خبرنامه گویا ـ درگذشت سید صدرالدین شریعتی، رئیس دانشگاه علامه طباطبایی در دولت محمود احمدی‌نژاد، کارنامه او در برخورد با استادان و دانشجویان را به بحث گذاشت؛ مدیری که دوران ریاستش با بازنشستگی اجباری استادان منتقد، فشار بر تشکل‌های دانشجویی و تفکیک جنسیتی کلاس‌ها همراه بود. شریعتی روز پنجشنبه ۲۱ آبان درگذشت و از اسفند ۱۳۸۴ تا شهریور ۱۳۹۲ ریاست این دانشگاه را بر عهده داشت.
احمد زیدآبادی، روزنامه‌نگار و تحلیلگر سیاسی، در واکنش به مرگ او نوشت:
«حکایتِ بلایی که او در مدت ریاستش بر سر دانشجویان و هیئت علمی دانشگاه علامه آورد، یکی از تیره‌ترین و مضحک‌ترین تجربه‌های عصر مدرن است!»
زیدآبادی سپس مسئولیت انتخاب چنین مدیری را متوجه محمود احمدی‌نژاد کرد:
«آقای احمدی‌نژاد که ادعای عدالت‌طلبی و سپس آزادی‌خواهی‌اش گوش فلک را کر کرد، هرگز توضیح نداده است که این قبیل مدیران را بر اساس کدامیک از موازین عدالت و آزادی بر سرنوشت و زندگی استادان و دانشجویان مسلط کرد.»
خبرنامه امیرکبیر نیز در واکنش به درگذشت شریعتی، با عنوان «مرگ پیش از محاکمه»، دوران مدیریت او را دوره سرکوب فعالان دانشجویی و تصفیه استادان توصیف کرد و نوشت: «دانشجویان آسیب‌دیده، فرصت محاکمه وی را نیافتند.»
به گزارش خبرنامه امیرکبیر، دوران هشت‌ساله ریاست صدرالدین شریعتی بر دانشگاه علامه (۱۳۸۴-۱۳۹۲) از سیاه‌ترین دوره‌های مدیریتی آموزش عالی در تاریخ ایران است. دانشجویان آسیب‌دیده، فرصت محاکمه وی را نیافتند. سایر گماشتگانی که پادوی دستگاه امنیتی در دانشگاه شدند، به ویژه علیرضا رهایی رییس جنایتکار و خودفروخته دانشگاه پلی‌تکنیک، روزی محاکمه خواهند شد.
او با حکم و فرامین مستقیم علی خامنه‌ای با ماموریت ویژهٔ «اسلامی‌سازی» و پاکسازی کامل دانشگاه‌ها به این سمت منصوب شد؛ ماموریتی که شریعتی آن را با چنان شدت و حدتی به اجرا گذاشت که دانشگاه علامه را به یک پادگان نظامی و قبرستانی از سکوت و ارعاب تبدیل کرد. حضور دائمی نیروهای حراست لباس‌شخصی، کنترل شدید ترددها، دوربین‌های مداربسته و ممنوعیت هرگونه تجمع، فضایی شبیه به یک زندان امنیتی یا پادگان را حاکم کرده بود. سرکوب و خاموشی کامل تشکل‌های دانشجویی از همان سال اول ریاست، از دیگر اقدامات او بود.
شریعتی برای قطع دسترسی دانشجویان به جهان آزاد، دستور اعمال شدیدترین محدودیت‌ها، فیلترینگ گسترده و کندسازی عمدی سرعت اینترنت دانشگاه را صادر کرد. شریعتی شخصاً و مستقیماً دستور صدور احکام سنگین انضباطی (تعلیق‌های طولانی‌مدت اغلب منجر به اخراج) را برای فعالان دانشجویی صادر می‌کرد. هیچ فرآیند دادرسی عادلانه‌ای وجود نداشت و ریاست دانشگاه خودش شاکی، قاضی و مجری احکام بود.
بازداشت مستقیم دانشجویان: در سال ۱۳۸۷، دست‌کم ۴ نفر از دانشجویان منتقد با شکایت مستقیم او روانه زندان اوین شدند و ماه‌ها در سلول‌های انفرادی زیر فشار بازجویی‌های امنیتی قرار گرفتند.
تصفیه سیستماتیک اساتید برجسته و استقرار «خالص‌سازی»: در طول مدیریت او، ده‌ها تن از برجسته‌ترین اساتید اقتصاد، حقوق، علوم سیاسی و جامعه‌شناسی دانشگاه علامه با احکام بوروکراتیک، عدم تمدید قرارداد، یا بازنشستگی اجباری و ناخواسته از دانشگاه رانده شدند. تنها در یک مقطع، ۱۴ استاد به صورت همزمان اخراج شدند.
مدیریت شریعتی حتی حرمت اساتید پیشکسوت را نگه نداشت و در مواردی، ماموران حراست در غیاب اساتید، دفاتر کار، کتاب‌ها و دست‌نوشته‌های شخصی آن‌ها را جمع‌آوری و به بیرون پرتاب کردند.
تفکیک جنسیتی و تخریب زیرساخت‌های آموزشی: شریعتی به عنوان پیشگام ایدئولوژی تفکیک جنسیتی حکومت، اقدام به راه‌اندازی «پردیس دختران» و جداسازی کامل دانشجویان دختر و پسر کرد؛ طرحی که کارشناسان آن را ابزاری برای ایجاد تبعیض سیستماتیک و تقلیل جایگاه علمی دانشجویان دختر ارزیابی کردند.
معجزه در می‌سی‌سی‌پی
