای مادران مواجه می شود.

امروز کشور ما بیش از هر زمان دیگری نیازمند یک ادیت رادیکال در سیستم حاکمیت است تا روند عزادار شدن مادران متوقف شود. کاش زنان میان سال طبقه متوسط دانش سیاسی کافی داشتند و تا دیر نشده خواستار تغییرات و تحولاتی بنیادی می شدند. از هر زاویه ای به مسابقه بین بقای سپاه و بقای ایران بنگریم بی شک دو شرط اساسی می تواند زمینه ساز تحولات آتی خواهند بود:

۱- تعطیلی صفر تا صد فعالیت های هسته ای و وارد کردن تجهیزات مدرن هسته ای از خود آمریکا اگر لازم شد،

۲ـ برگزاری رفراندوم و آشتی ملی و توافق ملی برای ادغام سپاه در ارتش و بازنشسته کردن طیف وسیعی از سرداران به عنوان راهکاری که کشور را از سیاهی نجات می دهد، همراه با آزادی زندانیان سیاسی و آزادی مطبوعات و جایگزینی مسئولان فعلی با نیروهای کارآمد غیر نظامی.

شاید فکر کنیم آنچه گفته شد رویاهای شیرین دست نیافتنی است، اما در ضمن، تنها راه برای نجات کشور از ویرانی و عزاداری است.

جنگی که می آید حتی اگر با خروج ایران از NPT همراه باشد هیچ ثمری برای مردم ایران ندارد جز فقر بیشتر، وحشت، ویرانی، و سرسپردگی بیشتر به سیاست هایی که از مسکو دیکته می شود. دو بند فوق رویاهای شیرینی هستند اما تنها راه برای وصل شدن به جهان و پایان تحریم ها و توقف فرار مردم و چپاول منابع کشور است.

نگذاریم مادران کسانی که در سپاه شاغل هستند به سرنوشت مادران روسری سفید مایو در آرژانتین، مادران شنبه در ترکیه، مادران جستجوگر مکزیکی، و مادران داغدار صربرنیتسا دچار شوند. اگر عزاداری در ایران ادامه یابد، بزودی نوبت مادران سپاه است. هرچند مادر ایرانی مادر است. فرق ندارد فرزند او در کدام سو ایستاده است.

***