 |
|
|
|
|
|
|
 |
|
|
|
|
||
|
||||||
 |
 |
 |
|
|||
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
||
|
||||||
|
|
|
|
|||
کمیته دفاع از زندانیان سیاسی در ایران
MDE 13/036/2003
بنا بر گزارشات، احمد باطبی دانشجوی فعال در 8 نوامبر (17 آبان)، زمانیکه زندان را به قصد ملاقات با نماینده سازمان ملل متحد ترک میکرد "ناپدید" شد. (ربوده شد). عفو بین المللی بدین وسیله نگرانی شدید خود را درباره سلامتی جان او ابراز میدارد.
احمد باطبی در رابطه با شرکت در تظاهرات دانشجوئی سال 1999 (1378) محکوم به 10 سال زندان شد. او در 20 اکتبر 2003 (28 مهر 1382) به مدت 20 روز، بدلایل پزشکی و با عنوان مرخصی از زندان اوین خارج شد، با توجه به اینکه هیچ اطلاعی از وضعیت سلامتی او داده نشده است، در تاریخ 10 نوامبر(19 آبان) طبق برنامه به زندان بازگشت.
گزارش شده است که در تاریخ 8 نوامبر (17 آبان) احمد باطبی با آمبی لیگابو مخبر ویژه سازمان ملل متحد در امور آزادی بیان که از ایران دیدن میکرد، ملاقات داشت. او بعد از این ملاقات همراه با دوستان خود برای افطار ماه رمضان، رهسپار دانشگاه تهران شد. طبق گزارش، باقر باطبی، پدر احمد بعد از دو ساعت از اینکه خانواده او نتوانستند با تلفن همراه از وضعیت او جویا شوند، نگران حال فرزند خود شد. باقر باطبی سپس سعی کرد که برای اطلاع از مکان احمدباطبی با دوستان او، شعب دستگاه قضائی و شعب زندانها تماس بگیرد، اما موفق به چنین تماسهائی نشد. هیچ اطلاعی در دست نبود که احمد باطبی کجاست؟ گزارش شده است که محمد باقر باطبی اظهار داشته که در11 نوامبر (20 آبان) چند لباس شخصی بطور مرتب با خانواده او تماس گرفته اند و احمد باطبی و دیگر اعضاء خانواده را به مرگ تهدید کرده اند.
محمد باقر باطبی اظهار داشت که اگر او جواب واضحی در ارتباط با وضعیت فرزندش (مکان نامعلوم او) دریافت نکند، موضوع را به سازمانهای دفاع از حقوق بشر ارجاع خواهد داد.
اطلاعات پیشین
احمد باطبی دانشجوی رشته فیلم سازی دانشگاه تهران در خلال تظاهرات دانشجوئی و در اعتراض به بسته شدن روزنامه سلام( صلح) در 7 جولای 1999 (تیرماه 1378) بازداشت شد. او مانند هزاران دانشجوی دیگر بود که در این تظاهرات شرکت کرده بود، اما بطور قطع عقیده بر این است که دستگاه قضائی بدون توجه به پرونده، او را (از آنرو) محکوم کرده است که مطبوعات بین المللی تصویر او را در حال بالا گرفتن پیراهن خونین دانشجوئی که در هنگام تظاهرات (از طرف رژیم) به خشونت کشیده شده بود، منتشر کردند. احمد باطبی در هنگام بازداشت مجبور شد به اتهامات ناروائی که (از طرف دستگاه قضائی به او نسبت داده بودند)، اعتراف کند و تحت فشار شدید و از بیم اینکه خانواده او در خطر هستند، "اقرار نامه ای" را امضاء نماید. او به جرم به خطر انداختن امنیت ملی در یک دادگاه فرمایشی پشت درهای بسته، بوسیله دادگاه انقلاب در تهران به مرگ محکوم شد اما در دادخواست بعدی جرم او به 15 سال و سپس به 10 سال تقلیل یافت.
در 4 فوریه 2003 (بهمن 1382) احمد باطبی و دیگر دانشجویان زندانی نامه ای نوشتند که در سطح گسترده ای توزیع شد. در این نامه دانشجویان بیان کرده اند که:
"ما به پیشرفت جریان همیشگی (مفاد) اعلامیه جهانی حقوق بشر، صلح جهانی، عدم خشونت، حفظ محیط زیست و کلیه میثاق های مهم (در دفاع از حقوق) بشر، معتقد هستیم.
ما امیدواریم که (رژیمهای) تمامیت خواه (توتالیسم) و استبدادی بر سر عقل بیایند (اصلاح شوند) و مقیاس (مشروعیت) حکومت را رای مردم بدانند.
ما آرزو داریم که حقوق خواهران خود را که برای مدت های دراز مورد انکار قرار گرفته است که برابری حقوق بین مردان و زنان می باشد، را بازپس گیریم
ما می خواهیم عقیده (کهن) ایرانیان مبنی بر پندار نیک، کردار نیک و گفتار نیک را اعتلا بخشیم.
ما از تحمیل شکنجه های بی پایانی که شاهد اجرای آن بر روی دوستانمان بودیم، نفرت داریم.”
عفو بین المللی مبارزه خود را برای (رهائی) احمد باطبی ادامه میدهد.
ترجمه: ن. نوریزاده، مونترال
