 |
|
|
|
|
|
|
 |
|
|
|
|
||
|
||||||
 |
 |
 |
|
|||
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
||
|
||||||
|
|
|
|
|||
هارون يشايايى*: به چند دليل به خود حق مى دهم درباره فيلم سينمايى مصائب مسيح، حرفى زده باشم.
اول اين كه عمرى است سينما مشغله ذهنى و كارى من است و سال ها است در مقام تهيه كننده در سينماى ايران فعال هستم و داورى چندين جشنواره داخلى و خارجى را همراه دوستان برعهده گرفته ام و به قولى «از اهالى سينما هستم.»
ديگر اين كه ايرانى و يهودى هستم و در حال حاضر رياست هيات مديره انجمن كليميان را به عهده دارم. مشكل من و عيب كار اين است كه در زمانه ما اگر بخواهى از بديهى ترين اصول اعتقادى و اخلاقى يهوديت دفاع كنى در مظان اتهام پيروى از افكار صهيونيست ها و لابى يهوديان آمريكا قرار مى گيرى و مجبور به سكوت مى شوى، همانطور كه اگر بخواهى كوچكترين اعتراضى عليه صهيونيست ها عنوان كنى از طرف باندهاى صهيونيستى به دارا بودن تمايلات ضد يهودى متهم و از جامعه طرد مى شوى. ولى شايد در مورد من يك نفر چنين برخوردى روا نباشد، چرا كه من از هنگامى كه قلم به دست گرفته ام تا امروز به عنوان يك ايرانى وفادار به ميهن خود از يهوديت پاك نبوى دفاع كرده ام و در رسوايى صهيونيست هاى دنيازده با قلم و در عمل اقدام نموده ام.
دليل ديگر اين كه روزنامه شرق در صفحه اول نمايش فيلم مصائب مسيح را به يك واقعه مهم تبديل كرده است كه توجه علاقه مندان به موضوع را بيشتر به خود جلب مى كند. در مورد اول عقيده من اين است كه «مل گيبسون» در ارائه شخصيت و مقام حضرت مسيح آن طور كه اين پيامبر را مى شناسيم و مى شناسند موفق نبوده است و چون نتوانسته به شخصيت عارفانه مظلوم و در عين حال مقتدر آن حضرت با انديشه هاى الهى- انسانى و عرفانى نزديك شود، خشونت را محور وقايع جارى در فيلم خود قرار داده و آن قدر بر اين اصل تكيه كرده است كه پيام هاى ناب انسانى مسيح در غوغاى قطع نشدنى صداى تازيانه ها و سيلاب خون بيرون از جريان فيلم قرار دارد و شكنجه هاى جارى در فيلم بر هر شخص ديگرى اعمال مى شد همين تاثير را مى توانست بر تماشاچيان برجاى بگذارد و خلاصه به قول آقاى احمد غلامى روح مسيحائى و منشاى وحيانى در اين فيلم جارى نيست.
در تصوير جسميت حضرت مسيح نيز «مل گيبسون» به بيراهه رفته و تسليم نمايش «سوپرمن»، «هرى پاتر» و «ارباب حلقه ها» و ديگر قهرمانانى از اين دست در سينماى هاليوود شده است، تصور كنيد جسم مسيح با آن ظرافت وصف ناپذير در نقاشى ها و مجسمه هاى ميكل آنژ و لئوناردو داوينچى و ديگر هنرمندان كجا و پيكر بزرگ و عضلانى و غرقه به خون و تازيانه بازيگر نقش مسيح در فيلم مصائب مسيح كجا...؟
اما در مورد قضاوت نويسنده اين سطور به عنوان يك يهودى بايد بگويم در اين فيلم گيبسون روايت تازه اى را عنوان مى كند كه موجب تاسف است. زيرا تاكنون در روايات گوناگون بعضى ارباب كنيسه و كهنه معبد در قتل مسيح مقصر قلمداد شده اند ولى در فيلم مصائب مسيح توده هاى مردم يهودى هستند كه فرياد به صليب بكش سر مى دهند و به نظر من اين اتفاق آشكارا نمايانگر تمايلات شديد ضد يهودى است. گيبسون اصرار دارد توپ اتهام را از طرف بعضى بزرگان يهود در دامان مردم يهودى كه به گواهى تاريخ سخت ترين مصيبت ها را از طرف حكام رومى متحمل شده اند پرتاب كند. جالب است حتى «يهوداى خائن» با پشيمانى و به دار آويختن خود، رستگار مى شود ولى انبوه مردم يهودى همچنان پايكوب مرگ مسيح هستند كه عموماً او را نمى شناسند، مردمى با آن فرهنگ ديرپا و ارزشمند كه يكى از اصولى ترين احكام خطاب شده به آنها اين است كه «قتل نكن» و «همنوعت را مانند خودت دوست بدار» و سلام آنها صلح است.
در دنياى امروز به نظرم افراطى ترين باندهاى صهيونيستى از نوع برداشت گيبسون خرسند خواهد شد، دار و دسته «شارون»، «موفاز» و ژنرال هاى ارتش اسرائيلى يقين با قهرمان فيلم احساس همذات پندارى مى كنند، وقتى كه «خاخام عبوديا يوسف» رسماً به نحوى كشتار يهوديان در جنگ دوم جهانى را توجيه مى كند و با هيتلر همداستان مى شود و يا روحانى افراطى ديگرى حكم اعدام «اسحق رابين» را فقط به اين جرم كه با ياسر عرفات صحبت كرده است صادر و اجرا مى كند و مردم منطقه اعم از مسلمان، مسيحى و يهودى و فلسطينى يا اسرائيلى را به جنگى پايان ناپذير سوق مى دهند، شايد در اوهام بيمارگونه خود خشونت عصر عيسى مسيح را بازسازى كرده است و چه دردناك است اگر چنين باشد.
دست آخر اين كه، آن شواهد تاريخى ثبت شده و انجيل هاى معتبر كه مورد استفاده گيبسون بوده است و مازيار فكرى ارشاد به آن اشاره كرده اند كجا است. اگر ممكن است بنده را هم راهنمايى بفرماييد.
*تهيه كننده فيلم هاى سينمايى و رئيس انجمن كليميان
