 |
|
|
|
|
|
|
 |
|
|
|
|
||
|
||||||
 |
 |
 |
|
|||
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
||
|
||||||
|
|
|
|
|||
جغرافياي ايران براي فيلمسازي بهترين است
تهران- خبرگزاري كار ايران
جغرافياي ايران از بهترينهاي دنيا براي فيلمسازي است و من سفر بسيار خوبي به اين كشور داشتم.
" مايكل وينتر باتم" ، فيلمساز و تهيه كننده انگليسي كه طي هفته گذشته براي ساخت فيلم جديد خود با نام "جادهاي به گوانتاناما " به ايران سفر كرده بود ، در گفت وگو با خبرنگار گروه هنر ايلنا , ضمن بيان اين مطلب درباره فيلم جديد خود گفت : داستان اين فيلم درباره سه جوان انگليسي پاكستاني الاصل است كه پس از سفر به پاكستان , قصد مهاجرت به افغانستان را دارند . حضور آنان در اين كشور همزمان با حمله نيروهاي چند مليتي ميشود و آن ها پس از دستگيري به گوانتامانا منتقل مي شوند.
كارگردان فيلم " در اين دنيا " كه دومين تجربه ساخت فيلم در ايران را پشت سر ميگذارد ، افزود: من تجربه خيلي خوبي در فيلم " در اين دنيا " در ايران به دستآوردم و با وجود اين كه داستان فيلم جديدم در ايران نميگذرد ، تصميم گرفتم كه به دليل نزديكي لوكيشن با موقعيت اصلي داستان , اين فيلم را در ايران بسازم.
وينتر باتم ادامه داد : ما در فيلم قبلي ، بيشتر فيلمبرداري را در افغانستان و پاكستان داشتيم ، ولي سينماي ايران به لحاظ صنعت فيلمسازي بسياري قوي تر از اين كشورها است و اين مساله بستر مناسبي را براي فيلمسازي در ايران فراهم مي آورد.
كارگردان فيلم " كد 46 " سينماي ايران را داراي جايگاه رفيعي در سينماي دنيا معرفي كرد و افزود : هميشه سعي مي كنم ، فيلم هايي كه از ايران كه در انگليس به نمايش در مي آيند را پي گيري كنم , به ويژه فيلم هاي "محسن مخملباف" و " عباس كيا رستمي" را دوست دارم ولي فيلم هاي كيارستمي از فضاي فيلمهاي گذشته اش خارج شده و به شكل شو در آمده كه بيشتر شبيه نمايشگاه است تا يك فيلم !
وينتر باتم كه با فيلم BUTTERFLY KISSES ( بوسه پروانهها ) به شهرت رسيد ، درباره اين كه " جاده اي به گوانتاناما " , چه جايگاهي در كارنامه فيلمسازي او دارد توضيح داد : فيلمسازي فرم و قالب مشخصي براي ترغيب مخاطب ندارد و كارگردان بر اساس احساس دروني خود سعي مي كند فيلمي بسازد كه اين ارتباط با مخاطبش به وجود آيد . از طرفي هر داستاني نيازهاي خود را مي طلبد و فيلمساز بر اساس آن نيازها نوع روايت خود را انتخاب مي كند , به همين خاطر نمي توان پيش بيني كرد كه چه فيلمي با چه خصوصياتي با مخاطب ارتباط برقرار مي كند , اين مساله به حس و حال فيلمساز هم باز مي گردد و وقتي مخاطب با اين تنوع احساس رو به رو مي شود , تصميمش هم در مورد فيلم ها تغيير ميكند.
او فيلم هاي خود را در قالب مستند طبقه بندي نمي كند و ميگويد : داستان هايي كه براي كار انتخاب مي كنم , سعي مي كنم ، از نوع سادهاي بوده و به واقعيت حاكم در جامعه نزديك باشد . از همين روي دوست دارم كه به آن واقعيت ها بيشتر بپردازم تا به چيزهايي كه مصنوعي و كنترل شده در داستان موجود است . هميشه ترجيح دادهام تا آن چيزهايي را كه در داستان با واقعيت هم خواني ندارد , هماهنگ كنم , از همين رو شايد فضاي فيلمهاي من به فضاي فيلمهاي مستند تشبيه شود.
وينتر باتم در خاتمه گفت : داستان " جادهاي به گوانتاناما " نيز يك داستان واقعي است و من با آن سه جوان كه شخصيت اصلي و واقعي نيز هستند ، مصاحبه هم داشته ام . اما نمي دانم ، هنگام مونتاژ فيلم تا چه اندازه تغيير خواهد كرد و چه سمت و سويي پيدا مي كند.
لازم به ذكر است , گفتو گوي خبرنگار گروه هنر ايلنا با " مايكل وينتر باتم" در حالي روي داد كه وي قصد داشت براي ديدن فيلم " كافه ترانزيت ", ( كامبوزيا پرتوي) بازگشت خود را به تعويق بيندازد , چرا كه " بهروز هاشميان" كه زحمت ترجمه صحبتهاي وينتر باتم را نيز متحمل شد ، علاوه بر تهيه كنندگي فيلم " كافه ترانزيت " يكي از تهيه كنندگان فيلم " در اين دنيا " يكي از ساختههاي وينتر باتم نيز بوده است.
اين فيلمساز فيلمهايي چون " به سارايوو خوش آمديد " , " جود گمنام " ، " كد 46 ", " نشانه نهم " , " سرزمين عجائب "و " تريستيم شندي " را در كارنامه هنري خود دارد.
او در حال حاضر ، مالك يكي از بزرگترين كمپاني هاي توليد فيلم در انگلستان است.
