
كريستين امان پور، خبرنگار ارشد بين الملل شبكه تلويزيونى كابلى خبرى- معروف به سى ان ان _ اعلام كرد كه به كار پاره وقت خود در برنامه «۶۰ دقيقه» شبكه تلويزيونى CBS پايان مى دهد. او از سال ۱۹۹۶ به طور مرتب سالانه پنج يا شش گزارش منحصر به فرد، كامل و با بالاترين استانداردهاى خبرنگارى به اين شبكه تلويزيونى ارائه مى داد. آخرين گزارش هاى او يكى درباره ويكتور يوشچنكو رئيس جمهور اوكراين و ديگرى اعزام واحد روانشناسى به عراق براى مقابله با خستگى توان فرساى سربازان آمريكا در عراق بود. امان پور در مورد تصميمش در مورد عدم امضاى قرارداد مشترك توضيحى نداده اما نزديكانش مى گويند تهيه كنندگان جديد در كانال تلويزيونى CBS به اندازه دان هيوت Don Hewitt براى كارهاى پرزحمت او ارزش قائل نيستند. (اكنون جاى دان هيوت را جف فاگر Jeff Fager گرفته است و چنين اظهارنظرى را دور از حقيقت مى داند و مى گويد كارهايى كه امان پور در اين چند سال ارائه داده بى نظير و باارزش است) هيوت هم گفته است: «اگر من در CBS مانده بودم او [امان پور] هم مى ماند.» برنامه «۶۰ دقيقه» شبكه CBS محبوب ترين و پرمخاطب ترين مجله خبرى تلويزيونى است و خروج خبرنگارى مثل امان پور ضايعه بزرگى براى آن محسوب مى شود.مهمترين دستاوردهاى زندگى امان پور در دهه ۱۹۹۰ شكل گرفته است. او در آن زمان گزارش هاى ناب و بى نظيرى از بحران هاى سارايوو، هائيتى، الجزاير و رواندا تهيه كرد و به گوش و چشم ميليون ها نفر در سراسر جهان رساند. كارهايش با استقبال و ابراز احساسات بى شمارى مواجه شد. او به كمك همكارانش به مناطقى سفر كرد كه براى يك خبرنگار بسيار پرمخاطره و دشوار است. نكته اينجاست كه كارش منفصل نبود و هرگز از كيفيت كارش كاسته نشد. او شهرتش را در سال ۱۹۸۹ و پوشش خبرى از قلب اروپا به دست آورد. موفقيتش در سارايوو باعث شد كه دست اندركاران بخش بين الملل وى را به خليج فارس بفرستند تا از جنگ عراق و كويت و وضعيت كردهاى عراق گزارش تهيه كند. مهمترين گزارش بعدى وى در مورد فروپاشى اتحاد جماهير شوروى در سال ۱۹۹۱ و جنگ تفليس بود. در سال ۱۹۹۲ مهمترين گزارشى كه تهيه كرد در موگاديشو _ پايتخت سومالى _ بود. جوايزى كه امان پور در حوزه خبرنگارى به دست آورده بسيار متعدد است، از جمله: جايزه امى Emmy در حوزه اخبار و برنامه هاى مستند، جايزه جورج فاستر پيبادى، جايزه جورج پولك، جايزه تهور در ژورناليسم يا Courage in Journalism، جايزه طلاى فستيوال بين المللى فيلم ورلدفست _ هوستون، جايزه لوينگستون _ كه به خبرنگاران جوان تعلق مى گيرد. در سال ۱۹۹۴ به عنوان «زن سال» معرفى شد (توسط انجمن محلى زنان شاغل در ارتباطات و تلويزيون هاى كابلى نيويورك). سى ان ان به خاطر كارهاى امان پور در بوسنى و هرزگوين جايزه خبرنگارى دوپون DuPont را دريافت كرد. همچنين پوشش خبرى جنگ عراق _ كويت جايزه CableACE را براى سى ان ان به ارمغان آورد. امان پور به عنوان عضو انجمن خبرنگاران حرفه اى انتخاب شده است. اين افتخار نصيب كسانى مى شود كه سهم بسزايى در پيشرفت حرفه خبرنگارى داشته اند.
امان پور پيش از پيوستن به CNN در سال ۱۹۸۳ به عنوان طراح گرافيك الكترونيكى در شبكه تلويزيونى WJAR-TV مشغول شد اما در سال هاى ۱۹۸۱ و ۱۹۸۲ مجرى و خبرنگار راديو WBRU هم بود.

ليسانس او خبرنگارى يا ژورناليسم از دانشگاه رودآيلند است. امان پور ۱۲ ژانويه ۱۹۵۸ در لندن به دنيا آمد. پدر او يك ايرانى و از كاركنان ارشد هواپيمايى بوده است. تا سن ۱۱ سالگى را در تهران و بسيار مرفه زندگى كرده اما بعد از يازده سالگى به انگلستان برگشته و در مدرسه اى به نام هولى كراس كانونت (در شهر باكينگهامشير) تحصيل كرده است.
بعد از انقلاب در سال ۱۹۷۹ به اتفاق پدرش به ايالات متحده مى رود و در روديلند ليسانس خبرنگارى مى گيرد.امان پور به زبان فارسى و انگليسى مسلط و به عربى آشناست. در سال ۱۹۹۸ با جيمز روبين سخنگوى وزارت امور خارجه ايالات متحده ازدواج كرد كه حاصل اين ازدواج در سال ۲۰۰۰ فرزندى پسر است كه نامش را داريوش گذاشته است (البته به زبان انگليسى Darius نوشته مى شود).آنچه از امان پور يك خبرنگار برجسته ساخته اين است كه با دل و جرات به دل حوادث مى رود تا به تهيه گزارش بپردازد. از افتخارات او مصاحبه هاى اختصاصى با ژاك شيراك رئيس جمهور فرانسه (پيش از جنگ عراق)، مصاحبه با تونى بلر نخست وزير انگليس (بعد از حادثه ۱۱ سپتامبر)، محمود عباس اولين نخست وزير فلسطين، ملك عبدالله شاه اردن در سال ۱۹۹۹ است. او آخرين خبرنگارى است كه با ملك حسين پدر ملك عبدالله مصاحبه كرد. وى همچنين با پرويز مشرف رئيس جمهور پاكستان پيش از جنگ افغانستان در سال ،۲۰۰۱ عرفات رئيس تشكيلات خودگردان فلسطين، باراك نخست وزير سابق اسرائيل (۲۰۰۰)، ميخائيل گورباچف در سال ۱۹۹۹ (دهمين سالگرد فروپاشى شوروى) و خاتمى رئيس جمهور ايران در سال ۱۹۹۷ گفت وگو كرده است.