بگذاريد همه چيز تعطيل شود! رامش

بياييد كمي با هم رو راست باشيم در اين مدت شش سالي كه از دوم خرداد گذشت هنرمندان در اين وادي همه چيز نصفه و نيمه به بهروزي دوباره دست يافتند؟! عده اي كه تا ديروز بزرگ مي پنداشتيم كوچكاني از آب در آمدند كه جز خجالت فردا نصيبشان نخواهد شد

تبليغات خبرنامه گويا	[email protected]

روزها و ماهها و سالها گذشته است از روزي كه انقلاب در ايران رخ داد وهنر گرفتار باتلاق تعصبات شد و سال 1376 ، سالي كه هنر و فرهنگ نيز در تغييرات بنيادين ابتدايي انقلاب دوباره نفسي كشيد از سر ناچاري و دوباره امروز صداي تعطيلي فلان مركز هنري و فرهنگي از اين سو ان سو شنيده ميشود.قصه اي تكراري اما از نظري نو ، از نگاهي تازه به فعاليتهاي هنرمنداني كه در اين نيمه راه تنفسي ضعيف خودي نشان دادند و مراكز كه در ساختاري غير متعارف كارنامه اي بر جاي نهادند :

و هنرمند....

بياييد كمي با هم رو راست باشيم در اين مدت شش سالي كه از دوم خرداد گذشت هنرمندان در اين وادي همه چيز نصفه و نيمه به بهروزي دوباره دست يافتند؟! عده اي كه تا ديروز بزرگ ميپنداشتيم كوچكاني از اب در امدند كه جز خجالت فردا نصيبشان نخواهد شد و عده اي ديگر كه زياد در چشممان نميامدند هنرمنداني وارسته تر و پخته تر و پر مغز تر به نظر امدند . شما هنرمندان عرصه هايي را به ياد اوريد كه در همين صدا و سيماي خودمان كه بزرگترين خيانت را به فرهنگ و هنر اين مرز و بوم كرد حاضر ميشوند ، از عملكرد صدا و سيما تعريف ميكنند ، دست اقاي لاريجاني ميبوسند ، تعظيم و تكريم ميكنند ، اينان هنوز هم هنرشان سر جايش است اما انديشه هايشان پر است از ندانم كاريهايي كه فردا انان را خجالت زده ميكند. اين اولين گام براي شناختن نمونه اي از ضعفهاي هنر و هنرمند امروز ايران .

در مدت اين چند سال عرصه فرهنگي ايران پر شده است از انسانهاي كوچكي كه خواستگاه اخرين انها شهرت و كسب دارمد است و وا اسفا به اين هنر ، خانه سينما اگر به اين روز افتاد از نبود هنرمنداني بود كه جز به فكر ادامه روند كارهايشان به هيچ نيانديشيدند.
مشكل هميشه بودن فلان مركز و خانه و انجمن نيست ، هيچ هنرمندي در اين سرزمين هيچ هنرمند ديگر را در رشته خود بر نمي تابد ، همان مشكلي كه در سياست گريبانمان را گرفته است ،جامعه غير دمكراتيك با محدوديتها و خط قرمز هاي بي انتها ، هنرمندي جز اين نميتواند داشته باشد ، ....

و مراكز ...

بايد همه كساني كه امروز قلم ميزنند بدين نكته درباره تعطيلي اين مراكز دقت بسيار كنند و به اين پرسش پاسخ دهند كه وضع فرهنگسراها، خانه ها ، انجمن ها و... در دوران قبل از احمدي نژاد چگونه بوده است ؟ فرهنگسراهاي اين سرزمين جز جايي براي مال اندورزي و پشتگرمي ها بسياري از افرادي كه نه هنري داشتند و نه مديريتي ميدانستند و تنها در طول اين سالها مديريت خود را تكميل كردند هيچ نبوده است بگذريم از اقليت افرادي كه هم تخصصي داشتند و هم مديريتي ميدانستند فرهنگسرا ها جايي بود براي انان كه ظرف همين سالهاي بعد دوم خرداد با باندهاي مديريتي بستند و حال امروز زودتر از هميشه از سر پستهايشان ميروند با پشتي گرم و دلي قرصتر از ان روز كه پاي به اين عرصه گذارده بودند .
در درون مديريت كلان هنر ايران چند نفر هنرمند باقي مانده اند ؟ ما بايد اين نكته را در نظر اوريم كه كارنامه هر يك از مراكز قبل از بسته شدن انها چه بوده است ؟ نه براي انكه بر اين كار صحه بگذاريم ، بلكه براي انكه بدانيم كه چقدر بايد افسوس بود نبود اين مراكز را در جامعه اي مستبد با مديريت فرهنگي دست و پا بسته ، بله قربان گو و... بخوريم

.
خانه هنرمندان در اين سالها چه كرده است ؟ خانه موسيقي قبل از اينكه شكل گيرد به دست مركز موسيقي ارشاد انقدر تضعيف گشت كه مبادا رقيبي براي ان مركز باشد و حال ديگر نپرسيد بود و نبودش چه سود دارد جز برگزاري جلسات دوستان و اشنايان نزديك به ان خانه و يك جشن موسيقي در سال كه بود نبودش فرقي بر حال جامعه موسيقي ندارد .خانه سينما هم كه انقدر كوتاه امد كه جز نام چيزي برايش نمانده است و تاسف تنها بريا تناولي ها و ... بخوريم كه دريايي اندر در اين برهوت بي اب .
باور كنيد بود و نبود مراكز فرهنگي در كشوري كه هنرمندانش انقدر انسانهاي كوجكي شده اند كه تنها در باند بازي ها و داوري فلان جشنواره و فلان سمت رنگ ميبزند و گردن كج ميكنند هيچ فرقي نخواهد كرد ، مراكز فرهنگي ايران چه باز باشند و چه تعطيل باشند جز براي كساني كه در باند بازي ها شريك باشند توفيقي ندارد .
در جامعه اي كه لقب هنرمندان در قحط الهنرمندي اهدا ميگردد، بايد آرزو كرد، بودني شكل گيرد، از جنسي بهتر و ساختار شكني اتفاق افتد اساسي تر كه چه بودن چون گذشته و نبودن امروز ارمغاني براي هنر و فرهنگ اين سرزمين نخواهد داشت.