حکومتی که پشتوانه مردمی ندارد، هزینه ناتوانی‌اش را از جیب و جان مردم می‌گیرد

در این گفت‌وگوی ویدئویی، یاشار سلطانی از شبکه‌های قاچاق سوختی سخن می‌گوید که به گفته او، افرادی درون دستگاه‌های حکومتی با اطلاع و حمایت بخش‌هایی از حاکمیت، از طریق آن‌ها ثروت می‌اندوزند؛ در حالی که هزینه غارت منابع ملی بر دوش مردم می‌افتد و سوخت‌بران محروم جانشان را به خطر می‌اندازند. آنچه در ادامه می‌خوانید، خلاصه ویرایش‌شده این گفت‌وگو به کوشش خبرنامه گویاست:

روزانه حدود ۳۰ میلیون لیتر سوخت، بیشتر گازوئیل، از کشور قاچاق می‌شود؛ یعنی سالی نزدیک به ۱۱ میلیارد لیتر. مردم برای چند لیتر سوخت گرفتار کارت و سهمیه‌اند، اما میلیون‌ها لیتر سوخت از کشور خارج می‌شود.

پای چند سوخت‌بر در جاده‌های مرزی در میان نیست. ادعای من این است که افرادی درون دستگاه‌های حکومتی، با اطلاع و حمایت بخش‌هایی از حاکمیت، این قاچاق را پیش می‌برند و از آن پول درمی‌آورند. دولت، نهادهای امنیتی و مجلس هم اطلاعاتی کامل‌تر از من دارند. مشکل بی‌خبری نیست؛ نمی‌توانند جلوی این جریان را بگیرند.

در سیستان‌وبلوچستان، به‌جای ایجاد شغل، زندگی مردم را به سوخت‌بری وابسته کرده‌اند. در طرح «رزاق»، از طریق سرطایفه‌ها به خانواده‌های مرزنشین سهمیه سوخت می‌دهند. به‌جای کارخانه و کار، گروهی از واسطه‌ها و هزاران وانت به راه افتاده‌اند که درآمد خانواده‌ها به کار آن‌ها بستگی دارد.

در طرح «ساماندهی سوخت» هم، بنا بر اطلاعاتی که دارم، حدود ۷۰ مرکز خرید ایجاد کرده‌اند که روزانه نزدیک به چهار میلیون لیتر سوخت جمع‌شده از سراسر کشور را می‌خرند. برای کشاورز خرید تضمینی گندم داریم؛ اینجا خرید تضمینی سوخت قاچاق راه انداخته‌اند!