 |
|
|
|
|
|
|
 |
|
|
|
|
||
|
||||||
 |
 |
 |
|
|||
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
||
|
||||||
|
|
|
|
|||
خبرگزاري دانشجويان ايران - تهران
سرويس سينما
خسرو سينايي ـ كارگردان سينماي ايران ـ فيلمسازان ايراني را از ساختن فيلم به خاطر جوايز جشنوارهها برحذر داشت و خطاب به فيلمسازان گفت: مجذوب بازيهاي جشنوارههاي خارجي و شيفته موفقيتهاي زودرس نشويد.
به گزارش خبرنگار ايسنا (خبرگزاري دانشجويان ايران)، اين كارگردان سينما، تصريح كرد: زندگي دوي سرعت نيست كه هر كس زودتر به خط پايان برسد برنده باشد. زندگي يك دوي ماراتن است كه تنها به خط آخر رسيدن مهم است.
كارگردان فيلم «عروس آتش» گفت: اهداي جوايز بيپشتوانه توقع بسياري را در ديگران به وجود ميآورد و اين براي فيلمسازان خطر بزرگي است.
سينايي بزرگترين خطر سينما را مشهور كردن هنرمندان آن دانست و گفت: اين شهرت فراموش شدني و گذراست؛ ولي آنچه كه باقي ميماند، تنها خلاقيت هنرمند و زيبايي اثر اوست.
اين كارگردان سينماي ايران تاكيد كرد: زندگي كردن با هنر، تنها راه گريز از روزمرگي و زيبا زيستن است.
اين عضو هيات داوري جشنواره كارگردانان جوان سوني در ادامه از رواج مفاهيمي چون پست مدرن در ميان فيلمسازان جوان انتقاد كرد و گفت: شما را به خدا التماس ميكنم خود را درگير مفاهيمي مثل هنر پست مدرن نكنيد.
وي توضيح داد: راهها و سبكهايي كه هنرمندان آن سوي مرزها به كار ميبرند، ارتباط مستقيم با جامعه و تحولات آنها دارد، پدران آنها بسياري از چيزها را ساختند و نسل بعد از چيزهايي كه پدران خود ساخته بودند خسته شده و ميخواهند با خراب كردن آن، دوباره آن را بسازند.
سينايي سپس با طرح اين پرسش كه آيا سينماي ما، راهي كه آنها رفتهاند را طي كرده است؟ گفت: نه، ما راه آنها را طي نكردهايم. ما تازه در حال ساختن هستيم و آنها در حال تخريب براي دوباره سازي.
وي توضيح داد: ما در مرحلهاي از تحول اجتماعي هستيم كه بايد بسازيم، چيزي نداريم كه آن را تخريب كنيم و رويكرد به مفاهيمي چون پست مدرن بيدليل است.
خسرو سينايي تاكيد كرد: سينماي امروز ايران به زباني متعالي احتياج دارد كه در ابتدا با مردم ايران ارتباط برقرار كند، سپس مورد توجه جشنوارهها قرار گيرد.
سينايي از فقدان نيروهاي تخصصي كافي در عرصه سينما انتقاد كرد و گفت: از كارگرداني و بازيگري هر چه به سمت تخصصهايي چون طراحي صحنه و گريم پيش ميرويم، از تعداد نيروهاي متخصص به طرز چشمگيري كاسته ميشود.
وي خطاب به جوانان علاقهمند به سينما، گفت: اگر استعداد و علاقه كافي در خود ميبينيد، زمينه خوبي براي فعاليت در اين حوزهها وجود دارد.
كارگردان آثاري چون «مرثيه گمشده» و «كوچهي مردها» در پاسخ به سوالي كه چرا در ايران سينماي ملي وجود ندارد، گفت: سينما يك كار جمعي است ؛ در حاليكه سينماي ايران متاسفانه تاكنون متكي به افراد بوده است نه متكي به يك سيستم دقيق.
وي با طرح اين پرسش كه در كدام يك از امور مملكت ما سيستم وجود دارد كه حالا در سينما وجود داشته باشد، گفت: ما ايرانيها همواره در كارهاي فردي موفق هستيم به همين خاطر است كه زماني در فوتبال استراليا را ميبريم ولي به بحرين ميبازيم.
سينايي در پايان با اشاره به كمبود تجهيزات مدرن در سينماي ايران، گفت: فقدان اين تجهيزات باعث شده تا فيلمسازان براي رفع اين كمبود به سادهترين داستانها از لحاظ فرم بسنده كنند و تنها داستان و ذهنيت زيبايي فيلمسازان ايراني است كه آنها را موفق كرده است.
كارگردان آثاري چون «عبوري از نميدانم» ، «گيزلا» و «ميان سايه و نور» گفت: فيلمسازاني كه از تجهيزات مدرن صرف نظر كردهاند موفقترند.
