 |
|
|
|
|
|
|
 |
|
|
|
|
||
|
||||||
 |
 |
 |
|
|||
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
||
|
||||||
|
|
|
|
|||
خبرگزاري دانشجويان ايران - تهران
سرويس: فرهنگ و هنر - سينما
محسن مخملباف ادعا ميكند تا سال 1982 كه فيلم ساخت، هيچ فيلم ديگري نديده بوده است، اما مردي كه هرگز در يك سالن تاريك براي ديدن تصاوير روي پرده ننشسته بود، اكنون از آينهي سينما براي نشان دادن تصاوير استفاده ميكند و از اين طريق گفتوگو با مردم ساير كشورها را آغاز كرده است.
به گزارش خبرگزاري دانشجويان ايران(ايسنا) مخملباف در گفتوگو با روزنامه روزنامهي هندوستان تايمزگفت: من زماني كه تنها 17 سال داشتم به مدت چهار و نيم سال در زندان بودم. من مخالف فاشيستها بودم، اما پس از مدتي فهميدم برخي از كساني هم که در زندان محبوس هستند، فاشيست هستند. به اين ترتيب زماني كه از زندان بيرون آمدم تصميم گرفتم فيلم بسازم.
مخملباف در كشوري كه براي فيلمبرداري آخرين فيلماش با عنوان“ فرياد مورچهها” حضور دارد در لباس تمام سياه و موهاي اصلاح نشده كارگرداني عجيب به نظر ميرسد.
مخملباف در تمام آثارش از “سلام سينما” گرفته تا “سفر قندهار” معتقد است سينما هدفي بزرگتر دارد.
وي در اين باره گفت: سينما آينهيي است كه ما براي نشان دادن خودمان از آن استفاده ميكنيم. اگر قرار است اين آينه براي آغاز گفتوگو با فرهنگهاي ديگر استفاده شود بايد بتواند روح آن كشور را در خود منعكس كند. مردمي كه به فيلمهاي باليوودي نگاه ميكنند ممكن است فكر كنند هند مردمي دارد كه هميشه در حال رقصيدن و آواز خواندن هستند. فيلم بايد به مردم در برخي زمينهها آموزش دهد تا آنها بتوانند مواردي را در زندگيشان تغيير دهند.به گزارش ايسنا، اين روزنامه در ادامه نوشت: مخملباف به عنوان فيلمسازي كه ترجيح ميدهد توانايياش را در اين راه پيدا كند از هنرپيشههاي حرفهيي استفاده نميكند، در عوض ترجيح ميدهد دوربيناش را بر روي مردم عادي متمركز كند. اين مردم از روح خوب و بزرگي برخوردارند و هرگز براي بازي در يك فيلم آموزش نديدهاند. مخملباف هميشه تلاش ميكند طوري فيلم بسازد كه به آساني از ذهن مردم پاك نشود، از سوي ديگر براي هنرپيشههايش يك فضاي جديد براي كشف و به خاطر سپردن ايجاد ميكند.
روزنامهي هندوستان تايمز نوشت: مخملباف زماني كه تشخيص داد در هند تواناييهايي زيادي وجود دارد با مشكل بزرگ تشريفات اداري روبرو شد.
خود مخملباف در اين باره گفت: طي 15 سال گذشته همواره آرزوي ساخت فيلم در هند را در سر ميپروراندم. من هند را دوست دارم اما تشريفات اداري دشمن اين كشور است. من تاكنون 17 فيلم بلند ساختهام. اما مقدار كاغذهايي كه من به اين كشور براي فيلم سازي فرستادهام بسيار زيادتر از مجموعههاي كاغذهاي مربوط به فيلمهايم است.
هندوستان تايمز ميافزايد: فيلمهاي اين كارگردان دربارهي جهاني است كه در قلمرويي بين حقيقت هنرپيشه و داستاني قرار دارد كه وي تلاش ميكند آن را بيان كند.
وي در اين باره گفت: داستان هميشه مهم نيست. گاهي اين داستانها نكات بسيار سادهيي را به تو ميگويند، اما آن چه كه اهميت دارد اين است كه شما با تصاوير ويژه در حال خلق نوع خاصي از جهان هستيد.
مخملباف تنها از اين كه مردم را از طريق سينماياش لمس ميكند خوشحال نيست، وي به شغل كارگردانياش بسيار جدي نگاه ميكند. فيلم “الفباهاي افغاني” كه دربارهي زندگي كودكان افغاني در ايران و عدم دسترسي آنها به مدرسه است، توانست مخاطبان خود را پيدا كند و در عين حال سبب شد دولت امكانات آموزش را براي اين كودكان فراهم آورد.
مخملباف در اين باره گفت: آنها بچههاي كوچكي بودند كه اجازه نداشتند به تحصيل بپردازند چرا كه كاغذ نداشتند. زماني كه براي اولين بار جهت ساخت فيلم به هرات رفتم از ديدن وضعيت آنها شك زده شدم. در آنجا مردمي در حال مرگ بودند، اما اين موارد مربوط به قبل از حادثهي 11 سپتامبر بود. در آن زمان مردم نميدانستند چه حوادثي در حال وقوع است. بنابراين من فيلم سفر قندهار را ساختم تا مردم را آگاه سازم.
