نمايش ”دخمه شيرين“ به نويسندگي و كارگرداني دكتر قطبالدين صادقي برداشتي نو از منظومه خسرو و شيرين نظامي و با چشم اندازي از تاريخ ساسانيان و جنبههايي از فرهنگ زرتشتي در پسزمينه آن است كه اين نمايش در حال حاضر در تالار چهارسوي تئاتر شهر اجرا ميشود.
دكتر قطبالدين صادقي در گفتوگو با خبرنگار هنري ايسنا درباره ”دخمه فراموشي” و آيينهاي مربوط به آن گفت: “دخمه فراموشي“ جايگاهي در بالاي كوه است كه مردهها را در آن ميگذاشتند و هيچ زندهاي هم حق ورود به آن را نداشته است. اين دخمه سقف ندارد و تنها در كوچكي دارد و قرار است تا پرندهها گوشت مرده را بخورند و استخوانهاي آن در وسط چانه وسط دخمه دفن شود، زيرا آنان معتقد بودند جسد مرده ناپاك است.
وي همچنين با اشاره به آيينههاي اطراف دخمه در طراحي صحنه گفت: اين آيينهها نمادي از سنگ قبر است زيرا كه هزاران سال است كه اجداد ما سنگهاي قبر خود را به اين صورت درست ميكنند و رنگ قرمز هم نمادي از خون همين افراد است كه در فضاي گورستان اطراف دخمه دفن ميشدند.
صادقي در ادامه با تاكيد بر محوريت “زن“ در نمايش، گفت: فمينيسم واقعي به دنبال كشف حقيقي ارزشهاي زن بوجود آمده است در حاليكه ما تنها به چند جنبه انحرافي از آن توجه داريم. اما آنچه من از فمينيسم در كشورهاي غربي آموختهام، كشف درباره تواناييهاي روحي و فكري و شخصيتي زن است. زيرا كه به عقيده من زن روح، خرد و شخصيت دارد.
كارگردان نمايش ”پرومته در زنجير“ همچنين در خصوص نگاه انتقادي خود به برخي آيينهاي زردشتي به ايسنا گفت: همواره بزرگترين همدست قدرتها، مذهب و دين بودهاند و جامعه ايراني كه در نمايش من در دوره ساساني نشان داده شده است، يك جامعه بر اساس ”كسب“ است، يعني جامعه ثابت طبقاتي كه شامل چهار طبقه موبدان، گنجوران، خردهپاي شهري و كشاورزان ميشده است.
وي اضافه كرد: اين چهار طبقه به جزء طبقه مجزاي پادشاهي حق هيچگونه وابستگي به هم نداشتهاند و حتي آتشكدههايشان هم از هم مجزاست و افرادي چون مزدك و ماني كه در آن دوران دست به طغيان ميزنند، به دليل محافظه كاري بيشتر از اندازه دين است. همانطور كه در اين نمايش هم ما دو موبد پير و جوان داريم كه موبد پير نمادي از دين زردشت با تمام محدوديتهاي آن است و موبد جوان كه دست به انتقاد ميزند، به نوعي بيان كننده نقطه نظرات من است.