خداحافظ آقای رئيس جمهور، نيامين صدر، روزنامه شرق

ساعت ۹ به وقت محلی، آلنده در آخرين پيام راديويی خود که از آخرين ايستگاه فرستنده حامی دولت پخش می شد به مردم گفت: «اين آخرين باری است که من با شما سخن می گويم، آهنگ اطمينان بخش صدای من ديگر به گوش شما نخواهد رسيد.
من همواره با شما خواهم بود و در ذهن شما تصوير مردی نقش خواهد بست که به سرزمين خود و آرمان هايش وفادار بود.
من به کشور شيلی و سرنوشت آن اطمينان دارم و معتقدم که اين لحظه های تلخ و ناگوار نيز خواهد گذشت.» تانک های کودتاچيان به کاخ رياست جمهوری نزديک می شدند و جت های نيروی هوايی نيز بر فراز لاموندا توپ های خود را به سمت کاخ رياست جمهوری نشانه رفتند.اين در حالی بود که آلنده به همراه هوادارانش که تعدادشان از يکصد تن تجاوز نمی کرد با تعداد معدودی سلاح سبک، هشت قبضه سلاح نيمه سنگين از درون کاخ، در برابر کودتاچيان مقاومت می کردند. تک تيراندازان حامی دولت نيز که در بيرون کاخ و روی پشت بام های مشرف به کاخ رياست جمهوری عليه نيروهای نظامی کودتا موضع گرفته بودند نيز در عمل نتوانستند مقاومت چندانی را از خود بروز دهند.مقاومت تک تيراندازهای مدافع کاخ رفته رفته در هم می شکست و لاموندا آماج گلوله باران شديد نيروهای نظامی هوادار کودتا قرار گرفت به طوری که همه چيز در درون کاخ رياست جمهوری به آتش کشيده شد. در اين هنگام آلنده از هواداران خود و اعضای خانواده اش درخواست کرد که سلاح های خود را زمين گذاشته و لاموندا را ترک کنند.
حوالی ظهر، آلنده رئيس جمهوری شيلی به همراه تعداد معدودی از ياران خود هنوز به مقاومت ادامه می داد تا اينکه بمباران هوايی کاخ رياست جمهوری شدت گرفت، بخش مرکزی کاخ ويران شد و در آتش سوخت.
پس از هجوم بی وقفه جت های نيروی هوايی برای دقايقی اوضاع آرام شد و بلافاصله حملات زمينی به منظور نفوذ کامل به درون کاخ و دستگيری آلنده شدت گرفت که با پشتيبانی آتش سنگين تانک های مستقر در حوالی کاخ انجام می شد و سرانجام با ورود گروهی از سربازان مدافع کودتا به درون کاخ پايان پذيرفت. آلنده که به همراه چند تن از نزديکان خود در طبقه دوم کاخ رياست جمهوری به سر می برد، پس از اشغال طبقه اول، دستور داد کسی مقاومت نکند و همه از ساختمان کاخ خارج شوند.
آلنده با بدرقه آخرين هم پيمانش به تالار استقلال کاخ لاموندا رفت، دهانه سلاح شخصی خود را زير چانه اش گذاشت و با شليک يک گلوله به کار خود پايان داد. مرگ رئيس جمهوری قانونی شيلی، فصل تلخ و ناگواری را برای مردم آن کشور به همراه داشت. فصل خونين ديکتاتوری ژنرال پينوشه.
هزينه های استقلال
ژنرال «اگوستو پينوشه» سرفرمانده کودتای نظامی عليه دولت قانونی و دموکراتيک «سالوادور آلنده» پس از برکناری او به قدرت رسيد و به رغم مخالفت های مردمی سال ها بر اريکه قدرت تکيه زد.
در سال های ديکتاتوری پينوشه بر شيلی که از سال ۱۹۷۳ تا ۱۹۹۰ ادامه داشت، بيش از سه هزار نفر به فرمان او کشته و ده ها هزار نفر نيز در زندان های مخوف شکنجه شدند تا ديکتاتور در قدرت باقی بماند. ۱۴ سال پيش پس از سرنگونی حکومت خودکامه پينوشه بر اثر استمرار نارضايتی های مردمی، به ويژه جوانان شيليايی، دولتی منتخب و البته با اختيارات محدود از سوی مردم شيلی برگزيده شد تا مرهمی بر زخم ۲۰ ساله استبداد و ديکتاتوری نظاميان در اين کشور باشد.اين يک واقعيت است که گذار شيلی به سوی دموکراسی زمانی صورت می گيرد که قانون اساسی اين کشور دستخوش تغيير شود. قانونی که اختيارات وسيع و ويژه ای را برای نظاميان در نظر گرفته و در عمل دولت مرکزی را با چالش های حقوقی بسيار مواجه کرده است.در اين ميان رسيدگی به جنايت ها و موارد متعدد نقض حقوق بشر از سوی پينوشه همچنان ادامه دارد و در ۱۴ سال گذشته چندين مورد آن از سوی مجامع بين المللی از جمله دادگاه رسيدگی به جنايت عليه بشريت فاش شده است.کودتايی که به رهبری پينوشه و با حمايت سردمداران کاخ سفيد در ۱۱ سپتامبر ۱۹۷۳ در شيلی به وقوع پيوست، هزينه سنگينی بود که آلنده و هوادارانش به خاطر خط مشی چپ گرايانه ملی خود و ايستادگی در برابر سلطه ايالات متحده آمريکا بر نيمکره غربی جهان پرداختند.

آلنده که برای مردم بحران زده شيلی يک ناجی ملی محسوب می شد يکی از رهبران ملی گرايی بود که قربانی موازنه نظامی دو ابرقدرت شرق و غرب شد، سرنوشتی تلخ که پيش از او بر پيشانی بسياری از ملت های جهان از جمله ايران نقش بسته بود.