خبرنامه گویا ـ اسناد رسیده به ایران‌اینترنشنال نشان می‌دهد آموزش‌وپرورش برای مراسم ۱۳ آبان، ساخت ماکت موشک و پهپاد و حضور دانش‌آموزان در تجمعات حکومتی را در برنامه مدارس قرار داده است. هم‌زمان، شماری از شهروندان می‌گویند برای احتمال جنگ دوباره، نه توان خرید وسایل اضطراری دارند و نه مکانی امن برای پناه‌گرفتن.
در دستورالعمل جدید وزارت آموزش‌وپرورش، با استفاده از عبارت «بحبوحه میدان جنگ با استکبار»، مجموعه‌ای از برنامه‌های سیاسی، مذهبی و نظامی برای مدارس تعیین شده است؛ از حضور دانش‌آموزان در نماز جمعه با لباس فرم تا اجرای پویش «دانش‌آموزان جان‌فدای ایران».
مدارس همچنین باید زمینه حضور دانش‌آموزان در تجمعات شبانه حکومتی را فراهم کنند و برنامه‌هایی برای اعلام همبستگی با «مردم فلسطین، لبنان و یمن» برگزار کنند. تأکید بر خروج نیروهای آمریکایی از منطقه و گنجاندن موضوع حجاب در فعالیت‌های مدرسه نیز در این دستورالعمل آمده است.
بخش دیگری از برنامه، رویداد «دست‌سازه‌های اقتدار» است که ساخت ماکت تجهیزات نظامی، از جمله موشک و پهپاد، را در مدارس ترویج می‌کند.
این دستورالعمل در شرایطی منتشر شده که گزارش‌هایی درباره آموزش کار با سلاح به دانش‌آموزان و اجرای طرح‌های «نوجوان مبارز» و «نو+میدان» نیز انتشار یافته است. منتقدان، افزایش حضور نهادهای نظامی و امنیتی در مدارس را موجب تبدیل محیط آموزشی به محل سازماندهی سیاسی و تبلیغاتی حکومت می‌دانند.
«ما ماست را چهار قسطه می‌خریم»
در برابر این برنامه‌ها، پاسخ شماری از مخاطبان ایران‌اینترنشنال به پرسش درباره آماده‌کردن کوله اضطراری جنگ، از مشکلات ابتدایی‌تری حکایت دارد: پول خرید اقلام ضروری را ندارند.
یکی از مخاطبان نوشته است: «ما ماست را چهار قسطه می‌خریم، بعد انتظار دارند برای سه ماه مواد غذایی ذخیره کنیم!»
مخاطبی دیگر گفته است: «جمع کردن همین کوله ۲۰ میلیون تومان پول می‌خواهد. از کجا بیاوریم؟»
برخی پاسخ‌دهندگان هزینه تهیه کوله و وسایلی مانند چراغ‌قوه، رادیو، کنسرو و دیگر اقلام ضروری را بین ۱۵ تا ۳۰ میلیون تومان برآورد کرده‌اند. یکی از آن‌ها پرسیده با حقوق ماهانه ۲۵ میلیون تومان چگونه می‌توان برای تهیه چنین کوله‌ای هزینه کرد.
شهروند دیگری نوشته است: «فقط در حد نوار بهداشتی، قرص، دستمال و بیسکویت؛ برای بقیه‌اش پولم نمی‌رسد.»
این پیام‌ها پاسخ‌های ارسالی بخشی از مخاطبان این رسانه‌اند و بیانگر یک نظرسنجی سراسری نیستند.
کوله جمع کنیم که کجا برویم؟
برای گروهی دیگر، حتی آماده‌کردن وسایل ضروری هم پاسخ مسئله اصلی نیست: نداشتن جایی امن برای رفتن.
یکی از مخاطبان پرسیده است: «اصلا جمع کنیم کجا برویم؟ سوال اصلی این است که کجا برویم؟» دیگری نوشته: «موقع جنگ فقط می‌توانم از یک اتاقم به اتاق دیگر بروم.»
برخی نیز درباره دوام آوردن با یک کوله اضطراری در صورت قطع طولانی‌مدت آب، برق و گاز تردید کرده‌اند. یکی از آن‌ها پرسیده اگر زیرساخت‌ها هدف قرار بگیرند، کوله‌ای که تنها برای چند روز کفایت می‌کند چه کمکی خواهد کرد؟
کمبود پناهگاه عمومی پیش‌تر نیز مطرح شده است. مهدی چمران، رئیس شورای شهر تهران، در شهریورماه خواستار آماده‌سازی ایستگاه‌های مترو برای استفاده به‌عنوان پناهگاه شده بود؛ در حالی که مدارس اکنون برای ساخت ماکت موشک و حضور دانش‌آموزان در تجمعات حکومتی دستورالعمل دارند.
دستور ویژه پزشکیان برای وصول ۵ میلیارد دلار
حسن حبیبی درگذشت
