«نوبت عرياني عاليجناب سياهپوش»، امضا محفوظ

چند سال پيش فردي بنام اكبر گنجي چراغ به دست وارد تاريكخانه اشباح شد. تاريكخانه اي مملو از ديوهايي كه به عاليجنابان خاكستري و عاليجناب سرخپوش معروف شدند. اكبر گنجي نور بر چهره هاي آشناي ديوها افكند و زشتي چهره شان را بيش از پيش آشكار ساخت و همه ديدند كه در پس پرده چه مي رود. عاليجنابان خاكستري محو شدند و عاليجناب سرخپوش به كنج مجمع تشخيص مصلحت خزيد.

عاليجناب سياهپوش بر خود لرزيد. دستور داد همه به ديدنش بروند. سپس فرمان داد اكبر گنجي و عمادالدين باقي بايد بروند. روزنامه ها بايد تعطيل شوند و هيچ كس جز من سخني نگويد. روزنامه ها يه محاق توقيف رفتند و اكبر را زنداني كردند و قاضي شعبه 1410 كه اكنون بر كرسي دادستاني تهران تكيه زده است قسم خورد كه او هيچگاه زنده از زندان بيرون نخواهد آمد.

شب شد و سكوت همه جا را فراگرفت. «هيچ كس سخني نگفت، نه ميزبان و نه ميهمان و نه گلهاي داوودي». «ديگر كسي به فتح نينديشيد، ديگر كسي به عشق نينديشيد و ديگر هيچ كس به هيچ چيز نينديشيد.». گروه تشنه مردم به درون حانه خود بازگشتند و درها را بستند. روشنفكران يا هجرت كردند يا سكوت. و اين داستان روز و شب ما بود.

سالها گذشت به همين منوال تا آن روز گرم تابستان. آن روز فضا بوي خون ميداد. در تمامي شهر خوني پاك جاري بود. صدايي از هر گوشه شهر به گوش ميرسيد:

بنوش اي برف ! گلگون شو ، برافروز
كه اين خون ، خون ما بي خانمانهاست
كه اين خون ، خون گرگان گرسنه ست
كه اين خون ، خون فرزندان صحراست
درين سرما ، گرسنه ، زخم خورده ،
دويم آسيمه سر بر برف چون باد
وليكن عزت آزادگي را
نگهبانيم ، آزاديم ، آزاد

صداي زهرا كاظمي بود. قاصد رنج و درد و محنت ما. جلادان عاليجناب سياهپوش او را در كنج اوين تكه تكه كرده بودند.
شيرمرد روزگار ما محسن كديور نخستين كسي بود كه به صدايش را بلند كرد و فرياد زد «در پيش نويس قانون اساسي خبري از ولايت فقيه نبود.» « حالا مي فهميم چرا مرحوم طالقاني به آن اصل (ولايت فقيه) راي كبود داد.»

صداي ديگري از دفتر حزب مشاركت در مراسم افطاري روزه سياسي به گوش رسيد: « هيچ فرد يا نهاد بيطرفي در نزاع ميان مردمسالاري و اقتدارگرايي وجود ندارد. در چالش اصلي كه امروز در جامعهي ما جريان دارد، همهي بخشهاي حكومت درگيرند. در تصور برخي از افراد ميتوان شرايط آرماني را تصور كرد كه در آن رهبري به عنوان نهادي فراتر از رقابتها و چالشهاي سياسي عمل كند و حافظ فرآيندهاي قانوني و فصل خصومت بيطرفانه باشد. چنين تصوري از رهبري در چارچوب نظام ولايي نه از لحاظ نظري و نه از لحاظ عملي واقعبينانه نيست. اگر فعلاً بحثهاي نظري را كنار بگذاريم، در عمل رهبر كنوني جمهوري اسلامي ايران طي سالهاي رهبرياش نشان داده است كه در زمينهي شكاف ميان مردمسالاري و اقتدارگرايي مواضع مشخص و صريحي دارد و اين مواضع را در انتخاب اعضاي شوراي نگهبان، مجمع تشخيص مصلحت، رؤساي قوهي قضائيه و جهتگيريهايي كه در زمينهي مطبوعات و محاكمهي فعالان فرهنگي – سياسي اتخاذ شده است به خوبي نشان دادهاند. اين تصور كه ميتوان با همراهي و همزباني، جهتگيريهاي ايشان را تغيير داد، تكرار خطايي است كه تاكنون چندينبار اتفاق افتاده است.»
اين عليرضا علوي تبار بود كه به جنگ با عاليجناب سياهپوش برخاسته بود.

بعد از آنها رساتر از همه صداي علي اكبر موسوي خويني بود در آخرين روز اردوي دفتر تحكيم وحدت: «سخنان رهبر نظام در نيمروز نهم اسفند 81 مبني بر اينكه حتي اگر ملي مذهبي ها راي هم بياورند صلاحيت رفتن به شوراي شهر را ندارند شليك تير به جمهوريت نظام بود.»

«همانطور كه مجلس شوراي اسلامي وظيفه نظارت بر عملكرد رئيس جمهور و وزرايش را دارد و تابحال بارها و بارها از آنان بازخواست كرده است، مجلس خبرگان هم وظيفه نظارت بر عملكرد رهبر و تهادهاي تحت اختيار او را دارد. آيا مجلس خبرگان به وظيفه خود عمل كرده است؟ تابحال چند بار مجلس خبرگان رهبر يا حتي يكي از نهادهاي تحت امر او را مورد بازخواست قرار داده است؟ آيا آنها در طي اين سالها هيچ اشتباهي نداشته اند؟»

آيا هنگام آن رسيده است كه عاليجناب سياهپوش نيز عريان شود؟

امضا محفوط
21/7/82
تهران