 |
|
|
|
|
|
|
 |
|
|
|
|
||
|
||||||
 |
 |
 |
|
|||
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
||
|
||||||
|
|
|
|
|||
خبرگزاري دانشجويان ايران - تهران
سرويس فرهنگ و هنر - سينما
مجيد مجيدي ميگويد: سينماي ايران، با همه ناكاميها و وجود بحرانها، به حضور نسل جوان فيلمساز كه هميشه با خود انرژي داشته و دارد اميدوار است. او عنوان مي كند: حتي اگراين نسل، نگاه تلخ و نا اميد كنندهاي داشته باشد، باز هم به آن اميدوار است.
اين كارگردان سينما، با اشاره به مشكلات بيشمار سينماي ايران در سالهاي اخير به خبرنگار هنري ايسنا مي گويد: با اين وجود بايد بذر اميد را در دل جوانان كاشت و پرچم نيمه افراشتهي سينماي ايران را برافراشت. ما سينمايي داشته و داريم كه استعداد و توان بالقوه بسيار خوبي دارد. او مثل هميشه ميگويد، ما سزاوار ترانههايي هستيم كه خود ميسراييم.
مجيدي كه در سالهاي اخير، داور جشنوارههاي فيلم كوتاه بوده است ميگويد، در اين جشنوارهها، تنها يك يا دو فيلم كوتاه با نگاهي اميدواركننده ديده است . مجيدي بعضي از فيلمهاي كوتاه را چندين بار مشاهده كرده،البته او به خاطر مسائل قضاوت وداوري و مسائل فني اين كار را نكرده است او فقط مي خواسته است بداند چرا نگاه جوانان ما اينگونه شده است؟ نگاه جواني كه بايد با شادابي و طراوت همراه باشد. او بسيار دوست دارد كه فيلمهاي فيلمسازان جوان ايراني سرشار از اميد به آينده باشد، چون او هميشه سينماي ايران را سينمايي پاك وانساني توصيف كرده است. او از اين وضعيت بيزار است. وضعيتي كه در آن ، تنها از رنج ها ، تلخكاميها و نااميدي ها و ناكامي ها در فيلمهاي كوتاه صحبت شده است. از نظر او در اين فيلمها هيچ نشاني از اميد نيست و در توضيح اين وضعيت مي گويد:چون اين فيلمها بازتاب عيني شرايط جامعه امروز ماهستند اينگونه تلخ وگزنده شده اند .
او مهمترين كار كرد فيلم كوتاه را براي مسوولان كشور و نمايندگان ميداند و مي گويد كه آنان با تماشاي فيلمهاي كوتاه ، با بحرانهاي اجتماعي امروز ايران، به خوبي آشناخواهند شدو متوجه مي شوندكه دركل كشور چه مي گذرد . از نظر مجيدي مسائل اجتماعي كه در فيلمهاي كوتاه منعكس ميشوند تنها مختص به يك جامعه كوچك شهري نيستند و در حقيقت نگاه كل فيلمسازان كوتاه در سراسر كشور به جامعه ايران است.
او به شعارهاي دولتمردان در زمينه حمايت از جوانان اشاره ميكند كه در سالهاي اخير عملا كمتر به آن توجه شده است. مسايلي چون بيكاري،از دواج و مسائلي ديگر . در اين وضعيت به گفته مجيدي اين روح و روان جوانان است كه ناديده مي شود و حالا آنان تجلي همه اين بيتوجهيها را در فيلمهاي كوتاه خودمنعكس مي كنند .
كارگردان فيلم رنگ خدا به ايسنا ميگويد: مسوولان مملكت با ديدن اين فيلمها به راحتي ميتوانند به تصويري واقعي از جامعه ايران رسيده و ارزيابي درستي از مسايل اجتماعي پيدا كنند. او تاثير اين كار را بسيار بيشتر از تحقيق و تفحص و پژوهش هايي ميداند كه با بودجههاي كلاني انجام ميگيرد.
او به همه مي گويد اگر ميخواهيد جامعه امروز ايران را به شكل دقيقي بشناسيد تنها با ديدن فيلمهاي كوتاه ، امكان پذير است .مجيدي اعتقاد دارد فيلمهايي كوتاه ساخته شده توسط نسل جديد فيلمسازان به شدت تفكر بر انگيز است است و بايد مسئولاني كه از جوان گرايي و حل مشكلات جوانان سخن مي گويند ، براي درك مستند و معقول نسل جوان ، فيلمهايي اين فيلمسازان را ببينند.
وي در ادامه تصريح مي كند: آثار فيلمسازان كوتاه، آثاري تلخ، گزنده، واقع گرا و تامل برانگيز هستند كه نياز نسلي را نشان ميدهند كه به خواستههايشان از سوي اجتماع، پاسخي معقول داده نشده است.
او مي گويد چون فيلمهاي كوتاه فيلمسازان جوان بدون واسطه و فارغ از دغدغههاي اقتصادي فيلمهاي بلند ساخته ميشوند، براي درك نيازهاي نسل جوان، بسيار مناسب و معتبر هستند.
يكي از دستاوردهاي بزرگ انقلاب اسلامي، از نظر مجيدي، سينما است كه علي رغم همهي نقاط ضعف و قوتي كه داشته است نبايد ساده از كنار اين دستاوردها گذشت.
او مي گويد دغدغه و سياستگذاريهاي مسوولان سينمايي و حمايتهاي بي دريغ آنها از سينما نيز در اين زمينه بيتاثير نبوده است.
كارگردان فيلم بچه هاي آسمان مي گويد هم اكنون بايد تلاش شود تا مجلس و دولت با كمكهاي خود اين هنر را احيا كنند.
به گفته اين كارگردان سينما، برنامهريزي بلند مدت در عرصهي فرهنگ و هنر، نياز امروز جامعه ماست .
مجيدي به سالهاي دهه 60 برمي گردد سالهايي كه در حوزه حضورداشت. او كه 13 سال در حوزه هنري حضورداشته ،هميشه احساس ميكند در اين 13 سال عمري از او بر باد رفته است به خاطر اينكه در تشكيلاتي بود كه مديريت فرهنگي حرف اول و آخر را ميزد و در واقع او تصميم گيرنده براي مجموعهاي از هنرمندان بود. واقعا او در اين 13 سال هيچ ثمري نتوانست بگيرد از بس كه همه راهها بسته ميشد و امثال هنر منداني مثل مجيدي هميشه پشت در هاي بسته مي ماندند .امابه محض اينكه او خودش را كنار كشيد و فردي حركت كرد ، ثمره خوبي در طول 7 - 8 سال بعد به دست آورد. او حركتهاي فردي در سينما را براي رشد آن موثر نميداند وميگويد سينما به حركت جمعي و برنامه ريزي دراز مدت نيازمند است.
او با اشاره به تلاشهاي حيدريان، معاونت سينمايي در برنامه ريزي دراز مدت براي سينما عنوان ميكند كه اين تلاشها و زحمات بسيار قابل تقدير است.
وي با انتقاد از فيلمسازاني كه دل در گرو حضور در جشنواره هاي خارجي دوخته اند و به خاطر جوايز اين جشنواره ها فيلم ميسازند مي گويد اين يك بيماري واگير دار است كه نصيب بيشتر فيلمسازان جوان شده است اومي گويد اين نگاه سينماي ايران را تبديل به يك سينماي خنثي خواهد كرد . نگاه جشنوارهاي فيلمسازان ممكن است سينماي ملي را به خطر بياندازد و آن را بيهويت كند و حتي حضور موفق سينماي ايران در خارج از كشور را خدشه دار كند.
به گفتهي مجيدي، آنچه كه سينماي ايران را در دنيا مطرح كرده توجه به ريشههاي ملي و فرهنگي مملكت بوده است كه متاسفانه سينماگران ما كه امروز با نگاه به جشنوارهها فيلم ميسازند از آن غافلشدهاند.
مجيد مجيدي، تنها راه نجات سينماي ايران را اعتقاد به باورها و اتكاء به خود ذكر كرده و مي افزايد در هر دورهاي، هر گاه هنر قبل از هر چيز متكي به ريشههاي ملي، بومي و هويتي خويش بوده بعدا توانسته به بيرون از مرزهاي كشورش بيانديشد.
به اعتقاد مجيدي، تنها اثري كه بتواند مسايل مردم خود را مطرح كرده و با آنان ارتباط برقرار كند ،ميتواند در خارج از مرزها موفق باشد.
وي در عين حال مي گويد اگرچه به جمع سينماگران ما، نسل به نسل اضافه مي شود ولي متاسفانه هيچ هدفمندي مشخصي در اين زمينه وجود ندارد و ما هم اكنون در شرايط بحران هويت سينمايي هستيم.
مجيدي همچنان نگران است ، او مي گويد سينماگران جوان دنبالهرو اين جريان هم اكنون تلاش ميكنند كه معبري براي خارج از كشور پيدا كنند و از آنجا براي خود شهرتي به دست آورند.
مجيدي با اشاره به اين موضوع كه بايد شرايط و زمينهي اظهار نظر جوانان را به وجود آورد تصريح ميكند : به دليل تنشها و فضاي بد سياسي و سياستزدگي، جوانان نتوانستهاند به راحتي خود را نشان دهند:جوانان،طبع جسورانهاي دارند و وقتي جسارت را از جوان بگيريد در حقيقت خلاقيت را از او گرفتهايم
كارگردان فيلم باران يكي از دستاوردهاي بزرگ انقلاب اسلامي را ، جسارت بخشي به مردم در همه زمينهها عنوان مي كند او مي گويد جسارت نقش عمدهاي در جهش فرهنگي عليالخصوص در عرصه سينما داشت اين جسارت در جنگ، اقتصاد و ساير عرصهها هم به عينه مشهود بوده و است.
وي همانند ديگر سينماگران ايراني همچنان به وضعيت بحراني سنماي ايران اعتراض دارد ولي او بسيار اميدوار است : بحرانها را كه نميتوان در چند جمله و پاراگراف خلاصه كرد. امكانات وتجهيزات فني از رده خارج ، سالنهاي غير استاندارد، عدم تنوع فيلمها، وضع اقتصادي مردم، و توسعه روز افزون رسانههاي ارتباطي.
او مي گويد در هيچ كجاي دنيا به غير از هند و آمريكا، سينما به عنوان صنعت شناخته نشده است. در فرانسه و ديگر كشورهاي اروپائي، دولتها براي مقابله با سيطرهي سينماي آمريكا به شدت از سينماي خود حمايت كرده و سوبسيدهاي فراواني ميدهند.
گفتوگو : ايسنا - محمدتاجيك
