برای محمد رضا سرهنگی و مرگ زود هنگامش، ناجي نوري

سرهنگی کارهای خوبی ارائه داد، فیلم کوتاه چشمهای بابا را که ساخت، بیشتر این باور را به وجود آورد که کارگردانی در عرصه فیلم داستانی متولد شده است. اما خودش ترجیح داد که جذب کار تهیه شود. پس کاری آغاز کرد کارستان. مجموعه کودکان سرزمین ایران را تهیه کرد که حدود شصت قسمت بود و برای شبکه دوم سیما تولید شد. کاری که در تمامی سالهای بعد از انقلاب بی سابقه بود. تعدادی از بهترین مستند سازها با او همکاری کردند: ابراهیم مختاری ناصر تقوایی، بهمن قبادی، فرهاد مهرانفر، بهرام عظیم پور، فرشاد فدائیا ن و...
چند فیلم سینمایی هم تهیه کرد: درخت جان، موشک کاغذی و ایران سرای من است.
شاید کسی نخواهد بداند یا به خاطر بیاورد، اما سرهنگی ورشکسته این فیلمها شد و از بزرگان و مسوولان سینما و تلویزیون کسی دستش را نگرفت همچنان که کسی دست کوروش مذکوری ( تهیه کننده بادکنک سفید و مسافر جنوب ) را نگرفت. کوروش هم سریالی برای شبکه دوم ساخت که کمتر از برآورد اولیه به او پرداخت کردند و جوان 38 ساله ماند و سی میلیون تومان بدهی و یک شب هنگام خواب، به آرامی سکته کرد و رفت. به همین سادگی. همان روسای همیشگی که همیشه همه را رنج داده اند، در قطعه هنرمندان حضور داشتند و برای کوروش در مسجد بلال سیما هم مراسم گرفتند و نوحه سرایی کردند بی آن که به خاطر بیاورند کمی مساعدت با او می توانست نجاتش بدهد.

سرهنگی هم بدهکار فیلمهایی شد که با علاقه تهیه کرد. امروز که به کارنامه اش نگاه می کنم، می بینم که همه کارهایش فیلمهایی فرهنگی هستند و دیگر از این دست تهیه کنندگان در سینمای ایران یافت نخواهد شد. زمانه ای که فیلم عروس خوش قدم وکما قرار است گل سرسبد نظریه پردازان سینمای بدنه در وزارت ارشاد باشد، دیگر از فیلمهای فرهنگی و محمدرضا سرهنگی سخن گفتن خنده دار است. سرهنگی ها باید ورشکست شوند و سکته کنند تا رانت خواران سینمای ایران رشد کنند و ته مانده آبروی این سیننما را هم به باد بدهند.