 |
|
|
|
|
|
|
 |
|
|
|
|
||
|
||||||
 |
 |
 |
|
|||
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
||
|
||||||
|
|
|
|
|||
وقايعاتفاقيه: دو فيلم «ده روي ده» و «پنج» كيارستمي، علاوه بر نمايش در فستيوال كن از چهارشنبه 6 خرداد در سينماهاي پاريس به نمايش درميآيد.
كسي كه ميخواهد او را ببينند، ديده نخواهد شد و به عكس كسي كه نميخواهد ديده شود، همه نگاهها به او خيره خواهد شد.
اين جملات پاياني گفتوگوي كيارستمي با هفتهنامه اكسپرس فرانسه است.
مارك ليبو خبرنگار از حضور اين كارگردان شصتساله در كن استفاده ميكند و با او به صحبت مينشيند.
وي ميگويد: «دهسال پيش كه براي اولينبار شما را ديدم، با روزنامهنگارها بيشتر صحبت ميكرديد و كيارستمي پاسخ ميدهد من ميخواهم رابطه گفتوگوي خودم با شما و كساني كه در اين حرفه هستيد را بفهمم وگرنه اگر درباره فيلم، پيامش و دليل ساختش سؤال كنيد سكوت خواهم كرد.
كيارستمي در اين گفتوگو موفقيت خود را مرهون دوري از محاسبات مالي ميداند و ميگويد: من تنها سعي كردهام هرچه از دستم برآيد انجام بدهم.
او درباره اينكه از نمايش داده نشدن آثارش در ايران، در غذاب است يا خير ميگويد: طبيعتاً عذابآور است، اما مسأله مهم در ايران اين نيست بلكه مسائل مهمتر و جديتر در ايران وجود دارد.
خبرنگار فرانسوي كارهاي كيارستمي را به سه دسته تقسيم ميكند و ميگويد: «دوره اول از تصورات فيلم ميگيريد «خانه دوست كجاست»، سپس سينما را فيلمبرداري ميكنيد در زير درختان زيتون و مرحله سوم هر دو تجربه را كنار گذاشتهايد.
كيارستمي پاسخ ميدهد،اين تعريف و تحليل شما است. من را در يك دستهبندي خاص قرار ندهيد. اين مراحل با هم پيوستگي داشتند، هرچند اعتراف ميكنم به هنگام ساختن اولين فيلم تنها يك كتاب درباره كارگرداني خوانده بودم اما هميشه سعي كردهام همهچيز را به سبك خودم بسازم. من فيلمهايم را به دليل نگراني و اميدواريهايم ميسازم. ميخواهم يابنده حقيقت باشم و شايد قبل از آنكه كارگردان باشم جستوجوگر حقيقت هستم.
