كيارستمي به روايت كيارستمي، ايسنا

خبرگزاري دانشجويان ايران - تهران
سرويس فرهنگ و هنر - سينما
خانه هنرمندان ايران، شب گذشته پذيراي هنرمندان سينماي ايران بود كه براي تماشاي آخرين ساخته عباس كيارستمي با عنوان ”ده روي ده“ به آنجا آمده بودند.
به گزارش خبرنگار هنري ايسنا، ”ده روي ده“ در حقيقت فيلم افتتاحيه جشنواره فيلم تصوير هنرمند بود كه با حضور خود كيارستمي به نمايش درمي‌آمد. اين فيلم اگرچه قرار بود در ابتدا در ساعت 17 به نمايش درآيد ولي نمايش آن با تاخير صورت گرفت.
كيارستمي پيش از آغاز نمايش فيلم، توضيحاتي درباره اين فيلم به حضار ارايه داد و گفت: قرار بود كه پس از پايان فيلم جلسه گفت و شنودي انجام شود ولي من فكر مي‌كنم احتياجي به اين گفت و شنود نباشد چون خود فيلم گوياي همه چيز است و بهتر است پس از اينكه فيلم تمام شد از سالن بيرون برويم و هواي آزاد بخوريم!!
به گفته كيارستمي ”ده روي ده“ يك فيلم سفارشي است كه مخاطبان اصلي اين فيلم دانشجويان سينما و علاقمندان به آن هستند.
”ده روي ده“ درباره‌ي شيوه فيلمسازي كيارستمي به زبان خود كيارستمي است. در اين فيلم كيارستمي سوار بر ماشين خود است. وي توضيحات خود درباره شيوه فيلمسازي را در اين ماشين و در لوكشين فيلم طعم گيلاس كه پس از گذشت چند سال از آن، تغيير قابل ملاحظه اي يافته است ارايه مي‌دهد. كيارستمي ماشين خود را روشن كرده و حركت مي‌كند و ادامه فيلم درباره‌ي شيوه فيلمسازي عباس كيارستمي است.
كيارستمي در اين فيلم مي‌گويد: تماشاگراني كه به تماشاي فيلم ”ده“ نشسته بودند بسيار متعجب بودند چون آنها به طبيعت واقع در فيلم‌هاي من عادت كرده بودند و رفتن من به فضاي شهري، براي آنان غيرمنتظره بود. چون آنها همواره جزء تماشاگراني بودند كه از مناسبات شهري خسته شده و بيشتر به دنبال فيلمهايي بودند كه به طبيعت بپردازد.به گزارش ايسنا،كيارستمي موضوع اصلي فيلم ”ده“ را كه در فيلم آن را ”ten“ مي‌گويد زنان عنوان مي‌كند و آن را بسيار متفاوت از ”طعم گيلاس“ مي‌داند كه درباره‌ي زندگي دروني و تجريدي يك مرد است.
به گفته كيارستمي در نقطه‌اي كه او سكانس پاياني فيلم طعم گيلاس را فيلمبرداري مي‌كرد براي اولين بار از دوربين هندي كم (ديجيتال) استغاده كرده است و پس از فيلمبرداري فصل پاياني طعم گيلاس بود كه به مزاياي استفاده از دوربين ديجيتال پي برد.
كيارستمي مي‌گويد: فيلم ده بدون دوربين ديجيتال امكان ساخته شده آن وجود نداشت.
اما كيارستمي به اين موضوع اشاره مي‌كند كه فصل پاياني طعم گيلاس در لابراتوار خراب مي‌شود و گروه فيلمسازي او فصل بهار را براي فيلمبرداري از دست مي‌دهد و او مجبور مي‌شود كه از راش‌هاي دوربين هندي كمي كه از پشت صحنه اين فيلم تصويبرداري مي‌كرد استفاده كند.

كيارستمي با ديدن راش‌هاي اين دوربين هندي كم متوجه مي‌شود كه بازيگران بسيار طبيعي‌تر و راحت‌تر در جلوي دوربين هندي كم كار مي‌كنند چيزي كه كيارستمي در طي سي سال فيلمبرداري در پي آن بوده است.
كيارستمي به گفته خودش در اين فيلم: ”هميشه مي‌خواسته كه به طبيعت خود وفادار بماند”. با استفاده از دوربين هندي كم او بسياري از چيزها را حذف كرد: كلاكت، گفتن صدا دوربين حركت و ... .
اما كيارستمي مي‌گويد: با اينكه نسبت به دوربين نگاتيو، بازيگران بهتر بودند ولي آنچنان خوب نبودند كه در زندگي واقعي خود هستند.
كيارستمي در ادامه، از چگونگي ساخت فيلم ABC آفريقا مي‌گويد: براي بازبيني محل و يادداشت برداري درباره‌ي ساخت فيلمي سفارشي درباره‌ي بچه‌هاي بازمانده از ايدز به آفريقا رفته بودم، وقتي راشهاي ابتدايي كه از فيلم تهيه كرده بودم را ديدم متوجه شدم كه اين رواني و بازي خوب بازيگران را ديگر نمي‌توانم بدست بياورم.
هر زاويه‌اي، حقيقتي غير واقعي را به نمايش مي‌گذارد و در حقيقت يك كشف بود. دوربين 360 درجه مي‌گشت و يك حقيقت مطلق را به نمايش درمي آورد.
كيارستمي مي‌گويد: با دوربين ديجيتال ميزانسن‌هاي تصنعي و قراردادي حذف مي‌شود. امكان مكاشفه و تجربه كردن كارگردان افزايش مي‌يابد و آزادي بسيار خوبي براي كشف زيبايي آرماني بوجود مي‌آيد.
به گزارش ايسنا،عباس كيارستمي از همان راشهايي كه به صورت ابتدايي تهيه كرده استفاده مي‌كند و پس از تدوين‌ آنها،‌ تبديل به فيلم ABC آفريقا مي‌شود.
كيارستمي اگرچه مي‌گويد ديجيتال راه خوبي براي فرار از دست سرمايه و سانسور شده است ولي آن را دام تازه‌اي در دست سرمايه و سرمايه‌دار مي‌داند.
كيارستمي از ديجيتال با عنوان دعوت‌نامه‌اي قرص و محكم و مطمئن به كارگردانان براي بازگشت مولف به متن ياد مي‌كند.
اين كارگردان سينما در ادامه از سينماي داستان‌گو به شدت انتقاد مي كند سينمايي كه به اعتقاد او تماشاگر را عادت داده است كه واقعيت را در قالب يك داستان بپذيرد.
كيارستمي به داستان قديمي شهرزاد قصه گو و پادشاه مهمان كش اشاره مي‌كند ولي او معتقد است كه بيان ساده واقعيت بهترين راه نشان دادن واقعيت است و تاثيرش از داستانگويي بيشتر است.
او استفاده از امكانات تكنيكي و داستان‌هاي هيجان آور در سينماي امروز را نوعي خيانت به تماشاگر مي‌داند.
كيارستمي حرفهاي خود را درباره‌ي شيوه فيلمسازي‌اش همچنان ادامه مي‌دهد ... .