بی‌تردید، حفاظت از جان شرکت‌کنندگان در تجمع ضروری است. همچنین می‌خواهم نکته‌ای را کاملاً روشن کنم: ما برای زنان و مردان نیروهای انتظامی که هر روز برای حفاظت از دیگران جان خود را به خطر می‌اندازند، احترام فراوان قائلیم و قدردان آنان هستیم.

اما احترام به نیروهای انتظامی به این معنا نیست که نتوانیم تصمیمی را زیر سؤال ببریم که به نظر می‌رسد ملاحظات سیاسی، فراتر از مسائل صرفاً امنیتی، در آن نقش داشته است.

زیرا پرسش اساسی همچنان پابرجاست: از چه زمانی تهدید به تروریسم تعیین می‌کند چه کسی در یک دموکراسی اجازه سخن‌گفتن دارد؟

این دقیقاً همان معنای تسلیم‌شدن در برابر تهدیدهای تروریستی است؛ در آلمان، در یک دموکراسی، در کشوری که آزادی بیان از حقوق بنیادین آن است.

اگر امروز تهدید به خشونت برای ساکت‌کردن ما کافی باشد، فردا چه کسی را ساکت خواهند کرد؟

جمهوری اسلامی دهه‌هاست صدای مردم ایران را سرکوب می‌کند. آیا اکنون می‌خواهیم اجازه دهیم تهدیدهای این حکومت تعیین کند چه کسی در خاک آلمان حق سخن‌گفتن دارد؟

مردم ایران در کشور خود نمی‌توانند بدون ترس از تعقیب و آزار، آزادانه تجمع کنند یا سخن بگویند. دقیقاً به همین دلیل است که صدای ما باید اینجا شنیده شود.

نباید اجازه دهیم جمهوری اسلامی سرکوب خود را به اروپا صادر کند.

یک دموکراسی باید از مردم خود در برابر تهدید به خشونت محافظت کند، نه اینکه آزادی‌های آنان را تسلیم تهدیدکنندگان کند.

***