 |
|
|
|
|
|
|
 |
|
|
|
|
||
|
||||||
 |
 |
 |
|
|||
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
||
|
||||||
|
|
|
|
|||
خبرگزاري دانشجويان ايران - تهران
سرويس فرهنگ و ادب - ادبيات
رضا جولايي ميگويد: به خاطر جو مخرب جوايز ادبي طي اين چند ساله، فعلا قصد چاپ كارهاي جديدم را ندارم.
اين داستان نويس كه نگارش رمان «گمشدگان برهوت شنعار» و مجموعه داستان «خيابانهاي نيمه تاريك و براق شبي باران خورده» را به پايان رسانده، در گفت و گويي با خبرنگار خبرگزاري دانشجويان ايران (ايسنا)،عنوان كرد: به نحوه داوريهاي جوايز ادبي اعتراض دارم، چرا كه با جانبداري خاصي، آثاري كه ارزش زيادي نداشته مطرح شدهاند و اتفاقا بعضي از آنها از طرف خود جشنوارهها و منتقدين و هيات داوران وابسته به آنها مورد حمله قرار گرفتهاند.
وي در ادامه متذكر شد: حمايت از خانمها در جامعهاي با شرايط جامعه ما كار بدي نيست، ولي موجي در حمايت از زنان نويسنده راه افتاده كه باعث ميشود يك نوع ادبيات دم دستي رايج شود و جاي ادبيات جدي را بگيرد.
جولايي با تاكيد بر اينكه به همه نوع ادبيات، چه جدي و چه بازاري و عامه پسند نياز داريم، در عين حال افزود: ولي اينكه تمام آثار در دسته بنديها قاطي شود و داوران نتوانند كيفيت آنها را تشخيص بدهند مخرب است و باعث ميشود ادبيات در مسير درستي حركت نكند.
او همچنين خاطر نشان كرد: قبل از رواج اين جوايز ادبي هم، امثال من و نويسندگان نسل سوم كار خود را ميكرديم و احتياجي به جوايز نداشتيم، ولي اين جشنوارهها جدا از محاسني كه دارد، باعث ميشود كارهاي ما زير ذره بين قرار گيرد كه اگر درست به آنها نگريسته نشود، جايگاه واقعي خود را از دست ميدهد و ما حتي نميتوانيم روي تيراژ دو هزار تايي هم حساب كنيم.
جولايي گفت: تا به وضع متعادلي نرسيم ترجيح ميدهم كارهايم را چاپ نكنم، چرا كه هر چقدر هم سعي كنم به اين جريانها بي تفاوت باشم ولي اثر خود را ميگذارند.
به گزارش ايسنا، پيش از اين «جامه به خوناب» جولايي در سال 77 به عنوان اثر برگزيده بيست سال ادبيات داستاني ايران معرفي شد و «باران هاي سبز» او نيز جايزه يلدا را به خود اختصاص داد. ضمن اينكه «سيماب و كيمياي جان» اين نويسنده نيز علاوه بر دريافت جايزه ادبي اصفهان، در جايزه مهرگان ادب مورد تقدير قرار گرفت.
جولايي كه در كارهاي خود، تجربه فضاهاي تاريخي و نزديكي به نثر دوره قاجار را مورد توجه قرار ميدهد، به خبرنگار ايسنا گفت: در مجموعه داستان جديدم به دوران معاصر نزديك شدهام و از نثر همين دوره هم بهره بردهام. در رمان «گمشدگان برهوت شنعان» نيز به نوعي از شيوه گذشته فاصله گرفتهام و فضا و زبان جديدي را تجربه كردهام.
