 |
|
|
|
|
|
|
 |
|
|
|
|
||
|
||||||
 |
 |
 |
|
|||
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
||
|
||||||
|
|
|
|
|||
تهران- خبرگزاري كار ايران
متاسفانه در ايران نوشتن داستان كوتاه را نوعي دست گرمي و سياه مشق ميدانند و بيشتر به آثار بلند يك نويسنده بها ميدهند.
به گزارش خبرنگار ادبي ايلنا، سيد احمد نادمي در جلسه نقد و بررسي مجموعه داستان" با لبان بسته"، نوشته سيامك گلشيري، كه در تالار كمال دانشگاه تهران برگزار شد، گفت: داستان كوتاه يكي از اصليترين شاخههاي نثر است كه از سنت ديرينهاي ريشه ميگيرد و در بيشتر كشورهاي غربي بر قالبهاي ديگر نثر ارجعيت دارد، اما در ايران به داستان كوتاه به عنوان يك ضرورت ادبي نگاه نميشود.
وي در ادامه تصريح كرد: بيشتر نويسندگان غربي با اين كه رمان نويس هم بودهاند اما هويت ادبي خود را مديون داستانهاي كوتاهشان هستند. اما هنوز اين فرهنگ در ايران جا نيافتاده است و با اينكه در سالهاي اخير نويسندگان خوبي در ايران باليدهاند ،اما بيشتر اين نويسندگان را به خاطر نگارش رمانهايشان ميشناسند نه به خاطر مجموعه داستانهايشان.
نادمي با اشاره به اين مطلب كه در ايران سنت داستان نويسي نداشتهايم و شيوه نگارش غالب شعر بوده، افزود: در داستانهاي سيامك گلشيري، با دغدغههاي انساني روبرو ميشويم و دغدغه اصلي نويسنده دراين داستانها ترس از مرگ و زندگي است. گلشيري براي پيشبرد اين داستانها از عنصر گفتگو سود جسته است.
وي در ادامه افزود: اهميتي كه نويسنده در مجموعه داستان" با لبان بسته" به حرف زدن ميدهد، انكارناپذير است و بار اصلي داستانهاي اين مجموعه برعهده عنصر گفتگو است. او براي ساختن شخصيتهاي داستانهايش از توصيف به هيچ وجه استفاده نميكند و راوي بيشتر داستانهاي اين مجموعه، اول شخص است.
نادمي در پايان گفت: من با نثر گلشيري در اين مجموعه داستان مشكل داشتم و به نظر من امضا سيامك گلشيري پاي نثر اين داستانها به چشم نميخورد. اما در نهايت اين مجموعه داستان لحظات جدي را براي من درپي داشت كه از اين نظر قابل تقدير است.
